II SA/Kr 218/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.256) i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24 lutego 2020r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla S. S. obejmujące: Budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (gazową, elektryczną, wodno-kanalizacyjną), przyłączem kanalizacji sanitarnej, przyłączem wodociągowym, zewnętrzną instalacją elektryczną, zewnętrzną instalacją gazową z podziemnym zbiornikiem na gaz płynny, kanalizacją deszczową ze szczelnymi zbiornikami na wody opadowe i urządzeniami budowlanymi (dojścia, dojazd, mury oporowe, oświetlenie zewnętrzne i miejsce gromadzenia odpadów stałych). Adres zamierzenia: dz. ewid. nr [...] w P. (kategoria obiektu I) – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia 24 lutego 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 8 listopada 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla S. S., obejmujące "Budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (gazową, elektryczną, wodno-kanalizacyjną), przyłączem kanalizacji sanitarnej, przyłączem wodociągowym, zewnętrzną instalacją elektryczną, zewnętrzną instalacją gazową z podziemnym zbiornikiem na gaz płynny, kanalizacją deszczową ze szczelnymi zbiornikami na wody opadowe i urządzeniami budowlanymi (dojścia, dojazd, mury oporowe, oświetlenie zewnętrzne i miejsce gromadzenia odpadów stałych)". Adres zamierzenia: dz. ewid. o [...], [...] w P. (kategoria obiektu I). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. D.. Na skutek tego odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 14 grudnia 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron – i wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Wojewoda wyjaśnił, że stwierdzono braki w materiale dowodowym i w związku z tym, na podstawie art. 136 k.p.a., pismem z dnia 6 sierpnia 2020 r., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania uzupełniającego w zakresie m. in. zwymiarowania brakujących odległości na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz wyjaśnień projektanta, czy inwestycja nie narusza § 29 p.w. oraz zapisów MPZP. Starosta [...] postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r. wezwał projektanta do uzupełnienia ww. braków. Przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2020 r. uzupełniono projekt budowlany oraz złożono wyjaśnienia. Zawiadomieniem z dnia 10 września 2020 r. organ I instancji, zgodnie z art. 10 k.p.a., poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego do dnia 18 września 2020 r., a następnie przy piśmie z dnia 23 września 2020 r. przekazał akta sprawy wraz z projektem budowlanym do organu odwoławczego. Skarżący pismem z dnia 2 października 2020 r. zwrócił uwagę, iż organ I instancji skierował ww. zawiadomienie z dnia 10 września 2020 r. bezpośrednio do niego, chociaż wyznaczył on pełnomocnika. W związku z bezskutecznym doręczeniem ww. zawiadomienia z dnia 10 września 2020 r. do skarżącego organ odwoławczy pismem z dnia 19 października 2020 r. ponownie zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (celem wypełnienia zasady określonej w art. 10 k.p.a.), w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., kierując korespondencję do pełnomocnika M. D. oraz pozostałych stron postępowania. Oceniając uzupełniony materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał, że jest on wystarczający i odpowiedni do udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji objętej wnioskiem. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi, przyłączem kanalizacji sanitarnej, przyłączem wodociągowym, zewnętrzną instalacją elektryczną, zewnętrzną instalacją gazową z podziemnym zbiornikiem na gaz płynny, kanalizacją deszczową ze szczelnymi zbiornikami na wody opadowe i urządzeniami budowlanymi tj. dojścia, dojazd, mury oporowe, oświetlenie zewnętrzne i miejsce gromadzenia odpadów stałych, na działkach nr [...] w P. . Projektowany budynek usytuowano na działce inwestycyjnej w odległości 5,25 m - 6,49 m od granicy z działką nr [...]; 18,01 m - 21,73 m od granicy z działką nr [...]; 5,75 m - 6,06 m od granicy z działką nr [...]; oraz 27,91 m - 34,84 m od granicy z działką drogową nr [...]. Ponadto, projektowany budynek, wykonany z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, został usytuowany 13,9 m od budynku mieszkalnego, wykonanego z materiałów rozprzestrzeniających ogień, zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr [...]