II SA/Kr 23/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Starosty [...] z dnia 5 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: odrzucić skargę. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Starosty [...] z dnia 5 sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, wnosząc o: - stwierdzenie jego nieważności wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a.; - na zasadzie art. 145a § 1 P.p.s.a. - zobowiązanie Starosty [...] do wydania w określonym terminie postanowienia o zawieszeniu postępowania znak: [...] wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.; - na zasadzie art. 200 P.p.s.a. - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga na postanowienie Starosty [...] z dnia 5 sierpnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Postanowienie będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie należy do żadnej z powyższych kategorii, a w szczególności nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie ani kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Zaskarżone postanowienie dotyczy natomiast odmowy zawieszenia postępowania. Jak wynika z art. 142 K.p.a. postanowienie to, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Należy przy tym stwierdzić, że błędne jest pouczenie zamieszczone przez Starostę [...] w końcowej części zaskarżonego postanowienia, gdzie organ pouczył, że "Postanowienie niniejsze jest ostateczne. Strona może zaskarżyć niniejsze postanowienie - za pośrednictwem Starosty [...] - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z powodu jego niezgodności z prawem, w terminie 30 dni, licząc od dnia jego doręczenia." Jednocześnie Sąd wskazuje, że z art. 112 K.p.a. wynika, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Jednakże nawet błędne pouczenie, jak to ma miejsce w niniejszym przypadku, nie kreuje dla strony dodatkowego prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy z przepisów P.p.s.a. prawo wniesienia skargi nie wynika. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił niedopuszczalną skargę na postanowienie Starosty [...] z dnia 5 sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Należy wskazać, że brak jest podstawy prawnej do orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania na rzecz organu.