II SA/Kr 223/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara Dubiel WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skarg T. K. i P. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 grudnia 2024 r., znak WI-I.7840.2.44.2024.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz T. K. kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz P. F. kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 28 lutego 2024 r. nr 169/6740.1/2024, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi – M. M. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...] obr. [...] w K.. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą Nr XCIV/2574/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. na obszarze oznaczonym w załączniku graficznym do planu jako MW/U.8 - tereny zabudowy wielorodzinnej z usługami. Projekt zagospodarowania terenu/działki i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna", a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego dołączono oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Projekt architektoniczno-budowlany obejmuje opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 z późn. zm.), w tym osób starszych, w przypadku obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego - obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę projektant dołączył oświadczenie o możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 716 z późn. zm.), złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. F., współwłaściciel działki nr [...] obr. [...] w K.. Decyzją z dnia 16 grudnia 2024 r. znak: WI-I.7840.2.44.2024.SA, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.), m.in.: wszystkie strony oraz załączniki projektu zostały ponumerowane kolejno; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono do formatu A4. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str.: 3-6 załączników). W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e Pr. bud. zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 9-17 pzt). Wojewoda stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym mpzp, a także wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.). Zamierzenie inwestycyjne przewiduje, że na działce nr [...] w K. powstanie budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z infrastrukturą. Działka nr [...], na której inwestycja jest zlokalizowana - znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem: MW/U.8 i KDD.17. Zgodnie z § 25 ust.1 mpzp, wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, oznaczone symbolami: MW/U.1, MW/U.2, MW/U.3, MW/U.4, MW/U.5, MW/U.6, MW/U.7, MW/U.8 o podstawowym przeznaczeniu pod: 1) zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi; 2) zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami wbudowanymi; 3) zabudowę budynkami usługowymi. W § 48 ust. 1 mpzp wyznaczono tereny komunikacji, z podziałem na: 1) Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne: a) (...) g) klasy dojazdowej, oznaczone symbolami: KDD.1, KDD.2, KDD.3, KDD.4, KDD.5, KDD.6, KDD.7, KDD.8, KDD.9, KDD.10, KDD.11, KDD.12, KDD.13, KDD.14, KDD.15, KDD.16, KDD.17, KDD.18, KDD.19, KDD.20, KDD.21, KDD.22, KDD.23, KDD.24, KDD.25, KDD.26, KDD.27, KDD.28; (...) Przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny jest zgodny z przeznaczeniem terenu MW/U.8 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami. Jego lokalizacja nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej na rysunku planu, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 mpzp. Usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr [...] umożliwia zapis § 7 ust. 1 pkt 2 mpzp, który dopuszcza możliwość lokalizacji budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, wyłącznie w terenach: (...) MW/U.8, MWn/U.1, MWn/U.2, (...). Inwestycja spełnia warunki w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów, określone w § 25 ust. 5 pkt 6 mpzp, który ustala dla terenu MW/U.8: a) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy: 35 %, b) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50%, c) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,35- 2,8, d) maksymalną wysokość zabudowy 23 m, z zastrzeżeniem że dla: - budynków usługowych: 16,0 m, - budynków wielopoziomowych garaży nadziemnych: 10 m, e) nakaz realizacji dachu zielonego ekstensywnego dla nowych budynków usługowych, bądź rozbudowywanych części budynków usługowych, f) nakaz realizacji komponowanej zieleni poza obrysem istniejących i projektowanych obiektów budowlanych (w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych) z uwzględnieniem drzew, o powierzchni nie mniejszej niż 20% z ustalonej wielkości minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, o którym mowa w lit. b, (...). Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 256,50 m2, co stanowi 34,95% działki inwestycyjnej w terenie MW/U.8 i nie przekracza 35%. Teren biologicznie czynny zajmuje 373,93 m 2, co stanowi 50,94% i jest większe od 50%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 2,22 i mieści się w przedziale od 0,35 do 2,8. Wysokość budynku wynosi 22,65 m (mniejsza od 23 m), mierzona w oparciu o pojęcie: wysokości zabudowy, zdefiniowane w § 4 ust. 1 pkt 19 mpzp. Przewiduje się realizację komponowanej zieleni, w tym drzewa (4 sztuki jarząbu turyngskiego), krzewy i byliny (kalina koralowa, cis pośredni, hortensja ogrodowa, tawuła japońska, sosna górska). Planowana zieleń zostanie zrealizowana na terenach biologicznie czynnych w 100% (powierzchnia 108,83 m2, co stanowi 29,65 % wielkości minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego). Projekt przewiduje przekrycie budynku dachem płaskim; co jest zgodne z zasadami geometrii i kształtu dachów zawartymi w § 7 ust. 7 pkt 1 c mpzp: (...) c) na pozostałych terenach dopuszcza się stosowanie dachów dwuspadowych albo wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale od 30° do 42°, albo dachów jednospadowych o kącie nachylenia połaci do 20°, dachów płaskich z dopuszczeniem dachów zielonych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń uregulowano w § 13 i § 60 r.w.t. Dołączone przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania (rys. A_100a do A_100c) wskazują, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 r.w.t. Opracowanie (rys. A_100a i A_100b) obrazuje wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie dla budynku projektowanego oraz sąsiedniej zabudowy, oznaczonej od S.1 do S.7, w tym w szczególności budynku przy ul. S. którego współwłaścicielem jest odwołujący (S.3). Analiza nasłonecznienia, określająca rozkład cienia pochodzącego od budynku projektowanego w dniach równonocy, w godzinach od 7.00 do 17.00 - wskazuje jednoznacznie, że cień rzucany przez budynek projektowany na działce nr [...] "wędruje" w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten nie jest w ogóle rzucany w ciągu doby na południe, tj. tam gdzie na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny przy ul. S. W tych okolicznościach należy podkreślić, że żadna część budynku przy ul. S. nie jest zacieniana przez budynek projektowany, a zatem jego realizacja nie spowoduje żadnych zmian (ograniczeń) w naturalnym oświetleniu budynku należącym do odwołującego się (S.3). Podobnie jest z budynkami: S.2, S.4, usytuowanymi również na południe od obiektu projektowanego. Ze schematu nasłonecznienia pozostałych obiektów sąsiednich wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi budynków: S.1, S.5, S.6, S.7 będą miały zapewnione nasłonecznienie od 3 godziny 58 minut do 8 godziny 55 minut - tj. wymagane, co najmniej 3 godziny. Poddając analizie pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi budynku projektowanym organ stwierdził, że lokale mające okna na południowej elewacji będą miały zapewniony nasłonecznienie 9 godzin; na zachodniej - 4 godziny, a na wschodniej - 8 godzin. Zatem, inwestycja nie powoduje naruszenia wymagań wynikających z § 60 ust. 1 r.w.t., tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00, określony w ww. przepisie został zachowany. W każdym mieszkaniu co najmniej 1 pokój ma wymagany czas nasłonecznienia 3 godziny pomiędzy 7.00-17.00. Projektowane balkony znajdują się na południowej ścianie projektowanego budynku. Cień rzucany przez projektowane balkony pada wyłącznie na elewację projektowanego budynku i nie ma wpływu na czas nasłoneczniania budynków sąsiednich. Bezzasadny zdaniem organu jest zarzut, że przy analizie czasu nasłoneczniania okien budynków istniejących nie uwzględniono istniejącej zabudowy i jej wpływu na czas nasłoneczniania tych okien. Analiza załączona do projektu nie przedstawiała trójkąta nasłoneczniania dla okien istniejących przez istniejącą zabudowę ponieważ istniejąca zabudowa nie ma wpływu na nasłonecznianie badanych pomieszczeń. Jeśli chodzi o zarzut braku rysunków cienia rzucanego na poszczególne elementy pionowych elewacji zacienianych budynków w kontekście oceny poprawności analizy organ wyjaśnił, że rysunek cienia rzucanego przez projektowany budynek oraz rysunek minimalnego czasu nasłoneczniania pomieszczeń budynków istniejących znajdujących się na karcie projektu budowlanego oznaczonej nr A_100a należy rozpatrywać łącznie, tym samym: - dla budynku oznaczonego symbolem S.2 cień rzucany przez projektowany budynek na elewację wschodnią występuje między 7.00-9.00 (łącznie 3h), trójkąt nasłoneczniania dla badanego okna wykazuje dostęp światła słonecznego przez 8 h 45 min, różnica tych czasów to 5 h 45 min. >3h; - dla budynku oznaczonego symbolem S.6 i S.7 cień rzucany przez projektowany budynek na elewację południową występuje między 12.00-14.00 (łącznie 3h), trójkąt nasłoneczniania dla badanego okna wykazuje dostęp światła słonecznego przez 8 h 55 min, różnica tych czasów to 5 h 55 min. >3h - dla budynku oznaczonego symbolem S.1 cień rzucany przez projektowany budynek nie zacienia elewacji w godzinach 7.00-17.00, a trójkąt nasłoneczniania dla badanego okna wskazuje dostęp światła słonecznego przez 3 h 55 min. >3h. Co się tyczy zarzutu braku analizy zacieniania istniejącej zabudowy od strony południowej przez cień rzucany przez projektowany budynek, to zdaniem organu analiza taka jest bezzasadna, gdyż projektowany budynek nie rzuca cienia na budynki znajdujące się od strony południowej, co jednoznacznie wskazuje rysunek cienia rzucanego na karcie A_100a. Zatem, zarówno budynek projektowany, jak i budynki na działkach sąsiednich będą miały zapewniony odpowiedni czas nasłonecznienia na podstawie przepisu § 60 ust. 1 r.w.t. Badając, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń (rys. A_100c do A_100d) lokali mieszkalnych, wymienionych powyżej budynków, organ oparł się na wysokościach określonych przez projektanta na podstawie §13 ust. 2 r.w.t. Jak podał organ, z analizy wynika, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynków sąsiednich - nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż określone wysokości przesłaniania. W szczególności, organ poddał analizie budynki S.2 i S.3 usytuowane najbliżej obiektu projektowanego. Zauważył, że projektuje się budynek, którego powierzchnia użytkowa kondygnacji (począwszy od poziomu +3) zmniejsza się ku górze, tj. im wyższa kondygnacja tym mniejsza powierzchnia użytkowa. Rozwiązanie projektowe polegające na "pomniejszaniu" powierzchni wyższych kondygnacji podyktowane jest koniecznością spełnienia §13 r.w.t., co wnikliwie wyjaśniono na rysunku A_100c. Z analizy wynika, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku S.2 (kolor różowy) - nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 8,00 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na poziomie +2); 11,10 m (na poziomie +3); 14,20 m (+4); 17,30 m (+5); 21,15 m (na +6 i przy najwyższej zacieniającej krawędzi na poziomie dachu. Również między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku S.3 (kolor pomarańczowy) - nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 7,20 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na poziomie +2); 10,30 m (na poziomie +3); 13,40 m (+4); 16,50 m (+5); 20,35 m (na +6 i na poziomie najwyższej zacieniającej krawędzi). Analizując spełnienie §13 r.w.t. dla budynku projektowanego (rysunek A_100d), organ stwierdził, że w przypadku budynków: S.1, S.3, S.4 i S.5 poszczególne wysokości przesłaniania są dużo mniejsze niż odległości pomiędzy tymi budynkami, a budynkiem projektowanym; tj.: 18,40 m (<26,37 m); 11,25 m (<10,62 m); 8,65 m (<24,82 m). Spełniono więc wymagania określone w § 13 r.w.t.. W przypadku obiektów: S.2 i S.3: 6,3 m (<8,72 m) i 6,7 m (<8,39). Przy czym, zauważyć należy, że zarówno na rysunku A_100d, jak i schemacie wyjaśniającym, złożonym przy piśmie z 9 grudnia 2024 r., autor projektu przy określaniu wysokości przesłaniania, nieprawidłowo je zmierzył przyjmując za poziom najwyższej zacieniającej krawędzi obiektów przesłaniających (budynki S.2 i S.3) - poziom ich kalenic - zamiast poziom okapów. Organ, na podstawie dołączonych schematów, dokonał korekty przedmiotowych wysokości przesłaniania i otrzymał wartości: 6,3 m i 6,7 m; które jak wynika z pzt - są mniejsze od odległości między budynkami, tj. odpowiednio: 8,72 m i 8,39 m. Dowodzi to, że wymagania § 13 r.w.t. dla budynku projektowanego są spełnione również dla okien zaprojektowanych w ścianie, od strony południowej, gdzie usytuowane są budynki istniejące: S.2 i S.3 Zdaniem organu również zarzut braku uwzględnienia w przedłożonej analizie balkonów, które mogą wpływać na przesłanianie budynków istniejących, nie zasługuje na uwzględnienie. Projektowane