. Projektowany zbiornik na gaz płynny o pojemności 2,7 m3 usytuowano 3,78 m od granicy z działką 3158 oraz 11,24 m od granicy z działką drogową nr [...], co jest zgodne z przepisami prawa. Z opinii geotechnicznej (proj. bud. karty nr [...]) wynika, że na działce inwestycyjnej występują proste warunki gruntowe, a projektowany budynek zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej. Ponadto, w obrębie samych działek, ani w ich najbliższym sąsiedztwie nie stwierdzono form morfologicznych świadczących o istnieniu ruchów mas ziemnych (osuwisk). Organ odwoławczy wskazał dalej, że projekt przewiduje zmianę ukształtowania terenu poprzez jego podniesienie oraz zaprojektowanie skarpy wokół budynku. Na działce inwestycyjnej, pomiędzy projektowaną skarpą a działką sąsiednią nr [...], zaprojektowano korytko liniowe odprowadzające wodę ze skarpy. Ponadto, wody opadowe odprowadzane będą do studzienek, a następnie do czterech szczelnych zbiorników na wody opadowe (pojemność każdego ze zbiorników to 5 m3). Woda zgromadzona w tych zbiornikach będzie wykorzystywana do nawadniania zieleni znajdującej się na terenie inwestycji (proj. bud. karta 6). Układ powyższego systemu, projektowanych skarp, oraz planowanego korytka liniowego został przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu inwestycji (proj. bud. karta 8). Ponadto, projekt budowlany zawiera obliczenia (m. in. natężenia deszczu miarodajnego) i rozwiązania dotyczące kanalizacji deszczowej, wykonane przez osobę uprawnioną do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności w zakresie sieci, instalacji urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych (proj. bud. karty 158-161). Inwestycja nie narusza zatem art. 29 prawa wodnego, a zarzuty skarżącego w tym zakresie są bezzasadne. Wojewoda zaznaczył, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w części [...] oraz sołectwa S. (Uchwała nr [...] Rady Gminy P.). Działki nr [...] znajdują się na obszarach, oznaczonych w MPZP, jako: [...] (tereny zieleni nieurządzonej), 2MU1 (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej), KDG1 (tereny komunikacji drogi publiczne). Przez teren inwestycji, równolegle do terenów oznaczonych jako KDG1, wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy. Budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany został w części działki inwestycyjnej, oznaczonej w MPZP jako 2MU1 (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej), nie naruszając nieprzekraczalnej linii zabudowy. Z oznaczeń nie stanowiących ustaleń MPZP wynika, że na działce inwestycyjnej występują spadki terenu powyżej 15%, zaś w południowej części terenu inwestycji, na obszar oznaczony symbolem 26Z, nachodzi wyznaczony w MPZP na podstawie odrębnych przepisów, obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Projektowany budynek mieści się w przeznaczeniu podstawowym terenu 2MU1 (§ 32 ust. pkt 2 MPZP). Inwestycja nie narusza zasad kształtowania zabudowy (proj. bud. karty nr 8, 11, 26 - 34) oraz zagospodarowania terenu 2MU1 (proj. bud. karta nr 6, 8). Wskaźnik intensywności zabudowy, wynosi 0,14 (maksymalny wskaźnik to 0,35 - § 32 ust. 4 pkt 2 lit a MPZP). Wskaźnik ten obliczony został zgodnie z § 11 ust. 1 MPZP – całkowita powierzchnia zabudowy wynosi 179,67 m2 (tj. suma: powierzchni zabudowy projektowanego budynku – 174,65 m2 i powierzchni zabudowy istniejącej na obszarze 2MU1 – 5,02 m2), zaś powierzchnia działki inwestycyjnej, znajdującej się w terenie budowlanym 2MU1 – 1200,50 m2. Powierzchnia terenu biologicznie czynnego wynosi 63,28% (minimum to 55% – § 32 ust. 4 pkt 3 lit a MPZP). Obliczenia wykonano zgodnie z § 11 ust. 2 MPZP, bowiem całkowita powierzchnia biologicznie czynna działki inwestycyjnej na obszarze 2MU1 wynosi 769,47 m2, zaś powierzchnia działki inwestycyjnej, znajdującej się w terenie budowlanym 2MU1 – 1200,50 m2. Stosunek długości najwyżej położonej kalenicy budynku do maksymalnej szerokości traktu projektowanego budynku jest większy od 1,5 (wynosi 1,92 oraz 1,99) – spełniono § 32 ust. 5 pkt 1 lit a MPZP. Szerokość traku projektowanego budynku jest mniejsza niż 8 m (wynosi 7,94 m) – spełniono § 32 ust. 5 pkt 3 lit a MPZP. Maksymalna długość elewacji, mierzona w obrysie ścian zewnętrznych parteru nie przekracza 25 m – spełniono § 32 ust. 5 pkt 4 lit.a MPZP. Projektowany budynek posiada 2 kondygnacje naziemne (parter i poddasze) – spełniono § 32 ust. 5 pkt 5 lit.a MPZP. Wysokość projektowanego