II SA/Kr 223/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi J. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Suchej Beskidzkiej z dnia 30 kwietnia 2010 r. Nr: XXXIX/253/10 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sucha Beskidzka p o s t a n a w i a ustanowić dla J. H. radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek J. H. o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego lub adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 19 kwietnia 2011 roku oddalającego skargę J. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Suchej Beskidzkiej z dnia 30 kwietnia 2010 r. Nr: XXXIX/253/10 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sucha Beskidzka. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z 31-letnim synem L. K.. Ich miesięczny dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego wynosi 1.000 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi mieszkanie o powierzchni 69 m² oraz działka o nr ew. "2" wielkości 975 m². Skarżący nie dysponuje zasobami pieniężnymi, jak również przedmiotami wartościowymi. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy J. H. podniósł, iż nie pobiera świadczeń emerytalno – rentowych. Dochody uzyskuje jedynie z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest zatem w stanie opłacić profesjonalnego pełnomocnika. Odnosząc się do wezwania Referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że jego syn L. K. nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. Jest on zarejestrowany w Rejonowym Urzędzie Pracy w R. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Skarżący oświadczył, że nie posiada rachunku bankowego. Jego rodzina nie korzystała i nie korzysta z pomocy społecznej. Zarówno skarżący, jak i jego syn, nie posiadają pojazdu mechanicznego. J. H. oświadczył ponadto, że ponosi koszty związane ze zużyciem wody w wysokości około 100 zł miesięcznie, za energię elektryczną płaci 100 zł, zaś wydatki na wyżywienie własne i syna kształtują się na poziomie 400 – 450 zł. Czynsz za mieszkanie wynosi 376,19 zł. Skarżący posiada telefon komórkowy w sieci [...] na kartę z opłatą 30 zł miesięcznie. J. H. podał również, że jest właścicielem udziału 8124/8400 w nieruchomości nr "1" położonej w S. przy ul. [...]. Do pisma skarżący załączył zeznanie PIT-36 o wysokości dochodu osiągniętego w roku 2010 wraz z informacją PIT/B o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2010 oraz sześć pism [...] Spółdzielni Mieszkaniowej dotyczących wysokości czynszu oraz zaległości w opłatach. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Z dyspozycji art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2011 roku. Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie orzekającego skarżący wykazał, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jak wynika z oświadczenia zawartego we wniosku oraz załączonych dokumentach źródłem utrzymania J. H. jest prowadzona działalność gospodarcza. W roku 2010 z pozarolniczej działalności gospodarczej skarżący osiągnął przychód w wysokości 17.640,50 zł przy kosztach jego uzyskania 11.885,52 zł, co dało dochód w wysokości 5.754,98 zł. Z zeznania podatkowego PIT-36 wynika, że w 2010 roku skarżący uzyskał także dochód z najmu lub dzierżawy w wysokości 19.800 zł przy kosztach uzyskania przychodu 8.415,24 zł, co dało dochód 11.384,76 zł. Łączny dochód skarżącego w roku 2010 wyniósł 17.139,874 zł, co daje kwotę 1.428,31 zł miesięcznie. Nie są to dochody wysokie zważywszy, że przypadają na dwie osoby. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje bowiem syn L. K., który jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Z uzyskiwanych dochodów skarżący opłaca czynsz za mieszkanie w wysokości 376,19 zł, wodę około 100 zł, prąd około 100 zł, na wyżywienie własne oraz syna przeznacza 400-450 zł. Z załączonych pism ze spółdzielni mieszkaniowej z marca 2011 wynika, że skarżący na koniec miesiąca grudnia 2010 roku posiadał zadłużenie w opłatach za czynsz w wysokości 1.152,79 zł, fundusz remontowy 69,60 zł, wodę 1.452,64 zł oraz odsetki niedopłata 107,53 zł. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, jak również przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Uzyskiwane w miesiącu dochody są zaś przeznaczane na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania skarżącego oraz jego syna. W tym miejscu należy jednak podkreślić, iż rozpoznając kwestię przyznania stronie kwalifikowanego pełnomocnika w ramach prawa pomocy kierowano się jedynie przesłankami ekonomicznymi (tj. badano czy stronę stać na poniesienie określonego wydatku), nie zaś charakterem sprawy. Jedynym kryterium, od którego przepis art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia przyznanie prawa pomocy jest bowiem brak możliwości poniesienia przez stronę jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. W niniejszej sprawie odmowa przyznania prawa pomocy obejmującego ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika mogłaby doprowadzić do pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu, zważywszy na fakt, iż na etapie sporządzenia skargi kasacyjnej (na którym znajduje się obecnie niniejsza sprawa) zachodzi tzw. przymus adwokacko - radcowski. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności przychylono się do wniosku skarżącego i orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).