II SA/Kr 227/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Arkadiusza P. oraz Agnieszki W. i Krzysztofa W. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 24 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; skargę Arkadiusza P. oddala; Wojewoda Ś., rozpatrując odwołanie Arkadiusza P., decyzją z dnia 24 grudnia 1999 r. (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 20 października 1999 r., (...), którą po wznowieniu postępowania: - uchylono w całości ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 kwietnia 1995 r. (...) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Agnieszce i Krzysztofowi W. pozwolenia na budowę jednorodzinnego domu mieszkalnego o powierzchni całkowitej 234,9 m2 z urządzeniami budowlanymi, usytuowanego na działce Nr 273 przy ul. P. 12A w K., - zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Agnieszce i Krzysztofowi W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, niepodpiwniczonego z poddaszem użytkowym o powierzchni całkowitej 234,9 m2 z urządzeniami budowlanymi usytuowanym na działce Nr 273 przy ul. P. 12A w K. Decyzje oparto na przepisie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Ś. poczyniono następujące ustalenia: Prezydent Miasta K., ostateczną decyzją z dnia 12 kwietnia 1995 r. (...), rozpatrując wniosek Agnieszki i Krzysztofa W. z dnia 22 marca 1995 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi instalacjami, przyłączami, zbiornikiem bezodpływowym i ogrodzeniem od strony ulicy, na działce Nr 273 przy ul. P. w K. Projekt w ścianie północnej budynku, od strony działki Nr 227 własności Arkadiusza P., sytuował otwory okienne. Arkadiusz P. w 1999 r. wystąpił z żądaniami wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją, jako podstawy wznowienia wskakując przesłanki określone w art. 145 par. 1 pkt 4, 5 i 6 Kpa i powołując się na przepisy art. 145 par. 3 i art. 147 Kpa. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 26 czerwca 1999 r. wznowił postępowanie i w toku postępowania co do przyczyn wznowienia, postanowieniem z dnia 5 lipca 1999 r., na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym związanych z usytuowaniem projektowanego budynku w stosunku do granicy działki sąsiedniej Nr 227. Po przedłożeniu przez inwestorów poprawionego i uzupełnionego projektu, przewidującego wypełnienie wszystkich istniejących otworów okiennych w północnej ścianie budynku od strony działki Nr 227 Luksferami, oraz zabezpieczenie p. pożarowe przez wykonanie impregnacji elementów drewnianych okapu od strony ww. działki, Prezydent Miasta K. decyzja z dnia 20 października 1999 r. (...), na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 2, art. 150 par. 1 Kpa, oraz art. 28, art. 32 ust. 4, art. 36 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, uchylił wskazaną wyżej ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 kwietnia 1995 r. i zatwierdził projekt budowlany po dokonaniu zmian oraz udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że nie zachodziły podstawy wznowienia określone przepisem art. 145 par. 1 pkt 4 i 6, gdyż Arkadiusz P. brał jako strona udział w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zakończonym decyzją z 12 kwietnia 1995 r. oraz, że przepisy prawa nie wymagały zajęcia przez inny organ stanowiska przed wydaniem tej decyzji. Przyjął natomiast organ istnienie przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, w postaci wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Za taką okoliczność faktyczną uznał organ fakt niezachowania w zaprojektowanych rozwiązaniach architektoniczno-budowlanych wymaganych odległości budynku od działki sąsiedniej, ujawniony dopiero w trakcie budowy w wyniku sporządzenia powykonawczego szkicu inwentaryzacyjnego przez przedsiębiorstwo "G." w dniu 3 czerwca 1996 r. Ustalono, że okoliczność ta nie była znana organowi zatwierdzającemu projekt i udzielającemu pozwolenia "z powodu przedstawienia w części wschodniej projektu zagospodarowania działki projektu budynku w skażonej skali, nieodpowiadającej skali mapy, w wyniku czego stworzone zostały pozory zachowania prawidłowych, zgodnych z przepisami techniczno-budowlanymi i odległości od granicy" z działką