II SA/Kr 2192/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska AWSA Wojciech Jakimowicz : Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia - skargę odrzucić - Wojewoda [.....] postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2000 r, znak: [.....] działając na podstawie art. 58 i art. 59 k.p.a. oraz art. 80. ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu wniosku A.S. - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez A.S. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 7 lipca 1997 r., znak: [.....] , dotyczącej udzielenia Dyrektorowi Banku [.....] w M. pozwolenia na wykonanie napisu z liter mosiężnych i kasetonu przewidzianych do zamontowania na elewacji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 58 § 2 zd. 1 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyczyną uchybienia terminu zgodnie z oświadczeniem A.S. zawartym w prośbie o przywrócenie terminu z dnia 12 lipca 2000 r. był zły stan zdrowia i poważna choroba M.S. , która jako strona była uprawniona do udzielenia wymaganego pełnomocnictwa. W dniu [....] kwietnia 2000 r. M.S. udzieliła stosownego pełnomocnictwa A.S. , które zostało dołączone do w/w prośby o przywrócenie terminu. Oznacza to, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu udzielenia pełnomocnictwa, a więc w dniu [....] kwietnia 2000 r. Prośba o przywrócenie terminu winna być zatem wniesiona, zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem art. 58 § 1 zd. 1, w terminie siedmiu dni od tej właśnie daty. Tymczasem prośba o przywrócenie terminu została nadana w Urzędzie Pocztowym w S. w dniu 17 lipca 2000 r. Tym samym został przekroczony niniejszy termin. W pouczeniu wskazano, że na postanowienie służy prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Skargę na postanowienie Wojewody [....] z dnia 2 sierpnia 2000 r, znak: [....] złożył A.S. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w postępowaniu odwoławczym skarżący występował jako pełnomocnik strony, tj. matki skarżącego M.S. -współwłaścicielki domu przy ul. [....] w M. , a organ uznał brak podstaw formalnych odwołania, pomimo że organ stopnia podstawowego (Urząd Rejonowy w M.) przesyłając decyzję pierwszej instancji do wiadomości skarżącego tym samym uznał go jako stronę w postępowaniu administracyjnym. W wyniku złożonej skargi NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uznał decyzję Wojewody za niezgodną z prawem i nakazał ponowne rozpatrzenie odwołania z warunkiem uzupełnienia go o stosowne pełnomocnictwo M.S. Skarżący pełnomocnictwo takie otrzymał, wszakże ze znacznym opóźnieniem, którego powodem była ciężka choroba 76 letniej matki skarżącego i jej pobyt w szpitalu na intensywnej terapii. Skarżący podaje, że jego matka mieszka aktualnie w C. a skarżący w S. , co dodatkowo skomplikowało sprawę przekazania pełnomocnictwa skarżącemu. Pełnomocnictwo skarżący otrzymał od matki (listem poleconym) dopiero 10 lipca, a prośbę o przywrócenie terminu wniósł do Wojewody K. w dniu [....] lipca 2000r. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy niezasadnie przyjął za podstawę odmowy przywrócenia terminu datę, jaka figurowała na upoważnieniu a nie dacie pisma skarżącego. Nie zwrócono uwagi na oczywisty fakt, że mimo iż wystawienie upoważnienia nosiło datę [....] kwietnia 2000 r. to na skutek okoliczności losowych (choroba matki skarżącego i jej pobyt w szpitalu) nie mogło ono dotrzeć do skarżącego we wcześniejszym terminie. Powyższe wyczerpuje - zdaniem skarżącego - w oczywisty sposób warunek art. 58 k.p.a. bowiem przyczyną uchybienia terminu był brak stosownego pełnomocnictwa, a pełnomocnictwo to podpisane przez matkę skarżącego z datą [....] kwietnia 2000 r. otrzymał on dopiero 10 lipca 2000 r. Mając na względzie powyższe wyjaśnienie oraz fakt, że czysto formalna procedura prowadzi do uprawomocnienia się wydanego (niezgodnie z obowiązującym prawem) pozwolenia na budowę naruszającego w oczywisty sposób interes prawny matki skarżącego, wniósł on o pozytywne rozpatrzenie treści wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004 r. stawił się pełnomocnik Banku [....] w M. Pozostałe strony postępowania sądowego nie stawiły się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Organem właściwym w kwestii przywrócenia terminu -jak wynika z art. 59 § 1 k.p.a. - jest organ właściwy w sprawie. Organem kompetentnym do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zatem właściwy w sprawie organ odwoławczy. Od postanowień organu odwoławczego, które mają charakter postanowień ostatecznych nie przysługuje zażalenie. Art. 59 § 2 k.p.a. stanowiący, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia dotyczy - analogicznie do rozumienia art. 59 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. wszystkich postanowień w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, zarówno postanowień o przywróceniu tego rodzaju terminu, jak i postanowień o odmowie jego przywrócenia. Zwłaszcza nie znajdowałoby żadnego uzasadnienia twierdzenie, że ostateczny charakter uzyskuje wyłącznie postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu ma charakter aktu procesowego, a zatem nie należy do kategorii postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie to nie kończy również postępowania w sprawie, albowiem w konsekwencji odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy jest zobowiązany do podjęcia w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem kończącym postępowanie nie jest zatem postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, lecz postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Mając powyższe na uwadze należało skargę na postanowienie Wojewody M. z dnia 2 sierpnia 2000 r, znak: [....] złożoną przez A.S. odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.