II SA/Kr 2268/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA-del. Wiesław Kisiel Sędziowie : WSA Elżbieta Kremer NSA-del. Alina Paluch (spr.) Protokolant : Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Śródmieście-Wschód w Krakowie Małgorzaty Ossuchowskiej sprawy ze skargi Z. E. W. "[...] " Spółka z o. o. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 27 lipca 2000r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] 2000r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził u T. S. chorobę zawodową uszkodzenia słuchu. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zawodowe uszkodzenie słuchu u wyżej wymienionego zostało rozpoznane i zgłoszone przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] , a zatem przez zakład służby zdrowia uprawniony do klinicznego rozpoznawania chorób zawodowych, (§ 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych). Organ ustalił, że T. S. pracował w Z. E. W. [...] w okresach od [...] 1982r. do [...] 1986r., od [...] 1987r. do [...] 1989r. i od [...] 1990r. do [...] 1999r. na stanowisku maszynisty turbin wodnych. Praca na tym stanowisku zaliczana była do pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Pomiary środowiska pracy wykonane przez laboratorium zakładowe i laboratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wykazały w okresie zatrudnienia T. S. w roku 1989 natężenie hałasu średnio 74,5 dB w roku 1990 średnio 93,5 dB, w 1991r. natężenie hałasu w granicach 85-104 dB, w 1993r. średnia 85 dB, w 1997r. w granicach 63-84 dB. Wyniki te zdaniem organu, jednoznacznie wykazują że T. S. w czasie całego okresu zatrudnienia w wyżej wymienionych zakładach miał kontakt z hałasem, okresowo przekraczający dopuszczalne normy. Stwierdził także organ iż pierwsze objawy niedosłuchu u T. S. wykryto podczas badań okresowych laryngologicznych w 1997r. Na powyższą decyzję zakład pracy, Z. E. W. [...] Spółka z o. o. wniósł odwołanie zarzucając, że organ prowadzący postępowanie pominął dowód z treści oświadczenia zakładu pracy zawierającego wyjaśnienie, że przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu występowało okresowo. Zarzucił także, że T. S. w okresie zatrudnienia nie zgłaszał pogorszenia słuchu, a także że organ pominął fakt przerw w zatrudnieniu spowodowanych przebywaniem wyżej wymienionego na zwolnieniu lekarskim i na urlopie bezpłatnym. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny Delegatura w [...] decyzją z dnia 27 lipca 2000r. Nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. w Dz. U. Nr 61 z 1989r. poz. 364), po rozpatrzeniu odwołania Z. E. W. [...] Sp. z o. o. w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji nie podzielając zarzutów podniesionych w odwołaniu organ ten stwierdził, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że T. S. zatrudniony był w latach 1982-1999 na stanowisku maszynisty turbin wodnych w warunkach narażenia zawodowego na hałas. Warunki pracy potwierdzone zostały przez zakład pracy. Wyniki badań środowiska pracy wykonane w roku 2000, które nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych norm poziomu dźwięku, przedłożone przez odwołujący się zakład, nie mają dla sprawy znaczenia, gdyż w roku 2000r. T. S. już nie pracował. Stwierdził także organ, iż już w roku 1997 w ramach badań profilaktycznych przeprowadzonych przez Obwód Lecznictwa Kolejowego u T. S. stwierdzono upośledzenie słuchu, a kolejne badania w latach następnych wykazały dalsze pogorszenie słuchu i w efekcie rozpoznanie uszkodzenia słuchu. Mając powyższe na uwadze ustalono zdaniem organu w sposób nie budzący wątpliwości związek przyczynowy pomiędzy wykonywaną pracą przez T. S., a rozpoznaną chorobą. I na tę decyzję zakład pracy Z. E. W. [...] Spółka z o. o. w [...] wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucają obrazę art. 80 kpa oraz § 1 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych i wniósł o jej uchylenie i nie stwierdzenie istnienia choroby zawodowej u T. S.. W treści skargi zarzuca błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie istnienia związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną pracą, a rozpoznaną chorobą. Poza tym podnosi zarzuty, które wcześniej już podnosił w odwołaniu, a mianowicie, że w okresie zatrudnienia T. S. nie występowały objawy choroby zawodowej oraz, że nie wzięto pod uwagę przerw w pracy spowodowanych przebywaniem w 1986r. na zwolnieniu lekarskim przez okres 9-ciu miesięcy, rocznego urlopu bezpłatnego w okresie od [...] 