II SA/Kr 227/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Grażyna Firek AWSA Janusz Kasprzycki (spr) Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 grudnia 2001r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej K. G. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2001 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 39, art. 40 ust. l, ust. 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 439 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, zwany dalej w skrócie k.p.a.), Prezydent Miasta K. po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. J. z dnia [...] czerwca 2000 r., uwzględniając wniosek J. J. i P. J. z dnia [...] lutego 2001 r. dotyczący zmiany inwestora na P. J., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie szeregowym z infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że w przedmiotowej sprawie została uprzednio wydana w dniu [...] września 2000 r. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu , która skutkiem wniesionego odwołania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Powodem uchylenia był brak uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, niezbędnego, zdaniem organu II instancji, z uwagi na położenie terenu w strefie polityki przestrzennej nr 7 - ochrony wartości kulturowych. Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który w odpowiedzi z dnia [...] maja 2001 r. poinformował, że sprawa nie podlega opiniowaniu, ponieważ projektowana inwestycja znajduje się poza obszarami wpisanymi do rejestru zabytków. W toku postępowania administracyjnego po uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia - sprzeciw wobec przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wniosła K. G.. Podniosła, że teren jest swoistą enklawą zieleni w centrum miasta, dojazd do działki jest wymuszony, ruch samochodowy do środka ogrodów zakłóci prawo do odpoczynku, pogorszy warunki bytowania ludzi i obniży wartość nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie, proponowane rozwiązania zabudowy przyczynią się do degradacji całej okolicznej zieleni w tym ogrodu Przedszkola nr [...] przy ul. G. [...], usytuowanie drogi dojazdowej nie odpowiada podstawowym wymogom ochrony przeciwpożarowej. W przedmiocie zgłaszanych zastrzeżeń i uwag Prezydent ocenił, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie powoduje uciążliwości dla mieszkańców i nie podzielił poglądu, że inwestycja przyczyni się do degradacji okolicznej zieleni lub pogorszy warunki bytowania ludzi. Zdaniem Prezydenta brak jest również dowodu na potwierdzenie zarzutu, że usytuowanie drogi dojazdowej nie odpowiada wymogom ochrony przeciwpożarowej. Dojazd działką nr [...] stwarza możliwość urządzenia normatywnej drogi, odpowiadającej przepisom wynikającym z warunków technicznych, w tym odnoszących się do ochrony przeciwpożarowej. Ponadto, podkreślono, że organ administracji nie może narzucić sposobu zagospodarowania działki właścicielowi jeśli jego zamierzenie jest zgodne z ustaleniami powołanego wyżej planu zagospodarowania przestrzennego. Również brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania kwestii ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości w sąsiedztwie. W związku z powyższym Prezydent orzekł o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Z decyzją z dnia [...] września 2001 r., znak: [...] nie zgodziła się K. G. i wniosła od niej odwołanie. Podniosła w nim, że zgłasza kolejny sprzeciw wobec zabudowy działki nr [...] obr. [...] K.. Ogrody położone między ulicami K. i B. są enklawą zieleni w centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie ruchliwych ulic i mają pozytywny wpływ na zdrowie i samopoczucie okolicznych mieszkańców. Dotychczasowe próby zabudowy działki spotykały się z negatywną opinią mieszkańców i zostały odrzucone. Proponowany dojazd jest wymuszony. Wprowadzając ruch samochodowy do środka ogrodów zakłóca się prawo do odpoczynku, pogarsza warunki bytowania i obniża wartość nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie. Ponadto planowana zabudowa nie zapewnia strefy ochronnej dla Przedszkola nr [...] przy ul. G. [...]