II SA/Kr 221/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Malgorzata Brachel –Ziaja (spr) WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. P. i S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 grudnia 2010r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Starosta O. decyzją z dnia [...].10.2010 r. Nr [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.N. oraz K.N. - prowadzącym działalność gospodarczą pn.: "[...]" S.C. -pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Przebudowa istniejących zjazdów z drogi publicznej - gminnej oraz utwardzenie terenu (traktu pieszego) -lokalizacja inwestycji – B. przy ul, [...] na działkach o nr ew. 1, 2 , obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna B. — miasto". Od decyzji tej wnieśli odwołanie A.P. i S.P. . Podnieśli, że roboty budowlane związane z budynkiem gospodarczym rozpoczęto w dniu 21.08.2009 r. bez tablicy informacyjnej, której brak do dziś. Ponadto wskazali, że inwestorzy podwyższyli teren działki i wody opadowe odprowadzane są na działki sąsiednie. Ich zdaniem na działce nr 1 "nie wolno się budować", a inwestorzy wyburzyli stare budynki i wybudowali duży zakład samochodowy z zapleczem socjalnym o dużo większych rozmiarach niż w projekcie i kontynuują samowole budowlane. Skarżący zwrócili się również o sprawdzenie na miejscu, czy budowane obiekty odpowiadaj ą przepisom prawa budowlanego. Wojewoda decyzją z [...].12.2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r. , póz. 1118 z późn. zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 4.08.2010 r., dołączając wymagane dokumenty. Proponowana inwestycja, polegająca na przebudowie istniejących zjazdów z drogi gminnej oraz utwardzeniu traktu pieszego, nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. , uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 15.11.2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...]) . Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza wymagań w zakresie ochrony środowiska. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 ustawy Prawo budowlane ), zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi ( art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Projektanci, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690, z późn. zm.). Planowana inwestycja dotycząca przebudowy istniejących zjazdów z drogi gminnej oraz utwardzenia traktu pieszego - nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska (art. 32 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego). Powyższe wyczerpuje zatem wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu Wojewoda wskazał, że budowa budynku gospodarczego na działce nr 1 nie jest objęta zaskarżoną decyzją. Z zawartego w aktach pisma Starostwa Powiatowego w O. z dnia 27.08.2009 r. wynika, że budowa tego obiektu, o powierzchni zabudowy do 25 m2, została przyjęta w trybie zgłoszenia oraz że przekazano do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w O. zawiadomienie o wykonywanych robotach ziemnych na tej działce. Inne zarzuty, dotyczące wykonywania robót budowlanych na tej działce, nie mają znaczenia w przedmiocie oceny rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją z dnia [...].10.2010 r. i mogą być zbadane przez organ nadzoru budowlanego l instancji, który jest właściwy do przeprowadzenia kontroli budowy i wykonywania robót budowlanych oraz utrzymania obiektów budowlanych. Organ odwoławczy powołał także art. 20 prawa budowlanego, zgodnie z którym pełną odpowiedzialność za opracowany projekt budowlany ponosi projektant. Badana decyzja w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy - nie budzi zastrzeżeń, dlatego też organ II instancji nie znalazł podstaw do jej uchylenia, w myśl żądania wyrażonego w treści odwołania. Decyzję Wojewody zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.P. i S.P. , zarzucając jej naruszenie art. 7, 8, 136 i nast. k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust.4 i art. 36 prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty O. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie zostały zweryfikowane w sposób pełny i wiarygodny dwa podstawowe zarzuty skarżących dotyczące rozpoczęcia przez inwestorów robót budowlanych polegających na przebudowie istniejących zjazdów z drogi publicznej - gminnej oraz utwardzenie terenu przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dotyczące sprzeczności zamierzenia budowlanego z ustaleniami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Skarżący podkreślili, że decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Gdy inwestor rozpoczął już roboty budowlane wydanie takiej decyzji jest niemożliwe. Wskazali, że działki nr 1 i 2 w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. znajdują się na obszarze terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zwartą lub wolnostojącą, z zakazem realizacji funkcji usługowych i przemysłowych, których uciążliwość wykracza poza granice działki. Tymczasem inwestycja M.N. i K.N. jest kontynuacją bezprawnie zrealizowanej inwestycji uciążliwej dla nieruchomości sąsiednich (warsztat samochodowy, stacja paliw). Nie jest też prawdą, że inwestorzy zmierzają do utwardzenia traktu pieszego. W istocie rzeczy bowiem (co Wojewoda a wcześniej Starosta O. bez trudu mogli stwierdzić w drodze przeprowadzenia dowodu ż oględzin przedmiotowej nieruchomości) M.N. i K.N. rozpoczęli podwyższanie terenu wykorzystywanego przez nich do prowadzonej działalności gospodarczej, co już spowodowało niekorzystną zmianę stosunków wodnych na gruncie. Sprzeciw skarżących budzi także ustalenie, że projekt techniczny jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Skarżący zakwestionowali tę zgodność, bowiem realizacji projektu powoduje zalewanie (podtapianie) nieruchomości skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać na zakres kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego. Dotyczyło ono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę istniejących zjazdów z drogi publicznej - gminnej oraz utwardzenie terenu (traktu pieszego) w B. przy ul, [...] na działkach o nr ew. 1, 2 . Organ administracji architektoniczne - budowlanej, jakim jest Starosta O. , był związany zakresem wniosku inwestorów oraz przepisami prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania określone w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 prawa budowlanego. Organy obu instancji zweryfikowały istnienie przesłanek wymienionych w tych przepisach, na co wskazuje treść decyzji obu instancji. Skarżący - zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do sądu administracyjnego -wskazują na roboty budowlane podejmowane przez M.N. oraz K.N. w ramach innej inwestycji, polegającej na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego wraz z przyłączami. Ich zdaniem inwestycja stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania jest kontynuacją bezprawnie - niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego -zrealizowanej inwestycji uciążliwej dla nieruchomości sąsiednich (warsztat samochodowy, stacja paliw). Trzeba jednak wskazać zakres sprawy administracyjnej, która jest obecnie przedmiotem kontroli Sądu. Sprawa ta dotyczyła wyłącznie przebudowy zjazdów z drogi publicznej na działkach nr 1 i 2 . Wbrew zarzutom skargi inwestycja w tych granicach nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani też innych przepisów prawa, a wcześniejsze inwestycje nie stanowią przedmiotu kontroli Sądu. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Kwestia ewentualnej samowoli budowlanej poprzez wybudowanie budynku gospodarczego nie tylko wychodzi poza granice tej sprawy, ale wręcz należy do kompetencji innego organu administracji tzn. do organu nadzoru budowlanego, a nie organu administracji architektoniczne - budowlanej. Również podnoszona przez skarżących kwestia nieprawidłowości przy realizacji inwestycji nie należy do zakresu rozpoznania sądu administracyjnego w sprawie skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę. Czym innym jest bowiem zgodność projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami (a to właśnie kontroluje się w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, poprzedzającym rozpoczęcie robót budowlanych), a czym innym naruszenie prawa przy realizacji inwestycji. Ta druga kwestia należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, zaś kwestia naruszenia stosunków wodnych powinna być podnoszona przed organami właściwymi do prowadzenia postępowania w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne. Skarżący wprawdzie zarzucili naruszenie art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art. 36 prawa budowlanego, jednakże nie wskazali na czym owe naruszenia miałyby polegać, zaś działając z urzędu sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia wymienionych przepisów. Bezzasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego "poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy". Biorąc powyższe pod uwagę skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.