II SA/Kr 220/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki / spr. / Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2007 r. sprawy ze skargi "[ ]" Sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [ ] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz "[ ] " Sp. z o. o. w K. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA / Kr 220 / 07 Uzasadnienie Decyzją z ........................ Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego - budowy budynku mieszkalno-usługowego wraz z parkingami podziemnymi i naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną i drogową na oznaczonych działkach w rejonie ulic .............w K. W uzasadnieniu wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego wymagane jest postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następnych ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zamierzenie inwestycyjne nie spełnia zdaniem organu rozpoznającego sprawę wymogów wynikających z przepisu art. 61 ust l pkt l powyższej ustawy, to jest warunku kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu , w tym linii zabudowy, gabarytów oraz intensywności wykorzystania terenu - przekraczając generalnie i to w stopniu bardzo znacznym owe parametry, gabaryty, tudzież intensywność, także narusza zasady zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego. Z przeprowadzonej analizy urbanistyczno architektonicznej nie wynika dopuszczenie lokalizacji we wskazanym miejscu obiektu o wnioskowanej wielkości. Podniesiono ponadto, że wedle uzyskanych opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i ochrony przyrody oraz pozostaje w kolizji z projektowaną przebudową ul......... i skrzyżowania tejże z ul................ Wobec stwierdzenia braku łącznego spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust l pkt l i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego orzeczono jak w sentencji decyzji. W związku z odwołaniem inwestora - ,,[....]" Sp. z o. o. w K. -Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją nr ......z ...........2006 r na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. w związku z art. 59 ust l i art. 61 ust l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w oparciu o powołane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium Odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń i ustalenia te jak również ich ocenę oraz wnioski z nich wyciągnięte Kolegium przyjęło za własne. Wskazano dodatkowo, że strona odwołująca kwestionuje w istocie obowiązywanie zasady dobrego sąsiedztwa twierdząc, że lokalizacja budynku nie spowoduje zakłócenia dotychczasowego układu urbanistycznego; tymczasem planowana inwestycja nie dość, że położona jest poza wyznaczona linią zabudowy i wchodzi na tereny wzdłuż linii brzegowej Wilgi to jeszcze przekracza znacznie gabaryty istniejącej w sąsiedztwie zabudowy i intensywność zagospodarowania terenu. W skardze od przedstawionej decyzji inwestor wnosił o uchylenie decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 15 w związku z art. 138 § l k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach organu I instancji. W skardze zarzucono również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zamieszczenie w decyzji faktów, które organ administracji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także podstawy prawnej orzeczenia. W szczególności zdaniem strony skarżącej organy obu instancji nie ustosunkowały się do treści zaoferowanych przez inwestora dowodów w postaci ekspertyz sporządzonych na jego zlecenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o oddalenie skargi przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem tj. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) Orzekanie w myśl art. 135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - skargę uznać należy za uzasadnioną. Zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy , mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten formułuje jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej, znajdującą rozwinięcie w art. 77 § l k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona ma nastąpić wedle treści art. 80 k.p.a. na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zaś wedle art. 107 § 3 k.p.a. ma to znaleźć odbicie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Istota swobodnej oceny dowodów została dokonana ocena przedłożonych przez inwestora dokonana sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks..., s. 155). Zasada swobodnej oceny dowodów jest ściśle związana z zasadą prawdy obiektywnej. Uznanie przez organ określonej okoliczności za udowodnioną stanowi podstawową przesłankę, na której organ ten opiera swoje rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując swobodnej oceny dowodów, organ administracji publicznej winien mieć na uwadze, że czynność ta winna znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest więc wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji, a także ewentualne wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom organ ten odmówił wiarygodności (art. 107 § 3). Innymi słowy, jeżeli organ administracji w uzasadnieniu faktycznym powoła się na pewne okoliczności, to muszą one wynikać ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i muszą mieć w nim swoje umocowanie. Kontrola przedmiotowego postępowania administracyjnego prowadzić musi do wniosku, iż zaskarżona decyzja nie spełnia dyspozycji powołanych przepisów. W szczególności z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika , że organ nie odniósł się w ogóle do zawnioskowanych na etapie odwołania przez inwestora jako dowodów ekspertyz sporządzonych na jego zlecenie przez inżynierów architektów R.K. i Z.M. . Pierwsza z nich dotyczyła analizy urbanistyczno - architektonicznej obszaru wokół terenu planowanej inwestycji , zaś druga szczegółowych uwarunkowań krajobrazowych możliwości zabudowy . Wymowa obu tych ekspertyz w swej warstwie merytorycznej nie komponuje z dowodami, których ocena legła u podstaw dokonanych w sprawie ustaleń i podjętych rozstrzygnięć, zwłaszcza zaś z analizą urbanistyczno - architektoniczną opracowaną przez inżyniera architekta A.B. wszak wnioski i konkluzje wynikające z owych ekspertyz dotyczą okoliczności kluczowych dla wyniku sprawy. Już to skutkować musi przyjęciem naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § l 80 i 107 § 3 k.p.a., albowiem ustalenia na których się oparł jawią się jako ustalenia nie swobodne, a wręcz dowolne - gdyż częściowo przynajmniej sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Opisane naruszenie przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, obligowało zatem Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego tak decyzji zaskarżonej, jak i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji , choć temu ostatniemu nie były znane powołane wyżej dowody. Niezbędne jest bowiem - co organy winny uczynić podczas rozpatrywania sprawy ponownie - dokonanie wnikliwej i swobodnej, ale znajdującej pełne oparcie w całym materiale dowodowym - oceny realizacji przesłanek wynikających z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero prawidłowe ustalenia faktyczne w tej materii mogą być podstawą stanowczych konkluzji. W zaistniałej sytuacji bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do dalszych zarzutów skargi, w szczególności dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem merytoryczna weryfikacja ich zasadności byłaby możliwa jedynie wówczas, gdyby nie budził zastrzeżeń sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i będące jego wynikiem ustalenia faktyczne. W tym miejscu zauważyć jednak należy, że sposób redakcji art. 60 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , a także charakter uzgodnienia dokonywanego w trybie art. 106 k.p.a., które w odróżnieniu od opinii wiążą organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy - wyraźnie wskazują, że zakres uzgodnienia musi obejmować treść wydawanej decyzji - nie zaś wniosek inwestora. Stąd też Sąd prezentuje pogląd iż uzgodnieniu powinien podlegać projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku , za podstawę przyjmując art. 145 § l pkt l lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), o kosztach Sąd rozstrzygając na podstawie art. 200 powołanej ustawy.