budynku jest mniejsza niż 11 m (wynosi 8,99 m) – spełniono § 32 ust. 5 pkt 6 lit.a MPZP. Wysokość okapu od poziomu terenu nie przekracza 4,5 m. Okapy wysunięte są na odległość co najmniej 1 m od lica budynku – spełniono § 32 ust. 5 pkt 8 i 10 MPZP. Zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 49° – spełniono § 32 ust. 5 pkt 9 MPZP. Zastrzeżenia skarżącego, iż inwestycja narusza ustalenia MPZP, są zatem bezzasadne. Powołując się na analizę projektu budowlanego, załączników do pisma z dnia 20 lipca 2020 r. tj. mapy do celów prawnych, synchronizacyjny wykaz zmian oraz decyzję Starosty [...] z dnia 24 czerwca 2020 r. orzekającą o aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych ewidencyjnych działki nr [...], polegającej na ustaleniu przebiegu granic działek ewidencyjnych skutkującym wydzieleniem w działce nr [...], o niejednorodnym stanie prawnym, różnych nieruchomości, w wyniku czego powstają nowe działki ewidencyjne: nr [...] jako współwłasność H. D. i J. Ś. oraz nr [...] jako władanie na zasadach samoistnego posiadania Skarbu Państwa – Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. – Wojewoda stwierdził, że bezzasadne jest uznanie właścicieli działki nr [...] za strony postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji. Działka nr [...] graniczy z działką nr [...] wyłącznie narożnikiem, w pobliżu którego nie projektuje się zmiany ukształtowania terenu. Ponadto, z rzędnych terenu wynika, że w południowym skraju projektowanej skarpy teren jest na poziomie 746.1 m n.p.m., następnie wzdłuż sieci kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej – 745.9 m n.p.m., zaś przy granicy z działką nr [...] wynosi 746.5 m n.p.m. (proj. bud. karta 8). Ponadto, w miejscu nowopowstałej działki nr [...] poziom terenu wynosi 746.6 m n. p. m. (zał. do pisma z dnia 20 lipca 2020 r.). Oznacza to, że teren inwestycji przy granicy z działką nr [...] jest położony niżej niż teren działki nr [...] (wzdłuż granicy z działką nr [...]). Utworzona działka nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji jest w posiadaniu Skarbu Państwa – Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., który w postępowaniu przed organem I instancji był uznany za stronę, jako właściciel działki nr [...]. Wprowadzenie na etapie postępowania odwoławczego aktualizacji danych dotyczących podziału działki nr [...] sąsiadującej z inwestycją nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na budowę i nie zachodzi naruszenie zasady dwuinstancyjności przez zmianę wynikającą z aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków w ww. zakresie. Podział działki nr [...] nie wpłynął na postępowanie w sprawie ww. inwestycji, a więc zbytecznym byłoby nakładanie na inwestora obowiązku aktualizacji mapy do celów projektowych, na której wykonany został projekt zagospodarowania terenu inwestycji (proj. bud. karta 8). Zakładowi Gospodarki Komunalnej oraz [...] Przedsiębiorstwu Komunalnemu sp. z o.o. z siedzibą w N. T., będącym dysponentami urządzeń infrastruktury technicznej, nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie ww. inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że zarzuty skarżącego dotyczące ustalonego kręgu stron postępowania są bezzasadne. Kontynuując argumentację, Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 389 ust. 1-10 prawa wodnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: usługi wodne; szczególne korzystanie z wód; długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej; rekultywację wód powierzchniowych lub wód podziemnych; wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów; wykonanie urządzeń wodnych; regulację wód, zabudowę potoków górskich oraz kształtowanie nowych koryt cieków naturalnych; zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód; prowadzenie przez wody powierzchniowe płynące oraz przez wały przeciwpowodziowe obiektów mostowych, rurociągów, przewodów w rurociągach osłonowych lub przepustów; prowadzenie przez śródlądowe drogi wodne oraz przez wały przeciwpowodziowe napowietrznych linii energetycznych i telekomunikacyjnych. Ponadto, zgodnie art. 390 ust. 1 prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również w przypadku lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią: a) nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, b) nowych obiektów budowlanych: (...), zaś art. 390 ust. 2 prawa wodnego stanowi, iż: W pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, określa