Nr 227 własności Arkadiusza P. Wskazano zarazem, że w postępowaniu o wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, nie żądano uzupełnienia projektu przez podanie tzw. domiarów charakterystycznych punktów budynku do. granicy "z uwagi na powszechnie przyjętą w projektach zasadę graficznego przedstawienia odległości w sytuacji nie prostokątnych kształtów działki". Przeprowadzona z inicjatywy Arkadiusza P. kontrola palcu budowy w dniu 16 listopada 1998 r. wykazała, że jest ona zgodna z projektem, lecz projekt sytuuje budynek niezgodnie z warunkami technicznymi. Arkadiusz P. podnosił w sprawie, że budynek usytuowano w odległości mniejszej niż 3 m od granicy dla ściany bez okien i mniejszej niż 4 m dla ściany z otworami, oraz, że nie wyrażał zgody na takie zbliżenie budynku. Organ I instancji, powołał się na treść par. 330 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, wskazując, że wobec złożenia w dniu 22 marca 1995 r. wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę, więc przed dniem jego wejścia w życie /1 kwietnia 1995 r./, zastosowanie mają przepisy uprzednio obowiązującego Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./. Podniesiono, że przepisy rozporządzenia z 1980 r. nie wymagały uzyskania pisemnej zgody od właścicieli działki sąsiedniej usytuowanej w odległości mniejszej niż 3 m od granicy, a otwory okienne zgodnie z uzupełnieniami i poprawkami projektu na ścianie północnej wypełnione zostały luksferami stosownie do wymagań par. 234 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., a także wykonano impregnację i podbitkę blachą wystających elementów okapu od strony działki Nr 227 zgodnie z zaleceniami rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń p. pożarowych. Rozpatrując odwołanie Arkadiusza P., Wojewoda Ś. przyjął za własne ustalenia organu I instancji oraz poczynił ustalenia dalsze. Wynika z nich, że "decyzją z dnia 12 kwietnia 1995 r. zatwierdzony został projekt i wydano pozwolenie na budowę budynku, w którym, przewidziano wykonanie otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości od 3 do 3,61 m od północnej granicy działki, oraz zaprojektowano ścianę pełną w odległości 2,61 m do 3.0 m od tej granicy". Ustalił dalej organ, że najmniejsza odległość budynku mieszkalno-gospodarczego Arkadiusza P. na jego działce 227, od granicy z działką 273 wynosi 7,38m, a zatem najmniejsza odległość między budynkiem na działce Arkadiusza P. /7,38 m od granicy/, a budynkiem projektowanym /2,61 m od granicy/ wynosić będzie 9,99m. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisu par. 330 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 12 kwietnia 1995 r., rozporządzenia tego nie stosuje się do budynków wobec których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji. Podzielił organ odwoławczy pogląd I instancji, że z tych przyczyn ocena zgodności projektu z warunkami technicznymi, co do odległości podlegała przepisom par. 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 3 lipca 1980 r. Przytoczono treść par. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, wedle której wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych winny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki, przy czym odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Wskazano, że przepis ust. 2 par. 12 przewiduje, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym, a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8m. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że projektowany budynek spełnia warunek określony przepisem par. 