. Decyzją z dnia 13 grudnia 2001 r., Nr: [...], wydaną na podstawie art. 42 ust. l i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r., Nr 41, poz. 412 ze zm.) oraz art. 138 § l pkt l k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu wskazano, że kwestionowaną odwołaniem decyzję uznać należy za prawidłową i zgodną z obowiązującym prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r., gdzie stwierdzono, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydaje się po skonfrontowaniu opisu planowanej inwestycji z postanowieniami planu. Jeżeli zachodzi pomiędzy nimi zgodność organy administracji nie mogą odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile inne obowiązujące przepisy nie stoją temu na przeszkodzie. Nie przesądza to dopuszczalności rozpoczęcia realizacji inwestycji, bowiem jest uzależnione od uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, które stwierdza z kolei zgodność projektu technicznego z przepisami prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podkreśliło, że organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do wskazań Kolegium Odwoławczego, zawartych w decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r., tj. zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zajęcie stanowiska. Nadto, zgodnie z wytycznymi w w/w decyzji, organ I instancji w punkcie 6.6 załącznika nr 2 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wskazał szczegółowo warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W odniesieniu do zarzutów odwołującej się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że wykraczają one poza ramy postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczono, że właściciel ma prawo, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia (art. 140 k.c.), stąd sprzeciw innych osób odnośnie sposobu zagospodarowania działki ma znaczenie prawne tylko wówczas, gdy jest uzasadniony przepisami ustaw, ograniczającymi prawo własności. Niezależnie od prawdziwości podniesionych zarzutów dotyczących terenów zielonych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zauważyło, że planowana inwestycja położona jest w obszarze, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa, a z przynależności do strefy nr 19 wynika nakaz intensyfikacji wykorzystywania terenów, co wyraża się m.in. podniesieniem dolnej granicy wskaźnika intensywności zabudowy. Oznacza to wyraźną preferencję dla budownictwa mieszkaniowego, a w tych ramach mieści się planowana inwestycja. W odniesieniu do zarzutu nie spełnienia warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zgodnie z art. 145 § l k.c. jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej (a tak jest w przypadku działki nr [...]) właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem służebności drogowej. Należy jednak podkreślić, iż wskazanie dojazdu w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ma charakter wiążący wyłącznie dla inwestora, natomiast ustanowienie służebności - a więc uzyskanie przez inwestora prawa do korzystania z innej nieruchomości - nastąpić może w drodze umowy lub orzeczenia sądu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zarzut w tej kwestii uznać należy za przedwczesny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują stref ochronnych, ograniczających prawo zabudowy, wokół placówek oświatowych. Wiążąca ocena, czy planowana droga dojazdowa spełniać będzie wymogi przepisów przeciwpożarowych należy do właściwych służb Straży Pożarnej i będzie mogła być dokonana po uzyskaniu przez inwestora uprawnień korzystania z niej. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło zatem o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji. Skargę do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożyła K. G.. Podniosła, że z ustaleń wynika, że droga dojazdowa, prowadząca z ul. K. do planowanej inwestycji nie jest zgodna z przepisami o ochronie przeciwpożarowej. Naruszony został § 14 ust. 2, mówiący, że w zespole budynków jednorodzinnych zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszego jest dopuszczalne pod warunkiem, że ma ono szerokość nie mniejszą niż 5 m. Z dokumentacji technicznej wynika, że szerokość drogi biegnącej pomiędzy działkami nr [...] i [...]-[...] będzie mniejsza. Sytuacja taka jest niedopuszczalna. Strona odwołująca się wielokrotnie zwracała uwagę organowi I instancji na fakt aby projekt techniczny wykonany był zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, a więc także w zgodzie z § 14, że projekt budowlany pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K.. Mając na względzie unikatowy charakter tego, co niezmiernie rzadkie w centrum, bogatego w zieleń terenu, należy jeszcze raz rozważyć, czy planowana budowa nie doprowadzi do nieodwracalnych zmian i nie będzie naruszało ustaleń w/w planu o ochronie ekologicznej miasta. Jak wynika z uzasadnienia decyzji nr [...] Urzędu Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego została ona wydana w sytuacji, w której nie można przewidzieć, czy inwestycja jest sprzeczna z warunkami stref polityki przestrzennej. Zdaniem skarżącej, biorąc pod uwagę fakt powstania szczegółowego projektu, nie ulega wątpliwości, ze inwestycja ta narusza ustalenia planu. I tak § 3 stanowi, że w strefie 7 zabronione jest dokonywanie zmian kompozycji zieleni, a także likwidacja lub ograniczenie powierzchni zieleni urządzonej (strefa 10). Inwestycja ta w istotny sposób wpłynie na pogorszenie warunków bytowania mieszkańców okolicznych budynków. Organ I instancji