się wymagania dla obiektów budowlanych lokalizowanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Mając powyższe na uwadze, oraz po analizie akt sprawy i zapisów MPZP, organ odwoławczy stwierdził, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, bowiem budynek został usytuowany na terenie 2MU1, poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu inwestycji (proj. bud karta 8) wynika, że na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią projektuje się koniec skarpy, która w tym miejscu nieznacznie podniesie teren. Ponadto, taka zmiana ukształtowania terenu nie wpłynie na warunki przepływu wód. W MPZP oznaczono tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej położone w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią (1-8MU1/w), dla których ma zastosowanie § 18 MPZP. Żądania skarżącego w powyższym zakresie organ odwoławczy uznał za bezzasadne. Analizując przedmiotową inwestycję pod względem wymagań dotyczących dostępu naturalnego oświetlenia pomieszczeń oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, organ odwoławczy stwierdził, co następuje. Zgodnie z § 13 ust 1 pkt 1 WT odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (...). Wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust 1 pkt 1 WT, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Projektowany budynek o maksymalnej wynosi 8,99 m oddalony jest 13,9 m od budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr [...], zaś poziom projektowanego terenu w miejscu usytuowania planowanego budynku (tj. 751,54 m n.p.m.), zbliżony jest do poziomu posadowienia budynku sąsiedniego na działce nr [...] (tj. w granicach 750.99 - 751,39 m n.p.m.) – należy zatem stwierdzić, że nie występują przesłanki naruszenia § 13 ust 1 pkt 1 WT, bowiem realizacja ww. inwestycji nie wpłynie negatywnie w tym zakresie na budynek istniejący, zlokalizowany na działce nr [...]. Natomiast zgodnie z § 60 ust. 1 WT pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700- 1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania § 60 ust. 1 WT powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Ustawodawca kładzie nacisk jedynie na fakt, iż ma to być pokój mieszkalny. Dokonując analizy zgodności ww. inwestycji z § 60 ust. 1 WT, organ odwoławczy wziął pod uwagę, iż budynek istniejący na działce sąsiedniej nr [...] ma nieograniczone nasłonecznienie pokoi mieszkalnych od strony północno-wschodniej oraz południowo-zachodniej. Ponadto, należy również wziąć pod uwagę dane wskazane przy ocenie zgodności z § 13 WT tj. wysokość projektowanego budynku oraz odległość między tymi budynkami. Wskazać, należy że projektowany budynek usytuowano od strony południowej względem budynku istniejącego na działce nr [...], w odległości 13,9 m. W przypadku realizacji przedmiotowego zamierzenia, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...], w dalszym ciągu będzie zapewniony wymagany czas nasłonecznienia tj. co najmniej 3h w dniach równonocy w godzinach 700-1700, co najmniej dla jednego pokoju w tym budynku. Zastrzeżenia skarżącego dotyczące § 13 oraz 60 WT są bezzasadne. Odnośnie zarzutów dotyczących projektowanego podziemnego zbiornika na gaz płynny organ odwoławczy wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa przeciwpożarowego - mgr inż. K. M. nr upr. [...] (proj. bud. karta 8). Projektowany zbiornik na gaz płynny o pojemności 2,7 m3 nie został usytuowany w zagłębieniach terenu, w miejscach podmokłych oraz w odległości mniejszej niż 5 m od rowów, studzienek lub wpustów kanalizacyjnych – należy więc stwierdzić, że § 179 ust. 3 WT został spełniony. Ponadto, zgodnie z § 179 ust. 4 WT projektowany zbiornik na gaz płynny o pojemności 2,7 m3 winien zostać usytuowany w odległości co najmniej 1 m od budynków mieszkalnych. Z projektu zagospodarowania terenu (proj. bud. karta 8) jednoznacznie wynika, iż został spełniony ww. warunek § 179 ust. 4 WT. Usytuowanie ww. zbiornika w odległości 3,78 m od granicy z działką [...] oraz 11,24 m od granicy z działką drogową nr [...] jest wystarczające, aby uznać, że nie zostanie naruszony ww. § 179 ust. 6 WT. Ponadto, w odległości 3 m od ww. zbiornika nie znajduje się linia elektroenergetyczna lub sieć trakcyjna o napięciu do 1 kV, ani w odległości 15 m linia elektroenergetyczna lub sieć trakcyjna o napięciu równym 1 kV lub większym – warunek określony w § 179 ust. 4 WT został spełniony. Zastrzeżenia skarżącego co do