II SA/Kr 232/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr 232/09 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe wszczęte skargą B.B. Decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2003 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art.39, art.42 i art. 44 w związku z art.40 ust.1 i ust. 3 i Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku J.M. z dnia 12.09.2002r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n : budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną, na działkach nr: 1 , 2 obr. [...] przy ul. [...] w K. Odwołanie B.B. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia [...].10.2003 r., (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Tą samą decyzja umorzono postępowania odwoławcze wywołane odwołaniami Z.N. , Z.N. , J.U.-M. , W.M. , M.C. , J.H. , M.H. , I.H. Na skutek skarg B.B. i B.B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 7.02.2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 2860/03) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Skarga kasacyjna Spółki Jawnej [...] A.M. , M.M. od powyższego wyroku została uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22.12.2008 r., (sygn.akt IIOSK 11l09/07) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podniósł, co następuje. 1/ Sąd l instancji uwzględniając skargę wskazał, że : - niezbędną przesłanką wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przeprowadzenie wstępnego postępowania wyjaśniającego czy treść złożonego wniosku odpowiada wymogom art. 41 ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U.z 1999 nr.15 poz.139 zwaną dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.). W rozpatrywanej sprawie wniosek złożony przez E.T. , który wpłynął do organu w dniu 12.09. 2002 r., nie spełniał powyższych wymogów. Nie można uznać - zdaniem Sądu l instancji - że inwestor określił granice terenu objętego wnioskiem, zakreślając i to nieprecyzyjnie, fragment terenu czerwonym flamastrem na nieuwierzytelnionej kopii mapy ewidencyjnej. W ocenie Sądu, we wniosku nie zostały także precyzyjnie określone funkcje i sposób zagospodarowania terenu, a zwłaszcza charakterystyka zabudowy przyległej i istniejącej na działce, istniejącej zieleni, sposobu dojazdu. W konsekwencji Sąd l instancji stwierdził, że Prezydent Miasta K. , dokonując ustaleń faktycznych w tej sprawie oparł się na niekompletnym wniosku inwestora, jak również sam nie poczynił ustaleń w kwestiach związanych z usytuowaniem obiektu, zabudową na działkach objętych wnioskiem oraz terenach przyległych do tych nieruchomości, w szczególności nie posiadał pełnych informacji o cechach charakterystycznych tej zabudowy, jej rodzaju. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. również takich ustaleń nie dokonało. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że źródłem ustaleń dokonanych przez Kolegium była mapa ewidencyjna znajdująca się w aktach sprawy oraz materiał dowodowy z przeprowadzonej przez organ l instancji wizji w terenie. Sąd zauważył, że dokumenty w postaci: notatki służbowej z oględzin w terenie dokonanych przez E.S. , kopii mapy terenu inwestycji i trenów przyległych, zdjęć otaczającej zabudowy, oświadczenia J.M. zostały przekazane do Kolegium w dniu 23 października 2003 r., gdy tymczasem decyzja odwoławcza została wydana w dniu [...] października 2003 r. Organ II instancji poczynił zatem ustalenia faktyczne na podstawie dowodów nie istniejących w chwili orzekania. W związku z powyższym Sąd l instancji stwierdził, że organ nie posiadał dostatecznego materiału dowodowego pozwalającego mu na dokonanie ustaleń w przedmiocie zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury oraz wymaganiami wynikającymi z innych przepisów szczególnych, czym naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu l instancji, organ odwoławczy naruszył ponadto gwarancje procesowe stron, wynikające z art. 10 k.p.a., gdyż nie powiadomił ich o tych dowodach i nie stworzył im możliwości zapoznania się z nimi i wypowiedzenia się co do nich przed wydaniem decyzji, w sytuacji, gdy były one nowymi dowodami w sprawie. - ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów dotyczącego działki nr 3 wynika, że jest ona współwłasnością Skarbu Państwa i T.B. . Właścicielami jej są także J.W. , M.K. , Gmina K. . Organy orzekające w sprawie powiadomiły o toczącym się postępowaniu jedynie władających tą działką - Zarząd Dróg i Komunikacji, Gminę K. oraz Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, nie powiadomiły natomiast pozostałych właścicieli i współwłaścicieli tej nieruchomości, co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a. - błędem organu odwoławczego było także to, że w jednym akcie administracyjnym zostały zawarte dwa różne rozstrzygnięcia podjęte w oparciu o art. 138 k.p.a. Zdaniem Sądu l instancji, skoro przepis ten zawiera w swej treści alternatywę rozłączną to organ odwoławczy powinien był wydać dwa odrębne akty: jeden, w stosunku do podmiotów posiadających interes prawny w sprawie, orzekając stosownie do dyspozycji art. 138 k.p.a., drugi natomiast, w stosunku do podmiotów, które w odwołaniu twierdzą, że taki interes prawny posiadają a z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy wynika, że tego interesu nie mają umarzając postępowanie odwoławcze w stosunku do tych osób. 2/ Uwzględniając skargę kasacyjna Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że: - zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. , polegającym na uznaniu przez Sąd l instancji, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożony przez inwestora był niekompletny i nie spełniał wymogów, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu. W przedmiotowej sprawie inwestor dołączył do wniosku kopię mapy ewidencyjnej (k. [...] akt administracyjnych), na której zakreślił granice dwóch działek o numerach 1 i 2 położonych przy ul. [...]