nie uwzględnił interesu społecznego mieszkańców sąsiednich budynków. Wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnośnie zarzutu naruszenia § 14 ust 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Kolegium stwierdziło, że jest on nieuzasadniony z dwóch powodów. Po pierwsze w decyzji I instancji istnieje wyraźny nakaz adresowany do inwestora, aby projekt techniczny wykonany był zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, a więc także w zgodzie z § 14. Po drugie ocena zgodności projektu budowlanego z prawem dokonuje się na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu zawierać ma jedynie ogólne określenie warunków planowanej inwestycji w zakresie komunikacji i zaskarżona decyzja takie postanowienia zawiera. Odnośnie zarzutu naruszenia ustaleń planu dotyczących ochrony środowiska Kolegium przyznało, że teren inwestycji położony jest w strefie ochrony ekologicznej centrum miasta, a § 46 ust. 2 pkt 3 planu zabrania zasadniczo likwidacji lub ograniczenia w tej strefie terenów zielonych. Jednak z § 11 ust. l planu wynika, że przepisy określające przeznaczenie podstawowe danego obszaru mają pierwszeństwo przed przepisami zawierającymi warunki obowiązujące w strefach obejmujących ten obszar, jeżeli warunki te uniemożliwiałyby realizację inwestycji z zakresu przeznaczenia podstawowego. Jest poza sporem, że planowana inwestycja należy do podstawowego przeznaczenia terenu w obszarze mieszkaniowym M-3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podkreśliło, że na inwestora nałożono szereg obowiązków w zakresie ochrony zieleni. Zdaniem Kolegium organ I instancji w sposób zgodny z przyjętymi w planie regułami kolizyjnymi rozstrzygnął sprzeczność między przeznaczeniem podstawowym a postanowieniami dotyczącymi stref polityki przestrzennej. Nie można także pominąć faktu, że postanowienia dotyczące strefy intensywności miejskiej, do której należy inwestycja wprost dopuszczają ograniczenie terenów zieleni i zwiększenie intensywności zabudowy mieszkaniowej. Jeśli chodzi o "warunki bytowania" mieszkańców okolicznych domów, to w decyzji I instancji nałożono na inwestora obowiązek przygotowania takiego projektu, który zapewni ochronę interesów osób trzecich. Odnośnie nie uwzględnienia interesu społecznego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że organy administracji mają przede wszystkim działać na podstawie prawa. Prawdą jest, że w toku postępowania winny mieć na względzie interes społeczny, ale również winny uwzględniać słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W niniejszej sprawie przepisy nie wprowadzają żadnych elementów uznaniowych. Ponadto nakaz uwzględniania słusznego interesu strony nakazuje uwzględnienie wniosku właściciela, który zamierza korzystać ze swej nieruchomości w oparciu o przysługujące mu prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie przed dniem l stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.o.p.s.a.), albowiem stanowi on, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów wyżej cytowanej ustawy. Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § l p.o.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu polega, w świetle art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, przede wszystkim na zbadaniu przez właściwy organ zgodności zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Wypowiedzenie się, co do tej kwestii stanowi podstawowy element treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że działka nr [...] obr. [...] K., na terenie której planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, zlokalizowana jest, według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w obszarze mieszkaniowym M3 z przynależnością do czterech stref polityki przestrzennej: strefy nr 7 - "ochrony wartości kulturowych", strefy nr 10 - "strefy ochrony ekologicznej centrum miasta", nr 17 - "strefy ochrony i kształtowania dalszego planu widoku jego tła i obrzeży" i strefy nr 19 - "strefy intensywności miejskiej". W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu I instancji było dokonanie ustaleń spełnienia poszczególnych warunków wynikających ze stref polityki przestrzennej, tym bardziej, że w myśl § 9 ust. l planu warunki zagospodarowania w każdym obszarze wynikają również nie tylko z zasad dotyczących przeznaczenia ale także ze stref polityki przestrzennej obejmujących dany obszar. W zakresie obszaru M 3 podstawowym przeznaczeniem gruntów jest zabudowa mieszkaniowa wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi o wysokości maksymalnej do 13 m nad poziom terenu, o intensywności zabudowy 0,4-0,85 liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. Ustalenie spełnienia przez przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne warunków tejże zabudowy mieszkaniowej mogło nastąpić przy uwzględnieniu