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. gdyż minimalna odległość między budynkami na działce Arkadiusza P., a budynkiem na działce Agnieszki i Krzysztofa W. wynosi 9,99 m. Wskazał zarazem organ odwoławczy, że istnienie otworów okiennych w północnej ścianie budynku Agnieszki i Krzysztofa W. ograniczało by możliwość ewentualnej rozbudowy budynku Arkadiusza P. w kierunku południowym, natomiast zabudowanie projektowanych otworów okiennych Luksferami jest "rozwiązaniem optymalnym, zgodnym z par. 203 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r." Na poparcie swego stanowiska przywołał organ odwoławczy wykształcone na tle par. 12 rozporządzenia z 1980 r. orzecznictwo NSA /wyroki z dnia 3 września 1982 r. I SA 581/82, z dnia 18 grudnia 1985 r. SA/Kr 1172/85 i z dnia 17 czerwca 1986 r. SA/Kr 336/86/, wedle którego przy zbliżeniu do granicy z działką sąsiada konieczne jest wykonanie od strony granicy ściany jako pełnej "bez otworów okiennych i drzwiowych". Zdaniem organu odwoławczego uzasadnione było nakazanie w trakcie wznowionego postępowania inwestorom usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym przez wypełnienie luksferami otworów okiennych ściany północnej i wykonanie zabezpieczenia przeciwpożarowego drewnianych elementów okapu od tej strony. Nastąpiło także domierzenie przez projektanta usytuowania budynku do północnej granicy działki. Usunięcie nieprawidłowości dawało - zdaniem organu - podstawę do rozstrzygnięcia o istocie sprawy przez wydanie nowej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazano, że wydana co do istoty sprawy, decyzja jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 14 marca 1995 r. (...), którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, bliżej opisanego w uzasadnieniu decyzji, a także z warunkami techniczno-budowlanymi mającymi w sprawie zastosowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Arkadiusza P. organ odwoławczy przypomniał, że formułowane są w oparciu o późniejsze brzmienie par. 330 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., oraz, że przepisy powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., nie zawierały wymogu uzyskania zgody sąsiada na przybliżenie budynku do granicy działki. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzje złożyli: - Agnieszka i Krzysztof W., oraz - Arkadiusz P. w połączonej do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą niniejszą sprawie II SA/Kr 228/00. Skarga Agnieszki i Krzysztofa W. zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i umorzenia postępowania wznowionego. Nie wskazując naruszonego przepisu prawa w skardze zarzucono, że nie istniały przesłanki do wznowienia postępowania, a zatem decyzja o wznowieniu postępowania winna być uchylona, a decyzja z 12 kwietnia 1995 r. winna zachować moc. Na poparcie tego zarzutu podniesiono, że Arkadiusz P. brał udział w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a wniosek o wznowienie złożył po kilku latach od rozpoczęcia budowy. Podnosili także skarżący, że budynek po przebudowie zaleconej zaskarżoną decyzją straci dla nich wartość zarówno w sensie użytkowym jak i estetycznym oraz wskazali, że po ich stronie nie tkwi przyczyna niezachowania wymaganych odległości od granicy działki. Skarga Arkadiusza P. zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia, że budynek wzniesiony przez Agnieszkę i Krzysztofa W. jest samowolą budowlaną. Skargę oparto na zarzucie, że budynek został wzniesiony bez pozwolenia na budowę, w odległości "poniżej 2,2 m od działki skarżącego". Skarżący zarzucił naruszenie przepisu par. 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46/, przytaczając jego brzmienie, z którego nie wynika treść, powołana przez organ w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego do sprawy nie miały zastosowania przepisy uprzednio obowiązującego rozporządzenia, a budowa ma charakter samowoli. W odpowiedziach na skargi Wojewoda Ś. wnioskując o połączenie spraw do wspólnego rozpatrzenia wniósł o oddalenie obu skarg podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do skargi Agnieszki i Krzysztofa W. dodatkowo akcentowano w odpowiedzi na skargę, okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, oraz konieczność dostosowania projektu budowlanego do wymagań mających zastosowanie w sprawie przepisów. W odpowiedzi na skargę Arkadiusza P., przytoczono treść przepisu par. 330 pkt 1 powołanego rozporządzenia w brzmieniu obowiązujących w dacie wydania decyzji z 12 kwietnia 1995 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Podtrzymał organ także swoje ustalenia faktyczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przedmiotem sprawy, było uchylenie po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej. Kontrola zaskarżonej decyzji oznacza zatem przede wszystkim kontrolę