balkony, których obrys wychodzi poza obrys bryły budynku znajdują się na kondygnacji +1 oraz +2, a wysokość przesłaniania (wyznaczona w oparciu o §13 ust. 2 r.w.t.) dla badanych okien w istniejących budynkach S.2 i S.3 wynosi odpowiednio: 6,12 m i 5,20 m. Dla badanych okien wysokością przesłaniania jest wysokość od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien do poziomu górnej krawędzi balustrady projektowanych balkonów. Przedmiotowe wysokości przesłaniania są mniejsze od odległość między projektowanym, a istniejącymi budynkami, co jest równoznaczne z brakiem przesłaniania. Nadto wbrew zarzutom odwołania, w przedłożonych analizach wykazujących spełnienie zacieniania, wierzchołek kąta przesłaniania jest usytuowany za każdym razem w zewnętrznym licu ściany, tak jak mówi o tym § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Zdaniem organu inwestor nie naruszył § 18 r.w.t. Pomimo ogólnie sformułowanego zalecenia urządzenia miejsc postojowych w takiej liczbie, jaka odpowiada przeznaczeniu działki i rodzajowi zabudowy przepisy § 18 r.w.t. nie określają dokładnej liczby miejsc postojowych dla samochodów, odsyłając w tej kwestii do ustaleń mpzp. § 15 ust. 9 pkt 1b mpzp określa: minimalną liczbę miejsc parkingowych (postojowych) dla samochodów, wliczając miejsca w garażach, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części - według poniższych wskaźników: a) (...) b) budynki w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, (...). W niniejszej sprawie dla budynku o 20 lokalach mieszkalnych; przewidziano miejsca postojowe w liczbie 24 (wymagana liczba 24), z czego: 23 miejsca w garażu podziemnym oraz 1 na poziomie terenu (użytkowane przez osoby niepełnosprawne). Zaprojektowana w całości na działce inwestycyjnej ilość miejsc postojowych jest więc zgodna z zasadami obsługi parkingowej przyjętymi w § 15 ust. 9 pkt 1 b mpzp dla terenów MW/U.8. Również nieuzasadniony według Wojewody jest zarzut naruszenia § 104 ust. 1 pkt 1 r.w.t., dotyczącego szerokości drogi dojazdowej do stanowisk postojowych zlokalizowanych w garażu podziemnym, która według odwołującego jest mniejsza niż 5,0 m. Jak wynika z rzutu poziomu -1 (rys. A_101 str. 11 pab), szerokość drogi manewrowej do miejsc usytuowanych prostopadle do osi drogi wynosi 5,0 m, a do miejsc na platformach parkingowych usytuowanych równoległe szerokość ta wynosi 3,38 m. Schemat parkingu, który jest elementem pab (rys. A_400 str. 25) i karty katalogowe dołączone do załączników (str.: 71-95) - przedstawiają sposób działania platform parkingowych przesuwnych (systemu WÖHR ParkPIatte P503), które poruszają się po szynach przed konwencjonalnymi miejscami parkingowymi (w systemie parkowania niezależnego MultiBase 2072I) i tworzą dodatkowe miejsca postojowe w drodze komunikacyjnej garażu. Zastosowanie przesuwnego systemu WOHR ParkPIatte P503 sprawia, że szerokość drogi dojazdowej do miejsc prostopadłych za każdym razem wynosi 5,0 m, co pokazano na schemacie. Odwołujący zażądał analizy przejezdności w projektowanym garażu podziemnym wykonanej przez projektanta branży drogowej, co jednakże nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwestii przeciwpożarowych organ podał, że porównując doprowadzenia drogi pożarowej i rozwiązania wyjścia ewakuacyjnego z garażu podziemnego określone na pzt z określonym na załączniku graficznym, oraz dodatkowo dołączonych 9 grudnia 2024 r. schematach, poszczególne wartości są takie same, tj. odpowiednio: zjazd o szerokości 3,0 m w odległości 1,54 m od granicy działki, oddzielony murem o szerokości 0,30 m od drogi p.poż., o szerokości 4,0 m w odległości 2,20 m od granicy działki. W nin. sprawie ze względu na niedostateczną szerokość działki, Inwestor nie miał możliwości doprowadzenia drogi pożarowej zgodnie z §12 ust. 2 ppoż, tj. w taki sposób, by przebiegała ona wzdłuż dłuższego boku budynku. W tych okolicznościach skorzystano trybu określonego w §13 ust. 4 ppoż, który dopuszcza zastosowanie rozwiązań zamiennych, uzgodnionych z Małopolskim Komendantem Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej. W ramach uzgodnienia (postanowienie z 7 lutego 2023 r.), przyjęto że droga pożarowa będzie doprowadzona do budynku z jego krótszego boku od strony zachodniej, zgodnie z częścią graficzną ekspertyzy. Projektowana droga pożarowa nie koliduje z wyjściem ewakuacyjnym z garażu podziemnego. Ww. załącznik graficzny do postanowienia i ekspertyzy jest podstawą do sporządzenia pzt w zakresie drogi pożarowej i rozwiązania wyjścia ewakuacyjnego z garażu podziemnego, co wyjaśniono powyżej i co dowodzi, że nie ma rozbieżności w tej kwestii. Ze względu na przyjęte rozwiązanie - doprowadzenie drogi pożarowej do budynku z jego krótszego boku, na podstawie uzgodnienia z 7 lutego 2023 r. z Małopolskim Komendantem Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej - plac manewrowy dla wozów strażackich nie jest wymagany. W warunkach decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 4 sierpnia 2023 r., znak: RU.463.287.2023, uzgadniającej lokalizację zjazdu zapewniono możliwości zawracania na terenie inwestora, co zostało umożliwione poprzez projektowany zjazd. W decyzji nie wskazano, że zawracanie ma odbywać się na drodze dojazdowej do miejsca postojowego na terenie inwestycji, jak wskazuje strona skarżąca w odwołaniu. Tak wiec zarzut dot. niezgodności projektu z ww. decyzja z dnia 4 sierpnia 2023 r. również jest bezzasadny. Odwołujący zakwestionował też zgodność projektu budowlanego z ustaleniami mpzp w zakresie: nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej. Organ wyjaśnił, że na podstawie rzutów budynku oraz przekroju A-A - że ani kondygnacja na poziomie -1 znajdująca się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu; ani kondygnacje od poziomu 0 do +6 znajdujące się całkowicie powyżej poziomu terenu - nie przekraczają nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nadto rzut poziomu -1 składa się z poziomej kondygnacji oraz części nachylonej (rampy), która łączy kondygnację podziemną z przyziemiem. Z racji pełnionej przez rampę funkcji - umożliwia pokonanie różnicy wysokości pomiędzy kondygnacją podziemną, a poziomem terenu. Zarówno pochylnia, jej zadaszenie, jak i mur oporowy nie są trwale połączone z budynkiem. Wszystkie wymienione elementy są oddylatowane od głównej bryły budynku, co pokazuje rys. A_101 (rzut poziomu -1). Rampa zjazdowa z zadaszeniem nie jest częścią budynku, a jedynie zapewnia wjazd do garażu podziemnego. Skoro rampa zjazdowa, będąca budowlą – niebędąca budynkiem w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 ust. 3 pb: (...) taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach - nie mają do niej zastosowania zapisy mpzp odnoszące się do budynków. W związku z powyższym projektowana rampa nie narusza zapisów 4 ust. 1 pkt 7 mpzp. Autor projektu sytuując budynek nie przekroczył linii zabudowy ani podziemną, ani nadziemną częścią budynku. Wbrew zarzutom odwołania pzt zawiera zestawienie, które określa parametry inwestycji, w tym powierzchnię zabudowy wynoszącą 256,50 m2. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku stanowi 34,95% działki inwestycyjnej w terenie MW/U.8 i nie przekracza wyznaczonego § 25 ust. 5 pkt 6a mpzp, maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy: 35 %. Do powierzchni zabudowy nie zalicza się powierzchni elementów drugorzędnych takich, jak balkony, co jednoznacznie wskazano w § 14 pkt 4a zif. Potwierdza to również Polska Norma PN-ISO 9836:2015-12 Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Norma ta nie wskazuje, aby balkony tworzyły powierzchnię zabudowy lub w bilansie takiej powierzchni powinny zostać zaliczone. Również zarzut braku w projekcie budowlanym schematu graficznego pokazującego powierzchnie wliczane do bilansu powierzchni biologicznie czynnej nie zasługuje na uwzględnienie. Choć przepisy prawa nie obligują do tego Inwestora - schemat taki jest częścią pzt (rys. A_100), gdzie w legendzie rozróżniono graficznie różne rodzaje zieleni, które mają swoje odpowiedniki na pzt. Wynika z niego, że na powierzchnię biologicznie czynną składają się: powierzchnia liczona, jako 100% (108,83 m2 trawnika) oraz 530,20 m2 liczonej, jako 50% (265,10 m2), w skład której wchodzą: stropodach zielony ekstensywny (trawnik na stropie garażu i na tarasach); stropodach zielony intensywny (trawnik nad ostatnią kondygnacją); geokrata (na drodze pożarowej). Suma poszczególnych powierzchni terenów zielonych wynosi 373,93 m2, co stanowi 50,94% powierzchni działki inwestycyjnej i jest zgodne z § 25 ust. 5 pkt 6b mpzp (minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50%). Jak wykazano powyżej, Inwestor wypełnił też nakaz wynikający z § 25 ust. 5 pkt 6f mpzp - zakłada się realizację komponowanej zieleni, złożonej z drzew (4 sztuki jarząbu turyngskiego) oraz krzewów i bylin (kalina koralowa, cis pośredni, hortensja ogrodowa, tawuła japońska, sosna górska) w 100% na terenach biologicznie czynnych, o powierzchni 108,83 m2 (co stanowi 29,65 % wielkości minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego). Przy czym do terenu biologicznie czynnego wlicza się: 1. teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, czyli urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, wodę powierzchniową na tym terenie (z pkt 1). Do projektu dołączono charakterystyczny przekrój A-A (rys. A_201), który zestawia poszczególne warstw wraz z ich grubościami. W tym stropodachy zielone, oznaczone: P7, P9 i P10, określające szczegółowo ich warstwy, urządzone w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do kwestionowania poprawności przyjętych rozwiązań projektowych; z uwagi na to, że zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w specjalności architektonicznej obejmującej projektowanie bez ograniczeń. Nadto organy administracji architektoniczno-budowlanej, w świetle art. 35 Pr. bud. nie posiadają umocowania prawnego do ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Również zarzut braku schematu graficznego pokazującego powierzchnie na poszczególnych kondygnacjach, wliczane do bilansu powierzchni całkowitej zabudowy, pozwalającego na ocenę zgodności pod względem dopuszczalnego wskaźnika intensywności zabudowy - nie zasługuje na uwzględnienie. Żadne przepisy prawa nie wymagają, aby taki schemat graficzny był elementem projektu budowlanego. Wątpliwość odwołującego budzi, czy powierzchnie projektowanych "nadwieszeń" budynku, tj. balkony zostały uwzględnione w projektowanym bilansie powierzchni całkowitej zabudowy. Jak wynika z projektu (rys A-100, str. 5 pzt i 4 pab): powierzchnia terenu inwestycji w jednostce MW/U.8 wynosi: 734,0 m2 powierzchnia całkowita nadziemna: 1627,08 m 2, która zgodnie z obowiązującą normą jest liczona z balkonami – jest sumą poszczególnych kondygnacji, tj.: 256,5 m2; 281,22 m2; 273,75 m2; 243,44 m2; 219,70 m2; 196,32 m2; 156,13 m2. W omawianym przypadku, powierzchnia całkowita nadziemna równa 1627,08 m2, dzielona przez powierzchnię terenu inwestycji (734,0 m2), daje wskaźnik intensywności zabudowy równy 2,22 - tj. mieszczący się w przedziale wyznaczonym mpzp: od 0,35 do 2,8. Nadto grubości murów oporowych przy pochylni samochodowej oraz przy schodach terenowych zostały określone rysunku A_101 rzut poziomu -1. Wynika z niego, że szerokość murów oporowych wynosi 30 cm i została uwzględniona przy projektowaniu drogi pożarowej oraz szerokości użytkowej dojścia do budynku. Zatem, powierzchnia biologicznie czynna została obliczona prawidłowo. Wojewoda wskazał nadto, że w toku postępowania odwoławczego przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Inwestor, na wezwanie Wojewody z 27 listopada 2024 r., uszczegółowił niektóre kwestie dotyczące przyjętych w projekcie rozwiązań, min.: przedstawił spójność projektu z załącznikami graficznymi do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 4 sierpnia 2023 r., znak: RU.463.287.2023 (3), zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu zwykłego z drogi publicznej oraz do postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z 7 lutego 2023 r., znak: WPZ.52840. 2.28.2023.MP i ekspertyzy technicznej (str. 28-50 załączników), oraz w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej i wyjścia ewakuacyjnego z garażu podziemnego oraz miejsca postojowego dla niepełnosprawnych; wykazał możliwość zawracania na terenie inwestycji; określił szerokość projektowanej drogi pożarowej oraz powierzchnię całkowitą poszczególnych kondygnacji nadziemnych budynku; uszczegółowił spełnienie §13 wt; dla istniejących budynków S.3 i S.2 oraz budynku projektowanego. Dodatkowe informacje nie pociągały za sobą konieczności wprowadzenia zmian w rozwiązaniach przyjętych przez projektanta. Toteż organ odstąpił od zawiadomienia stron wydanego na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. Zasadny, zdaniem Wojewody, był zarzut braku spójności w kwestii objętości projektowanego zbiornika na wody opadowe: z części opisowej pzt (str. 4) wynika, że wynosi ona 10 m3, podczas gdy z części opisowej pab (str. 5) i rysunkowej pzt (rys. A_100), że 15 m3. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez autora projektu 14 listopada 2024 r., zaprojektowano zbiornik o objętości 15 m3. Żądanie uzupełnienia części rysunkowej pzt o przedmiotowy zbiornik nie jest zasadne, ponieważ lokalizacja zbiornika, oznaczonego, jako ZR została wskazana, a jego objętość opisana w legendzie. Projekt zbiornika - elementu instalacji kanalizacji deszczowej nie jest w chwili obecnej wymaganym załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr. bud.), lecz jest wymagany na innym etapie - wraz z przystąpieniem przez Inwestora do robót budowlanych. Wojewoda Małopolski stwierdził również, że przyjęte rozwiązania projektowe nie będą zakłócały prawidłowego ciągu kominów zabudowy istniejącej. Kominy spalinowe na budynkach sąsiednich usytuowane są w odległości przekraczającej 10 m (najbliższe kominy spalinowe znajdują się na budynkach S.2 oraz S.3, a ich wyloty w odległości 11 m od projektowanego budynku). Projektowany budynek nie będzie miał więc negatywnego wpływu na funkcjonowanie kominów sąsiednich obiektów. Analizując kwestie ewentualnego zakłócenia ciągów dymowych i spalinowych w rejonie powstania projektowanego budynku według organu spełnione są normy określającej najmniejsze dopuszczalne odległości przegrody ograniczającej swobodne odprowadzenie dymów i spalin (norma PN-B-10425:1989). Wskazana w normie minimalna odległość 10 m pomiędzy przeszkodą a wylotem komina jest zachowana. Odnosząc się do obaw odwołującego dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji budynków usytuowanych na działkach sąsiednich Wojewoda i wyjaśnił, że przepisy r.w.t. wypowiadają się w tej kwestii w § 204 ust. 5 i § 206. W nin. sprawie dla potrzeb inwestycji opracowana została opinia geotechniczna (str. 7-24 załączników) i dołączona już na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę. Opracowanie zostało wykonane przez uprawnionego geologa, zatem zgodność z przepisami tych dokumentów nie może być przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym w sprawie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Materiały, te zostały wykorzystane do oceny kategorii geotechnicznej projektowanego obiektu i gruntu przez projektanta z uprawnieniami bez ograniczeń w specjalności architektonicznej; który określił, że inwestycja zalicza się do II kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych (str. 4 pab), a prawidłowość projektu została potwierdzona oświadczeniem projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, w aktach sprawy zalega decyzja z 5 czerwca 2023 r., znak: WS-10.6541. 57.2023.AZO, którą Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską dla ww. inwestycji. Wojewoda zauważył, ze organ l instancji w decyzji z 28 lutego 2024 r. określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, do których przestrzegania zobowiązał Inwestora na etapie budowy. Nie znajduje potwierdzenia w projekcie zarzut, że: zgodnie z dokumentacją projektową na działce inwestycyjnej [...] są planowane zbiorniki na wodę opadową 2x5000 litrów. Kwestia odprowadzenia wód opadowych została wyjaśniona na str. 4 pzt. Jak wynika z mapy do celów projektowych, budynek mieszkalny wielorodzinny projektowany na działce nr [...] znajduje się w odległości równej 8,39 m od budynku istniejącego na działce ewidencyjnej nr [...], tj. większej niż 8 m. Zatem, § 218 r.w.t nie został naruszony w omawianym przypadku. Zarówno w projekcie budowlanym, jak i w ekspertyzie technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej ze stycznia 2023 r. prawidłowo określono odległość budynku projektowanego od budynku na sąsiedniej działce ewidencyjnej nr [...]. Prawidłowość pod względem przepisów ppoż została potwierdzona, na podstawie ekspertyzy, przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (postanowieniem z 7 lutego 2023 r.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny również z innymi przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności: § 12, § 19, § 22 oraz pozostałymi przepisami p.poż. Budynek zwrócony ścianami z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowany w odległościach, większych niż 4,0 m, tj.: 4,40 m; 8,40 m od granic tych działek. Odległość stanowisk postojowych (w liczbie 1 miejsce dla niepełnosprawnych) od granicy działki wynosi 3,01 m, co spełnia zapisy § 19 wt. Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenia w parterze budynku, co jest zgodne z zapisami § 22 wt. Ponadto, odległości między zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego ze ścianami zewnętrznymi i przekryciem dachu nierozprzestrzeniającymi ognia, a ścianami budynków istniejących na działkach sąsiednich - ze ścianami zewnętrznymi przekryciami dachów nierozprzestrzeniającymi ognia - są nie mniejsze niż 8,00 m (8,39 m; 8,72 m; 16,46 m; 26,32 m; 24,86 m; 10,62 m); co spełnia § 271-273 r.w.t. dotyczących przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Budynek usytuowano bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią nr [...], co jest możliwe dzięki zastosowaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie REI120 odporności ogniowej. Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działkach nią objętych. Przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 i § 29 wt. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: T. K. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 223/25) oraz P. F. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 228/25). W tożsamo brzmiących skargach zarzucono naruszenie przepisów: - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud. poprzez błędne uznanie organów obu instancji jakoby projekt architektoniczno-budowlany był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą nr XClV/2574/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w zakresie m.in. udziału powierzchni biologicznie czynnej, który powinien wynosić min. 50%. W przedmiotowym projekcie planowany udział powierzchni biologicznie czynnej - obliczony prawidłowo - jest znacznie niższy. - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. poprzez błędne uznanie organów obu instancji jakoby projekt zagospodarowanie terenu inwestycji był zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, podczas gdy projekt architektoniczno-budowlany jest niezgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) w zakresie: błędnego zdefiniowania terenu biologicznie czynnego, niewłaściwego nasłonecznienia pomieszań tak w budynku projektowanym jak i w budynkach sąsiednich oraz przesłaniania; - art. 10 §1 i §2 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Powyższe jest o tyle niedopuszczalne, że w trakcie postępowania odwoławczego były uzupełniane akta postępowania w tym również przedłożony projekt architektoniczno-budowlany, - art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z pominięciem słusznego interesu strony (m.in. pochylnia do garażu, po której jeżdżą samochody - nie stanowi terenu biologicznie czynnego), - art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak właściwej realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej w kontekście braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu pomimo uzupełniania akt postępowania w tym również korekty projektu architektoniczno-budowlanego. Ponadto