1989r. do [...] 1990r. oraz przerwy na stanowisku maszynisty turbin wodnych w okresie od września 1990r. do maja 1991r. w którym to okresie wykonywał prace monterskie turbin wodnych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że zarzuty podniesione w skardze są nietrafne. Okresy przerwy w pracy T. S. były uwzględniane przy ocenie zawodowego narażenia, jednakże dla narażenia zawodowego wymienionego nie miały istotnego znaczenia. Bezspornym bowiem jest fakt iż na stanowisku maszynisty turbin wodnych występował hałas w natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy, a objawy choroby zawodowej ujawniły się już w okresie zatrudnienia. Rozpoznania choroby zawodowej dokonała uprawniona jednostka służby zdrowia. Biorący udział w rozprawie Prokurator Prokuratury Rejonowej Śródmieście-Wschód w Krakowie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Z. E. W. [...] Spółka z o. o. w [...] jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona kontrola nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy, albo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. w 1989r. Dz. U. Nr 61, poz. 364), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Tak wiec za uznanie choroby za zawodową, konieczne jest ustalenie, że choroba jest wymieniona w powołanym wyżej wykazie chorób zawodowych, zespół objawów choroby odpowiada skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego oraz istnieje lub jest wysoce prawdopodobny związek przyczynowy między stwierdzoną chorobą, a warunkami pracy zawodowej. § 7 wyżej powołanego rozporządzenia określa organy właściwe do rozpoznawania jednostki chorobowej. Są to jednostki specjalistyczne. W niniejszej sprawie chorobę zawodową - zawodowe uszkodzenie słuchu - u T. S rozpoznał i zgłosił Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...][...] Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych w [...] w wyniku badań specjalistycznych, laryngologicznych, audiometrycznych i akumetrycznych, analizy dokumentacji lekarskiej oraz stanowiska pracy. Rozpoznana choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych pod poz. 15 ("uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu"), a jej związek z wykonywaną pracą przez T. S. został wykazany w postępowaniu wyjaśniającym. To, że T. S. w okresie zatrudnienia u skarżącego był narażony na hałas także i ponadnormatywnie nie kwestionuje także i skarżący zakład. Podkreślić należy, iż nie tylko w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale także i Sądu Najwyższego przyjmuje się domniemanie że stwierdzenie choroby objętej wykazem oznacza, że jej powstanie pozostaje w związku z pracą, jeśli poszkodowany był zatrudniony przy pracach, których wykonywanie naraża na taką chorobę. Oznacza to, że wbrew sugestiom zawartym w skardze, że w takiej sytuacji nie pracownik powinien udowodnić, iż jego zachorowanie na uszkodzenie słuchu (w postaci ubytku słuchu w UP - 56 dB i w UL - 74 dB po odjęciu poprawki na wiek), pozostaje w związku z pracą wykonywaną u strony skarżącej, lecz przeciwnie orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia u T. S. rozpoznanego schorzenia jako choroby zawodowej, może zapaść po obaleniu tego domniemania. Argumenty poodnoszone przez stronę skarżącą nie obalają tego domniemania. Wbrew zarzutom skargi organy inspekcji sanitarnej orzekającej w sprawie zgromadziły materiał dowodowy w celu należytego wyjaśnienia sprawy, co w rozpoznawanej sprawie dotyczyło ustalenia istnienia choroby zawodowej dokonały oceny i analizy całego zebranego materiału dowodowego stosownie do art. 80 kpa, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami zawartymi w art. 1078 § 3 kpa. Z powyższych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyżej już powołanej.