zgodności z przepisami postępowania stanowiska organu drugiej instancji, wedle którego istnieją podstawy do wznowienia postępowania. Zakres przysługujących Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozstrzygnięć w sprawie ze skargi na decyzje lub postanowienie jest określony przepisem art. 22 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Z tego punktu widzenia skarga Arkadiusza P., oparta na oczekiwaniu, że przedmiotem rozstrzygnięcia może być ustalenie, że wzniesiony budynek jest samowolą budowlaną, nie znajduje podstaw prawnych. Poza sporem jest zresztą, iż budowę rozpoczęto na podstawie decyzji ostatecznej z dnia 12 kwietnia 1995 r., a zatem budowa nie mogła mieć charakteru samowoli budowlanej w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ zwanej dalej ustawą. Zgodnie z prawem, gdyż odpowiadające niewadliwym ustaleniom w tym zakresie jak stanowisko zaskarżonej decyzji, że nie zachodziły podstawy wznowienia oparte na przepisach art. 145 par. 1 pkt 4 i 6 Kpa w postaci, odpowiednio: nie brania bez swej winy przez stronę udziału w postępowaniu, oraz wydania decyzji, bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Skarga nie kwestionuje zresztą tych ustaleń, ani też nie podnosi zarzutu naruszenia przepisów postępowania określających zasady zbierania materiału i jego oceny w zakresie tych ustaleń. Z powyższych względów skarga Arkadiusza P. nie znajduje uzasadnienia. Dokonana kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, z punktu widzenia przyjętej podstawy wznowienia postępowania, prowadzi do konstatacji, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Czyni to uzasadnioną skargę Agnieszki W. i Krzysztofa W., opartą na zarzucie braku podstaw do wznowienia postępowania, aczkolwiek z innych przesłanek niż przyjęte w skardze. Regulowane przepisami rozdziału 12 Kpa /art. 145 i in./ wznowienie postępowania jest instytucją prawa procesowego stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej już decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania ma charakter jednego z tzw. trybów nadzwyczajnych i stanowi odstępstwo od statuowanej art. 16 par. 1 Kpa zasady trwałości decyzji, w myśl której decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 in princpio wznowienie postępowania może nastąpić tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Przepis art. 145 par. 1 w sposób taksatywny wylicza podstawy, na których może być oparte wznowienie postępowania, a przepisy par. 2 i 3 odnoszą się wyłącznie do podstaw wznowienia określonych art. 145 par. 1 pkt 1 i 2 Kpa. Jedyną dalszą podstawę wznowienia przewidzianą przepisami Kpa reguluje przepis art. 145a związaną z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego i pozostaje ona całkowicie poza problematyką niniejszej sprawy. Już to ograniczenie instytucji wznowienia postępowania do spraw zakończonych decyzją ostateczną, wymaga ścisłej, restryktywnej, wykładni przesłanek wznowienia postępowania, skoro w każdym wypadku może ono prowadzić do odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Organ odwoławczy przyjął za własne stanowisko organu I instancji, iż w sprawie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 12 kwietnia 1995 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego, oparta na przepisie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Przepis powyższy stanowi, że w sprawie zakończoną decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podstawę stanowiska prawnego organów administracji, stanowiła okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji /tj. 12 kwietnia 1995 r./, a polegająca na niezachowaniu w zaprojektowanych rozwiązaniach architektoniczno-budowlanych objętych projektem budowlanym wymaganych prawem odległości od działki sąsiedniej, ujawniona dopiero w wyniku sporządzenia powykonawczego szkicu inwestycyjnego przez przedsiębiorstwo "G." w dniu 3 czerwca 1996 r. Równocześnie poczyniono ustalenie, iż okoliczność niezachowania w projekcie tych wymogów, była nieznana organowi wydającemu decyzję, z powodu "przedstawienia w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki projektu budynku w skarżonej skali, nie odpowiadającej skali mapy, w wyniku czego