Prezydent Miasta Krakowa odstąpił bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym poprzez zatwierdzenie projektu z "powierzchnią biologicznie czynną" m.in. na pochylni do garażu, która nie umożliwia naturalnej wegetacji roślin, gdyż codziennie jeżdżą po niej samochody; - art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek jakimi kierował się organ przy podejmowaniu skarżonej decyzji przy jednoczesnym braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 107 §1 pkt 4 i §3 k.p.a. poprzez brak podania przez osobę podpisaną pod skarżoną decyzją, umocowania do działania w imieniu organu tj. Wojewody Małopolskiego oraz lapidarne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, z pominięciem wskazania wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, a także przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności przy podejmowaniu decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2025 r. uzupełniającym skargi zarzucono naruszenie przepisów art. 34 i 35 Pr. bud.: - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na nieaktualnej mapie do celów projektowych, na której widnieje adnotacja cyt. "zakres opracowania nie objęty mpzp"; - gdyż mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony przez organ w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zawiera chociażby linii zabudowy ustalonych w MPZP "Siewna", - zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu zawierającego "Projekt zagospodarowania działki jest zgodny sytuować nowych bądź poprzez pochylnię do garażu - będącą częścią budynku (wjazd do garażu podziemnego), usytuowana poza nieprzekraczalna linia zabudowy ustalona w MPZP "Siewna", - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzającego lokalizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego, którego ściana z oknami stałymi i otwieralnymi znajduje się bezpośrednio przy granicy działki, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu zawierającego nachylenie zjazdu równe 8%, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu zawierającego niezadaszona pochylnię poza obrysem budynku o nachyleniu równym 20%, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zawierającego powierzchnię terenu biologiczni czynnego równą około - 285,83 m2 co stanowi około 38,94 %, w miejsce min. 50 % nakazanych ustaleniami mpzp, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych, która nie obejmuje swym zakresem lokalizacji hydrantów p.poż. przez co brak jest dowodu spełnienia warunków wskazanych w pkt 2. postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 lutego 2023 r., - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych, która nie obejmuje swym zakresem lokalizacji sąsiedniego budynku mieszkalnego zacieniającego budynek projektowany, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych, która zakresem nie obejmuje całego terenu załączonej do projektu zagospodarowania terenu analizy zacieniania sąsiednich budynków, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego na wniosek inwestora, który nie legitymuje się ani odstępstwem od przepisów przeciwpożarowych uzyskanym od właściwego ministra, ani też odpowiednim postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego bez załączonego potwierdzenia zgłoszenia odwodnienia wykopów (a w przypadku odwadniania wykopów w sposób iw. - pozwolenie wodno-prawne), przy jednoczesnym braku dokumentacji hydrogeologicznej, o której mowa w § 8 ust. 14 mpzp "Siewna", - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego dla budynku bez nakazanych mpzp "Siewna" elementów ażurowych na elewacjach. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skargi okazały się uzasadnione. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego z 16 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr[...] w K.. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: P.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoli ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wynika z powyższego do podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę należy zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.). W przedmiotowej sprawie obowiązek ten nie został należycie zrealizowany. Sąd podzielił zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b., w szczególności poprzez błędne uznanie organów obu instancji, że projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały nr XClV/2574/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna" w Krakowie (dalej: plan miejscowy) w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej. Definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy określa § 4 ust. 1 lit. 7 planu miejscowego, zgodnie z którym należy przez nią rozumieć linię, poza którą nie można sytuować nowych bądź rozbudowywanych budynków oraz ich nadziemnych i podziemnych części. W przedmiotowej sprawie istotne jest sformułowanie "nadziemne i podziemne części budynku". Organy, za inwestorem przyjęły, że to pojęcie nie obejmuje elementów zagospodarowania terenu takich jak rampa zjazdowa, która nie jest zintegrowana z budynkiem. Zdaniem Sądu to rozumienie jest wadliwe, a prawidłowa wykładnia tego przepisu jest możliwa do osiągnięcia nie tylko przy zastosowaniu wykładni literalnej, ale i wykładni systemowej i celowościowej. W szczególności należy zestawić definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy z definicją "obowiązującej linii zabudowy" (pkt 9), przez którą określa się "linię, na której wymaga się obowiązkowo usytuowania elewacji budynku, a także poza którą nie można sytuować nadziemnych lub podziemnych części budynków z wyjątkiem: a) okapu, gzymsu, balkonu, daszku nad wejściem budynku, b) zewnętrznych części budynku stanowiących: schody, rampy i pochylnie, dla osób ze szczególnymi potrzebami lub pochylnie dla samochodów w garażach wielostanowiskowych, z uwzględnieniem przepisów odrębnych lub zapisów zawartych w ustaleniach szczegółowych planu". Ta definicja powołuje się (lit. b) na "zewnętrzne części budynku" określone funkcjonalnie, tj. na takie elementy zagospodarowania terenu, które umożliwiają korzystanie z budynku, ale nie muszą być z nim integralnie związane. Również z perspektywy znaczenia (celu) linii zabudowy (parametru wyznaczającego maksymalne zbliżenie obiektu budowlanego do drogi lub ulicy) nie ma istotnego znaczenia, czy określony element zagospodarowania, np. zadaszona rampa zjazdowa, stanowi element powiązany technicznie z budynkiem, czy tylko funkcjonalnie. Co do powierzchni biologicznie czynnej, dla terenu MW/U.8 plan miejscowy "Siewna" przewiduje w § 25 ust. 5 pkt 6 minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego na poziomie 50%. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 17 planu miejscowego, przez wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej należy rozumieć parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem. Zgodnie z § 3 pkt 22 r.w.t. przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. W bilansie terenu znajdującym się w projekcie zagospodarowania terenu (PZT) wynika, że powierzchnia ewidencyjna działki w zakresie terenu MW/U.8 wynosi 734 m2. Powierzchnia biologicznie czynna liczona jako 100% wynosi 108,83 m2, zaś powierzchnia liczona w 50% wynosi 265,10 m2 (k. 7 PZT oraz rysunek PZT). Teren o powierzchni 108,83 m2, liczony w 100 % jako powierzchnia terenów zielonych został oznaczony na rysunku PZT kolorem jasnozielonym. Odrębnymi kolorami i wzorami oznaczona została "powierzchnia terenów zielonych – 265,10 m2 – liczona jako 50% pow. biologicznie czynnej (ze 100% pow. biologicznie czynnej -530,20 m2 – tj. stropodach zielony nad garażem podziemnym i geokrata na dojeździe i dojściu do budynku). W PZT powierzchnie składające się na całkowitą powierzchnię terenów zielonych liczonych w 50% zostały oznaczone na rysunku i opisane jako: - projektowany stropodach zielony ekstensywny (trawnik na stropie garażu i na tarasach), - projektowany stropodach zielony intensywny (nad ostatnią kondygnacją projektowanego budynku), - projektowana geokrata na zawrotce dla straży pożarnej (jako element drogi pożarowej), - projektowany stropodach zielony ekstensywny (zadaszenie nad wjazdem do garażu podziemnego). Sąd zauważa, że wskazane powyżej powierzchnie liczone w 50%, oznaczone graficznie w różny sposób na rysunku PZT, nie zostały właściwie opisane, w szczególności nie podano dokładnie powierzchni każdego z obszarów liczonych jako 50% powierzchni biologicznie czynnej. Sąd podziela przy tym stanowisko skarżących, że teren liczony jako powierzchnia biologicznie czynna, czy to w 100%, czy to w 50% powinien całości mieć cechy terenu biologicznie czynnego. Nie stanowią zatem terenu biologicznie czynnego tereny niemające nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, zajęte np. pod mury oporowe konstrukcji pochylni zjazdowej i schodów zewnętrznych, ściana oddzielenia pożarowego projektowana w granicy terenu inwestycji, obróbki blacharskie attyk, nadszybie windy klapa oddymiająca, komin i wyrzutnie wentylacji bytowej zlokalizowane na dachu budynku oraz balustrady tarasów, balkonów. Wyjaśnienia organu nie są w tym względzie kompletne, a zdaniem Sądu konieczne jest szczegółowe zinwentaryzowanie powierzchni liczonych w 50% i podanie ich powierzchni w liczbach, co umożliwi weryfikację określonego w planie miejscowym wskaźnika. Takiego sprecyzowania wymaga np. teren stropodachu ostatniej kondygnacji, który w PZT oznaczony został w całości jako powierzchnia biologicznie czynna, co nie jest spójne z rysunkiem "widok dachu", na którym nie zaznaczono powierzchni biologicznie czynnej, a zaznaczono elementy niestanowiące zapewne takiej powierzchni, w tym nadszybie windy czy klapa oddymiająca. Sprecyzowania wymaga, gdzie znajdują się tarasy mające posiadać powierzchnię biologicznie czynną, w tym wyjaśnienie, do których mieszkań zostały przypisane. Zdaniem Sądu w projekcie powinna być również zawarta charakterystyka rozwiązań opisanych jako geokrata czy też stropadachy zielone intensywne i ekstensywne, dla stwierdzenia, czy zapewnią one naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Również w tym zakresie wyjaśnienia organu nie są wystarczające. Wskazano bowiem na projektu przekroju A-A (rys. A_201), który przedstawia m.in. stropodachy zielone, oznaczone: P7, P9 i P10. Ten przekrój jednak nie wyjaśnia funkcjonowania tego rodzaju rozwiązań ze względu na ich przeznaczenie. Sąd podkreśla, że nawet brak wyraźnego wymogu odnoszącego się do zawartości projektu budowlanego nie zwalnia projektanta od takiego sporządzenia projektu, by parametry podlegające sprawdzeniu przez organy architektoniczno-budowlane, a w ślad za tym sąd administracyjny, możliwe były do weryfikacji. W przedmiotowej sprawie, w opisanym zakresie nie jest to możliwe. Niezasadny okazał się natomiast zarzut dotyczący niewyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie § 8 ust. 14 planu miejscowego, zgodnie z którym wykonywanie odwodnień budowlanych otworami wiertniczymi należy każdorazowo poprzedzić udokumentowaniem warunków hydrogeologicznych. Zdaniem Sądu przepis ten nie formułuje wymogu odnoszącego się do projektu budowlanego. Tylko na marginesie Sąd zauważa, że kwestię warunków geologicznych wyjaśnia opinia geotechniczna dołączona do projektu budowlanego, na podstawie której określono kategorię geotechniczną projektowanego obiektu i gruntu (II kategoria geotechniczna w złożonych warunkach gruntowych). Przedłożono również decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 5 czerwca 2023 r., zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską dla inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja. Nie jest również zasadny zarzut odnoszący się do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego dla budynku bez nakazanych mpzp "Siewna" elementów ażurowych na elewacjach. Sąd zauważa, że w planie miejscowym dla obszaru "Siewna" rzeczywiście znajdują się postanowienia nakazujące stosowanie elementów ażurowych na elewacjach. Rzecz w tym, że odnoszą się one do obiektów tymczasowych i garaży naziemnych, których planowana inwestycja nie obejmuje. W odniesieniu do terenu MW/U.8, na którym znajduje się teren inwestycji, § 7 ust. 6 pkt 6 stanowi: "nakaz stosowania elewacji z elementów ażurowych z dopuszczeniem stosowania elementów pełnych na 40% elewacji dla garaży i parkingów nadziemnych, w terenach zabudowy usługowej U.4, U.7, U.13, U.14, U.16, U.17, Uo.3, U/KU.1, U/KU.2, U/KU.3 MW/U.6, MW/U.8". Zasadne w części okazały się również zarzuty odnoszące się do braku wyjaśnienia zgodności projektu budowlanego z wymogami r.w.t. Wbrew twierdzeniom skarżących w aktach sprawy (k. 29 projektu) zalega postanowienie postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia7 lutego 2023 r. o wyrażeniu zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej wskazanych w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych odnoszące się do "Ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej" ze stycznia 2023 r. (k. 30 projektu). W postanowieniu tym nakazano m.in. zapewnienie wody do zewnętrznego gaszenia pożaru z trzech hydrantów zewnętrznych usytuowanych do 75 m pierwszy i do 150 m dwa następne od budynków, o wydajności 10 dm3 /s każdy (pkt 2); doprowadzenie drogi pożarowej do budynku z jego krótszego boku – strona zachodnia, zgodnie z częścią graficzną ekspertyzy technicznej (pkt 5). Na rysunku PZT zaznaczono promienie zasięgu hydrantu zewnętrznego R=75 m i R=150 m. Nie oznaczono natomiast położenia hydrantów opisanych jako H1 i H2, co uniemożliwia ocenę spełnienia wymogów zamiennych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących dotyczący zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, którego ściana z oknami stałymi i otwieralnymi znajduje się bezpośrednio przy granicy działki. W ocenie Sądu rysunek PZT oraz rzut elewacji północnej (rysunek A_303) nie obrazują okien w ścianie w granicy z działką nr [...]