projektowanego podziemnego zbiornika na gaz płynny o pojemności 2,7 m3 są bezzasadne. Inwestycja spełnia warunki określone w § 12 oraz 14 WT, bowiem zostały zachowane wymagane odległości względem działek sąsiednich oraz ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, jak i również nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Inwestor wykazał się posiadaniem tytułu prawnego i terenu na cele budowlane składając oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Pb, zgodnie z którym: Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Pb w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor spełnił zarówno wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikające z art. 35 ust. 1, jak i z art. 32 ust. 4 Pb. Pismem z dnia 11 stycznia 2021 r. M. D. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (w tym bezrefleksyjne przyjmowanie przez organy obu instancji za prawdziwe i jedynie słuszne wyłącznie twierdzeń, oświadczeń oraz wyjaśnień inwestora, przy jednoczesnym bagatelizowaniu dowodów, stanowisk i twierdzeń skarżącego kilkunastokrotnie sygnalizowanych w jego pismach złożonych do akt przedmiotowej sprawy), a w konsekwencji oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, a więc niezrealizowania przez organ odwoławczy nałożonej na niego na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego szeroko rozumianej funkcji korygującej, w tym zaniechania przez organ wyczerpujących badań nad prawidłowością przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, podczas gdy rozwiązania te w sposób stanowczy wkraczają w regulację wynikającą wprost z przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, co w ostateczności skutkować miało naruszeniem art. 7, art. 21 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez nie doręczenie decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego (w tym całkowite ignorowanie zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy faktu ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika niemal od samego początku zaistnienia przedmiotowej sprawy), nadto pozbawieniu skarżącego czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tym samym naruszeniu jego praw podmiotowych, co w ostateczności skutkować miało naruszeniem art. 10 art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 3) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy publicznej; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że przedstawiony projekt budowalny jest zgodny z przepisami i w konsekwencji wydanie decyzji zatwierdzającej tenże projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę, jak i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo iż realizacja inwestycji skutkuje spływem wód opadowych i roztopowych na teren nieruchomości sąsiednich, w szczególności na działkę nr [...] jak i doprowadzić może do zjawiska przesłaniania i zacienienia istniejącej na tejże działce [...] zabudowy, 5) § 28 i § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż inwestycja w żaden sposób nie narusza zakazów przewidzianych tą normą prawną, w szczególności dopuszczenie przez organ orzekający w sprawie jak i organ odwoławczy poprzez wydaną decyzję możliwości zmiany naturalnego spływu wód opadowych i roztopowych skutkującą kierowaniem tychże na teren sąsiedniej nieruchomości, naruszeniem tzw. prawa sąsiedzkiego w drodze uprawdopodobnionych przez skarżącego immisji; 6) art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach poprzez spowodowanie, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje prowadzą do zmiany naturalnego ukształtowania działek objętych inwestycją poprzez ich nienaturalne podniesienie w stosunku do wysokości działki sąsiedniej nr [...] tj. nadsypywanie terenu inwestycji ziemią przywiezioną z wykopów, bowiem aby nie była to ziemia traktowana jako odpad, dla tych mas ziemnych (wykorzystywanych do nadsypywania) musiało w przedmiotowej spawie (czego brak) zaistnieć ustalenie, co do warunków i sposobu ich wykorzystania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy czy też w decyzji o pozwoleniu na budowę, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi, a zatem nagromadzona przez inwestora ziemia winna być w okolicznościach tej sprawy traktowana jako odpad w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym; 7) art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska poprzez spowodowanie, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje powodują niekorzystne