II SA/Kr 232/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : NSA Izabela Dobosz (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Kierownika Urzędu d/s. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skargę oddala Decyzją z dnia [...].1997 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] odmówił J. K. przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87 póz. 395). Przyczyną wydania decyzji odmownej był fakt, że J. K. w okresie od [...] 1941 r. do [...] 1945 r. wykonywała pracę w miejscowości [...] koło [...] a więc na terytorium państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939 r., co nie stanowi represji w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. a powołanej wyżej ustawy. Pismem z dnia [...].2006 r. J. K. zwróciła się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z informacją, że urodziła się i do 1941 r. mieszkała w [...]. W 1941 r. została wraz z rodzicami zabrana do pracy przymusowej na roli we wsi [...] gmina [...] - wówczas były to tereny III Rzeszy. Podniosła również, że otrzymała odszkodowanie od Fundacji Polsko - Niemieckie Pojednanie. W oparciu o te stwierdzenia J. K. wniosła o ponowne przejrzenie wszystkich decyzji i wydanie decyzji pozytywnej. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] powyższe pismo zakwalifikował jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 k.p.a. i decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] na podstawie art. 154 § 1 i § 2 k.p.a. oraz przepisów wymienionej wcześniej ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym (...) odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...].1997 r. Decyzja ta została doręczona J. K. w dniu [...] 2006 r. wraz z pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od otrzymania decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy J. K. złożyła w dniu [...].2006 r. (data nadania przesyłki poleconej). Postanowieniem z dnia [...].2006 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym (...) stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. podnosząc, że uchybiła terminowi tylko o jeden dzień. Zdaniem skarżącej Sąd powinien uwzględnić jej wiek (78 lat) i stan zdrowia (skarżąca jest po zawale). J. K. wskazała również, że o dodatek do renty i odszkodowanie ubiega się już od wielu lat, a obecnie pojawiły się przepisy, które zezwalają na rozpatrywanie spraw dzieci do lat 16, które pracowały przymusowo. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że skarżąca mimo pouczenia o terminie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy terminu tego nie zachowała, a więc zaskarżone w sprawie postanowienie jest prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zmianami) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji i stosuje środki przewidziane ustawą. Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a w szczególności dowód doręczenia skarżącej decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] 2006 r. oraz koperta, w której J. K. przesłała do organu administracji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że skarżąca złożyła ten wniosek piętnastego dnia po otrzymaniu decyzji. Tym samym przekroczyła czternastodniowy termin wynikający z art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Złożenie środka odwoławczego po terminie powoduje, że nie może on zostać merytorycznie rozpoznany, a organ administracji musi wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego złożenia. Tak więc prawidłowe i zgodne z art. 134 k.p.a. było wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy Ani Sąd, ani Kierownik Urzędu nie mógł orzec wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 134 k.p.a., który ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Zarzuty podniesione w skardze związane ze stanem zdrowia skarżącej mogłyby ewentualnie uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże skarżąca takiego wniosku nie złożyła. Wobec powyższego skargę J. K. należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).