przepisu § 58 planu. § 11 planu stanowi bowiem, że: "1. Przepisy określające przeznaczenie podstawowe danego obszaru mają pierwszeństwo przy uwzględnieniu przepisu § 58 przed przepisami zawierającymi warunki obowiązujące w strefach obejmujących ten obszar, jeżeli warunki te uniemożliwiałyby realizację inwestycji z zakresu przeznaczenia podstawowego. W przypadku, gdy warunki obowiązujące w strefach obejmujących dany obszar uniemożliwiałyby realizację inwestycji z zakresu przeznaczenia podstawowego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji ustala właściwy organ administracji samorządowej z uwzględnieniem przepisu §58.2. Przepisy określające warunki obowiązujące w strefach polityki przestrzennej obejmujących dany obszar mają pierwszeństwo przed przepisami określającymi przeznaczenie dopuszczalne dla danego obszaru." Jak wynika natomiast z zapisu § 58 planu "1. ustala się wykaz wymagań uzupełniających do ustaleń stref w zakresie ochrony i kształtowania krajobrazu, których spełnienia przez inwestora zażądać może w zależności od uznania takiej potrzeby, właściwy organ administracji samorządowej: 1) uzyskanie opinii Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody lub (i) Konserwatora Zabytków." Wprawdzie organ I instancji wystąpił do Konserwatora Zabytków o wyrażenie opinii w sprawie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jednakże odpowiedź jaką udzielił Konserwator Zabytków nie można uznać za opinię w niniejszej sprawie. Konserwator Zabytków uznał się bowiem za organ niewłaściwy do zajmowania jakiegokolwiek stanowiska w zakresie opiniowania, ustalania bądź kształtowania warunków zabudowy (k.83 akt sprawy). W związku z powyższym postanowienia § 58 planu nie zostały spełnione. Jeżeli bowiem organy prowadzące postępowanie uznały za zasadne korzystanie z procedury określonej w wyżej powołanym ust. l pkt l § 58 planu, to po otrzymaniu niczego nie wnoszącego stanowiska Konserwatora Zabytków powinny ustosunkować się do tego stanowiska i rozważyć podjęcie innych działań w nim przewidzianych (pkt 2-6 ust. l § 58 planu), zwłaszcza, że uczestnicy postępowania podnieśli, że w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji znajdują się obiekty zabytkowe. Należy również postawić organowi I instancji zarzut braku poczynienia ustaleń co do tego, czy realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego stanowi działanie dodatkowe, przez które ust. 3 § 43 planu rozumie: uzupełnianie brakujących elementów układu urbanistycznego i infrastruktury technicznej, w obrębie ulic, placów, parków, cmentarzy i innych miejsc publicznych, przy uwzględnieniu przepisu § 58. Ustalenia te są niezmiernie ważne dla treści rozstrzygnięcia, gdyż w świetle ust. 4 § 43 planu: "na obszarach położonych w strefie nr 7 zabronionym jest: 1) dokonywanie zmian układu urbanistycznego w zakresie rozplanowania ulic, dróg, placów, struktury przestrzennej, gabarytów, dominant, kompozycji zieleni, wód, rzeźby terenu, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3, 2) budowa nowych obiektów i urządzeń oraz nadbudowa i rozbudowa obiektów istniejących z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3." Organ I instancji nie wypowiedział się także, co do prawidłowości reprezentowania współwłaścicieli działki nr [...] przez B. P. jako zarządcy. Zauważyć należy, że ze sprawowania zarządu wspólną nieruchomością i wspólnymi częściami budynku nie wynika jeszcze umocowanie do reprezentowania współwłaścicieli, co wynika z postanowień art. 21-22 ustawy z dnia 6 czerwca 1994 r. - o własności lokali (t.j. Dz.U., Nr 80, poz. 903 ze zm.). Stwierdzić zatem należy, ze organ I instancji nie rozstrzygnął sprawy zgodnie z wymogami art. 7 i 77 § l k.p.a., a uzasadnienie jego decyzji nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Takiż samych uchybień proceduralnych dopuścił się organ II instancji. Nie należy zapominać, że rozstrzyga on bowiem ponownie sprawę administracyjną. Sprawując kontrolę instancyjną powinien usunąć naruszenia prawa organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. także nie ustosunkowało się do kwestii wynikających z zapisu § 58 planu jak i § 43 planu. Nie usunęło więc naruszeń proceduralnych jakich dopuścił się organ I instancji, tym samym nie mogło skorzystać z przyznanych organowi odwoławczemu kompetencji art. 138 § l pkt l k.p.a. Reasumując, stwierdzić należy, że wszystkie powyższe naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. W takim stanie rzeczy, stosownie do treści art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie wyżej powołanego przepisu i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w punkcie l sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach, zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku, nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).