przekształcenie terenu (w tym usankcjonowanie tymi decyzjami możliwości zalewania wodami opadowymi i roztopowymi działki sąsiedniej tj. działki nr [...]), w tym brak odpowiednich działań organów władzy publicznej której nakazałyby inwestorowi wykonanie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia albo nakazu przywrócenia do stanu właściwego; 8) art. 144 k.c., jak i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez spowodowanie, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje (w tym zatwierdzony projekt budowlany i wydana zgoda na budowę) naruszają wskazane normy względem nieruchomości sąsiednich, w tym w stosunku do właściciela działki nr [...]; 9) § 13 i § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak pełnej analizy ww. przepisów jak i brak rzetelnego wyważenia interesów inwestora i właściciela działki sąsiedniej, w szczególności poprzez brak sporządzenia na potrzeby przedmiotowej sprawy rysunku analizy zasięgu cienia, 10) art. 32 ust. 4, art. art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę z naruszeniem § 34 ust. 4 pkt 2a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw P. w części PII oraz sołectwa S. (Uchwała nr [...] Rady Gminy P. Dz.Urz. Woj. [...] 2013 poz. 4750) tj. błędne obliczenia dokonane przez organ architektoniczno-budowlany w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy dla przedmiotowej inwestycji całkowicie pomijające fakt, iż na działce inwestycyjnej znajduje się już drewniany budynek mieszkalny o powierzchni całkowitej ok. 50 m2, zatem skarżonymi obecnie decyzjami przekroczono dopuszczoną w planie wartość; 11) § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak zwymiarowania odległości pomiędzy projektowanym budynkiem a istniejącym już na terenie inwestycji drewnianym budynkiem mieszkalnym, tj. przyjęcie przez organ obu instancji i zatwierdzenie części rysunkowej projektu budowlanego pomimo jego braków w zakresie obrysu i układu istniejącego obiektu budowlanego, wymiarów i wzajemnych odległości pomiędzy obiektami i urządzeniami budowlanymi; 12) art. 32 ust. 4, art. art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przy całkowitym nieuwzględnieniu kilkunastokrotnie składanych do akt sprawy przez skarżącego dowodów (w tym zdjęć), pism i twierdzeń co do systematycznych i konsekwentnie od ponad roku podejmowanych przez inwestora działaniach mających na celu nienaturalne wyniesienie terenu inwestycji ponad grunty sąsiednie, w tym oparciu rozstrzygnięcia organu tak I jak II instancji na nieodpowiadających rzeczywistym wysokościom rzędnym terenu inwestycji; 13) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez fakt, iż obie ww. decyzje wydane zostały bez zapewnienia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (zwłaszcza naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez dopuszczenie do naruszenia licznych przepisów prawa); 14) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez skrótowe uzasadnienie rozstrzygnięcia organu nadzorczego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.", przy czym – jak zasadnie podkreślił organ odwoławczy – w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie przepisów tej ustawy sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (...), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa zasadniczo odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, aczkolwiek nie zwalnia to całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowalnymi – zwłaszcza w zakresie, w jakim chodzi nie tyle o wiedzę fachową, ile o zastosowanie owych przepisów. W niniejszej sprawie taka weryfikacja została w właściwym zakresie dokonana. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącego również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w części P II oraz sołectwa S. (Uchwała nr [...] Rady Gminy P.). Dotyczy to w szczególności przeznaczenia trenu, nieprzekraczalnej linii zabudowy, zasad kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym wskaźnika intensywności zabudowy, powierzchni terenu biologicznie czynnego, parametrów budynku. Nawiązując do zarzutu skargi, wypada podkreślić, że w ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania wyliczeń w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,14, a maksymalna wartość tego parametru to 0,35 – § 32 ust. 4 pkt 2 lit.a MPZP. Organ odwoławczy trafnie zauważył przy tym, że odnośny wskaźnik obliczony został zgodnie z § 11 ust. 1 MPZP – całkowita powierzchnia