stworzone zostały pozory zachowania prawidłowych, zgodnych z przepisami techniczno-budowlanymi odległości od granicy działki". W świetle bezspornych ustaleń decyzji, nie żądano w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę uzupełnienia projektu o podanie domiarów charakterystycznych punktów budynku, do granicy z działką sąsiednią Arkadiusza P. Powstaje zatem pytanie, czy "nieznaną" organowi, który wydał decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, okolicznością - w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa - jest fakt tkwiącego w rysunkowej części planu zagospodarowania działki objętej projektem budowlanym błędu, polegającego na naniesieniu projektowanego budynku w innej skali, niż skala mapy, w następstwie czego nie zostały zachowane wymagane prawem odległości, ujawniony dopiero po uzyskaniu przez decyzję przymiotu decyzji ostatecznej. Na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Od dnia 25 lutego 1995 r., obowiązywały przepisy, wydanego na podstawie art. 34 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /M.P. 1995 nr 2 poz. 30/. Stosownie do przepisu par. 8 ust. 1 projekt zagospodarowania działki i terenu powinien zawierać część opisową oraz rysunkową sporządzoną na kopiach aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Część rysunkowa wedle par. 8 ust. 3 pkt 2, sporządzona na jednej mapie winna określać: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości oraz strefy ochronne. Przepis par. 10 stawiał wymaganie, że projekt zagospodarowania działki budowlanej lub terenu powinien być sporządzony na mapie w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu lub całego zamierzenia budowlanego i zapewniającej ich czytelność, a par. 13 określał minimalne skale map. Powyższe uregulowania stanowiły konkretyzację, przewidzianych przepisem art. 34 ust. 3 pkt 1-4 ustawy z dnia 7 lipa 1994 r. - Prawo budowlane, wymogów jakie winien spełniać projekt budowlany. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 stanowił m.in., że sporządzony na aktualnej mapie projekt zagospodarowania działki winien określać granice działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Przewidziane przepisem art. 35 ustawy Prawo budowlane, obowiązki organu poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, obejmują m.in. sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi /ust. 1 pkt 1 lit. "c"/ oraz kompletności projektu /ust. 1 pkt 2/. Stwierdzenie naruszeń w powyższym zakresie i nie usunięcie nieprawidłowości stosownie do przepisów art. 35 ust. 3 stanowiło podstawę do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę. Należy zatem przyjąć, że zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki błąd /niedokładność/, polegający na nasieniu projektowanego budynku w skali innej niż skala mapy, w następstwie czego nie zostały zachowane wymagane prawem odległości, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, "nieznanej" w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa organowi zatwierdzającemu projekt zwłaszcza, gdy projekt nie zawierał naniesionego domiaru charakterystycznych punktów budynku do granicy działki. Skoro fakt zastosowania "skażonej skali" projektowanego budynku względem skali mapy, tkwił w materiałach projektu budowlanego, to jego ujawnienie po wydaniu ostatecznej decyzji, nie oznacza, iż był on organowi podejmującemu decyzję "nieznany". Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lutego 1999 r. III SA 5019/98 /ONSA 2000 Nr 2 poz. 62/, że nie może być "nieznana" okoliczność wynikająca z materiałów będących w dyspozycji organu, bez względu na to wskutek jakich przyczyn nie została dostrzeżona przez pracownika organu. Zaskarżona decyzja zatem narusza prawo, gdyż wznowienie postępowania w sprawie nie znajduje oparcia w przesłance określonej przepisem art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w pkt I decyzji. Rozstrzygnięcie w odniesieniu do skargi Arkadiusza P. oparte jest na przepisie art. 27 ust. 1 ustawy. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów skarżącym Agnieszce i Krzysztofowi W. z tytułu uwzględnienia skargi, oparte jest na przepisie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.