. Nie prowadzi do uwzględnienia skargi również zarzut dotyczący zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na nieaktualnej mapie do celów projektowych, tj. na której widnieje adnotacja: "Zakres opracowania nie objęty MPZP", podczas gdy teren inwestycji jest objęty planem miejscowym. Zdaniem Sądu, pomimo tej nieścisłości, nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Na rysunku PZT wrysowane zostały istotne elementy zagospodarowania, także elementy umożliwiające ocenę zgodności projektu z planem miejscowym, w tym nieprzekraczalną linię zabudowy opisaną jako "Nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ul. K. zgodnie z MPZP (...)". Zdaniem Sądu prawidłowo wyjaśniono również kwestię wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń uregulowano w § 13 i § 60 r.w.t. Wojewoda Małopolski dokonał w tym zakresie należytej weryfikacji sporządzonych przez projektantów analiz zacienienia i przesłaniania (rysunki A_100a, A_100b, A_100c, A_100d) dołączonych do projektu oraz schematów dołączonych do pisma inwestora z 9 grudnia 2024 r. Organ odwoławczy wnikliwie i szeroko odniósł się do zarzutów odwołań odnoszących się do powyższej kwestii (s 7-11 decyzji). Stanowisko Wojewody Sąd akceptuje, przyjmując, że nie ma potrzeby powielania stanowiska organu w uzasadnieniu wyroku. Podkreślić tylko warto, że jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy, projekt, zwłaszcza rysunki A_100a i A_100b, obrazuje wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie dla budynku projektowanego oraz sąsiedniej zabudowy, oznaczonej od S.1 do S.7, w tym w budynku skarżących. Analiza nasłonecznienia, określająca rozkład cienia pochodzącego od budynku projektowanego w dniach równonocy, w godzinach od 7.00 do 17.00, wskazuje, że cień rzucany przez budynek projektowany na działce nr [...] wędruje w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten nie jest w ogóle rzucany w ciągu doby na południe (budynki S.2, S.3, S.4). Z analizy wynika, że żadna część budynku skarżących nie jest zacieniana przez budynek projektowany. Ze schematu nasłonecznienia pozostałych obiektów sąsiednich wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi pozostałych budynków: S.1, S.5, S.6, S.7 będą miały zapewnione nasłonecznienie od 3 godziny 58 minut do 8 godziny 55 minut - tj. wymagane, co najmniej 3 godziny. Organ odwoławczy stwierdził również, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi budynku projektowanym, mające okna na południowej elewacji będą miały zapewniony nasłonecznienie 9 godzin; na zachodniej - 4 godziny; a na wschodniej - 8 godzin. Zatem inwestycja nie narusza wymagań wynikających z § 60 ust. 1 r.w.t., tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. W każdym mieszkaniu co najmniej 1 pokój ma wymagany czas nasłonecznienia 3 godziny pomiędzy 7.00-17.00. Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania odwoławczego i uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie zaś z art. 10 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W przedmiotowej sprawie odwołania przekazane zostały Wojewodzie Małopolskiemu pismami z 2 kwietnia 2024 r. i 15 kwietnia 2024 r. Następnie organ odwoławczy zawiadamiał o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy kolejno pismami z 10 maja 2024 r., 10 lipca 2024 r., 11 września 2024 r. W piśmie z 24 września 2024 r. inwestor wniósł ponaglenie. W piśmie z 27 listopada 2024 r. organ wezwał pełnomocnika inwestora do złożenia wyjaśnień w sprawie. Odpowiedź na to wezwanie złożono 9 grudnia 2024 r., przedkładając rysunki (schematy) odnoszące się do zgłuszonych przez organ wątpliwości. Jak wskazał organ drugiej instancji, inwestor uszczegółowił niektóre kwestie dotyczące przyjętych w projekcie rozwiązań, min.: przedstawił spójność projektu z załącznikami graficznymi do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 4 sierpnia 2023 r., znak: RU.463.287.2023 (3), zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu zwykłego z drogi publicznej oraz do postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z 7 lutego 2023 r., znak: WPZ.52840. 2.28.2023.MP, i ekspertyzy technicznej (str. 28-50 załączników), oraz w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej i wyjścia ewakuacyjnego z garażu podziemnego oraz miejsca postojowego dla niepełnosprawnych; wykazał możliwość zawracania na terenie inwestycji; określił szerokość projektowanej drogi pożarowej oraz powierzchnię całkowitą poszczególnych kondygnacji nadziemnych budynku; uszczegółowił spełnienie §13 r.w.t. dla istniejących budynków S.3 i S.2 oraz budynku projektowanego. Organ odwoławczy uznał, że skoro dodatkowe informacje nie pociągały za sobą konieczności wprowadzenia zmian w rozwiązaniach przyjętych przez projektanta, organ mógł odstąpić od zawiadomienia stron wydanego na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. Sąd tego stanowiska nie podziela. Zdaniem Sądu, opisany powyżej sposób działania Wojewody Małopolskiego, polegający na wielokrotnym przedłużaniu terminu załatwienia sprawy ze względu na oczekiwanie sprawy na rozpatrzenie jej w kolejności wpływu, zwieńczony wydaniem pośpiesznym wydaniem decyzji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w którym w istotnym dla stron zakresie uzupełniono materiał dowodowy, bez zapewnienia stronom realnej możliwości odniesienia się do tego materiału dowodowego, godzi nie tylko w zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 i 2 k.p.a.), ale i w zasadę sprawności postępowania (art. 12 k.p.a.). W konsekwencji trzeba stwierdzić, że zarzuty skarżących w części okazały się zasadne. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 10 § 1 i 2, art. 12, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie opisanym powyżej. Kwestie dostrzeżone przez Sąd Wojewoda może wyjaśnić we własnym zakresie, a w zależności od tego, co zostanie ustalone, podejmie decyzję co do dalszego toku postępowania. W ponownym postępowaniu Wojewoda odniesie się również do podniesionej przez skarżących kwestii zaprojektowania zjazdu o nachyleniu równym 8% oraz pochylni o nachyleniu równym 20%, która to kwestia nie była przedmiotem wcześniejszej wypowiedzi organu. W przedstawionych okolicznościach zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punktach II i III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty obejmują: wpis (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).