zabudowy wynosi 179,67 m2 (tj. suma: powierzchni zabudowy projektowanego budynku – 174,65 m2 i powierzchni zabudowy istniejącej na obszarze 2MU1 – 5,02 m2), zaś powierzchnia działki inwestycyjnej, znajdującej się w terenie budowlanym 2MU1 – 1200,50 m2. W ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie stwierdził, że planowana inwestycja nie jest objęta hipotezą norm wynikających z art. 389 ust. 1-10, art. 390 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 624 ze zm.) i nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ budynek został usytuowany na terenie 2MU1, poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Zrelatywizowane do tej kwestii zarzuty skargi są niezasadne. Nie ma podstaw do kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności niepodobna skonstatować naruszenia § § 28 § i § 29 tudzież § 13 i § 57 wspomnianego rozporządzenia. Wojewoda do tych kwestii wyczerpująco się odniósł, wskazując w szczególności, iż projekt przewiduje zmianę ukształtowania terenu poprzez jego podniesienie oraz zaprojektowanie skarpy wokół budynku. Na działce inwestycyjnej, pomiędzy projektowaną skarpą a działką sąsiednią nr [...], zaprojektowano korytko liniowe odprowadzające wodę ze skarpy. Ponadto, wody opadowe odprowadzane będą do studzienek, a następnie do czterech szczelnych zbiorników na wody opadowe (pojemność każdego ze zbiorników to 5 m3). Woda zgromadzona w tych zbiornikach będzie wykorzystywana do nawadniania zieleni znajdującej się na terenie inwestycji (proj. bud. karta 6). Układ powyższego systemu, projektowanych skarp, oraz planowanego korytka liniowego został przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu inwestycji (proj. bud. karta 8). Ponadto, projekt budowlany zawiera obliczenia (m. in. natężenia deszczu miarodajnego) i rozwiązania dotyczące kanalizacji deszczowej, wykonane przez osobę uprawnioną do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności w zakresie sieci, instalacji urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych (proj. bud. karty 158-161). Te ustalenia, poczynione w nawiązaniu do projektu, nie budzą wątpliwości. Podobnie należy ocenić zreferowane wyżej ustalenia organu odwoławczego w zakresie wymagań dotyczących dostępu naturalnego oświetlenia pomieszczeń oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Konkluzje organu odwoławczego w tej mierze, sformułowane przy uwzględnieniu brzmienia relewantnych przepisów, wysokości wchodzących w grę budynków (projektowanego i sąsiedniego) oraz poziomu ich posadowienia, a także odległości między nimi – jawią się jako prawidłowe. Zdaniem Sądu, Wojewoda, jako wyspecjalizowany organ administracji architektoniczno-budowalnej, był władny dokonać odnośnych ustaleń na podstawie zebranego materiału dowodowego; nie było zatem potrzeby uzupełniania tego materiału o dodatkowe analizy. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym kontekście warto też zwrócić uwagę na wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego zleconego przez organ odwoławczy, a dotyczącego m. in. zwymiarowania brakujących odległości na rysunku projektu zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, nie ma podstaw, by zaskarżonej decyzji zarzucać naruszenie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach czy też art. 363 ustawy – Prawo ochrony środowiska; podobnie nie ma podstaw, by zaskarżonej decyzji zarzucać naruszenie art. 144 k.c. czy też art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Zaskarżona decyzja uwzględnia dyspozycję art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. Powołane już wyżej przepisy art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 4 pr.bud. zostały przez organ odwoławczy prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego Sąd uznał za niezasadne; istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a w każdym razie nie doszło do istotnego naruszenia tego przepisu, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Okoliczności sanowania uchybienia organu I instancji w zakresie doręczenia jednego z zawiadomień omówił organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia (s. 4). W tym kontekście warto zauważyć, że pełnomocnik skarżącego skorzystał z możliwości wniesienia odwołania, jak również uczestniczył w postępowaniu odwoławczym. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustanowione przepisami prawa procesowego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.