. Przedmiotowy wniosek inwestora spełnia wymóg, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie, gdyż na załączonej do niego mapie jednoznacznie określono, które działki ewidencyjne stanowią teren objęty wnioskiem. - Sąd l instancji błędnie uznał, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera braki w zakresie określenia funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie spełniając tym samym wymogów wskazanych w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu był przez inwestorów kilka razy modyfikowany, był on również przez nich uzupełniany na wezwanie organu l instancji. W pierwotnej wersji wniosku z dnia 12 września 2002 r. wskazano, że planowana inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w miejsce budynku istniejącego na tym terenie, który przeznaczony jest do wyburzenia. W dniu 27 listopada 2002 r. inwestor przedłożył - na wezwanie organu l instancji - koncepcję architektoniczne - urbanistyczną projektowanego budynku (k. [...] akt administracyjnych), w której podano szereg parametrów charakteryzujących nową zabudowę takich jak: powierzchnia zabudowy, powierzchnia użytkowa mieszkań, kubatura, wysokość budynku. W koncepcji tej wskazano m. in. że planowany budynek posiada przyziemie, dwie kondygnacje mieszkalne i poddasze nieużytkowe, przykryty jest dachem czterospadowym. W przyziemiu znajdują się garaże indywidualne, kotłownia i śmietnik wbudowany. Budynek ma zostać zrealizowany centralnie na obu działkach, równolegle do ulicy [...]. Dojazd do budynku planowany jest od ul. [...]. W piśmie z dnia 21 lutego 2003 r. inwestorzy E.T. i J.M. zmienili wniosek, dodając jedną kondygnację na cele mieszkalne w poddaszu budynku, co spowodowało zmianę wysokości budynku z 13 m na 14, 5 m. W piśmie z dnia 30 maja 2003 r. inwestor J.M. przedstawił ostateczny "program inwestycyjny", ponownie określając m.in. powierzchnię zabudowy, powierzchnię użytkową mieszkań, wysokość budynku, ilość kondygnacji mieszkalnych. Organy administracji rozpatrujące tą sprawę prawidłowo więc przyjęły, że tak sprecyzowany i uzupełniony wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu spełniał wymóg, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż określono w nim zarówno funkcję i sposób zagospodarowania terenu (teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego), jak i scharakteryzowano planowaną zabudowę oraz określono sposób zagospodarowania terenu wokół planowanej inwestycji. Sąd l instancji, ograniczając się do stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż przedłożony przez inwestorów w piśmie z dnia 30 maja 2003 r. "program inwestycyjny" jest niewystarczający dla ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie wyjaśnił, jakie konkretnie braki w zakresie określenia funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki planowanej zabudowy zawierał ten "program", jak również cały uzupełniony i zmodyfikowany wniosek inwestorów o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. - decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i spełnienie przez wnioskodawcę warunków przewidzianych przepisami prawa powszechnie obowiązującego obliguje organ do wydania tej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 3 powołanej ustawy nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych, obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. Zasadnie więc skarżąca spółka podniosła, że organ administracji nie był uprawniony do żądania od inwestora spełnienia dodatkowych obowiązków proceduralnych, polegających na dalszej konkretyzacji wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie określenia w nim funkcji i sposobu zagospodarowania terenu, w sytuacji, gdy wniosek ten spełniał już wymagania, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy. - stanowisko Sądu l instancji, iż organ l instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pomimo braku ustaleń dotyczących usytuowania obiektu oraz cech charakterystycznych zabudowy istniejącej na działkach objętych wnioskiem i terenach przyległych do tych nieruchomości - jest błędne z dwóch powodów. Po pierwsze, wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że kwestia usytuowania obiektu budowlanego w odniesieniu do granic działki i innych obiektów znajdujących się na działce powinna być rozstrzygana w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (wyrok NSA z dnia 16 września 1999 r., IV SA 1265/97, Lex nr 48742, wyrok NSA Oddział Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 29 grudnia 1998 r., II SA/Gd 1330/97, Lex nr 44223). Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie dają organom rozstrzygającym sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstaw do dokładnego określania, w którym miejscu na terenie objętym wnioskiem powinien zostać usytuowany obiekt budowlany. Po drugie, nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że organ l instancji w niniejszej sprawie nie dokonał ustaleń faktycznych dotyczących cech zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach objętych wnioskiem i działkach z nimi sąsiadujących. Zauważyć należy, iż zgodnie z przepisami ustawy, o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., ustalenie przez organ warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, na podstawie przepisów szczególnych. W tym drugim wypadku przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagały dla ustalenia sposobu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem i terenu z nim sąsiadującego przeprowadzania sformalizowanej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, tak jak przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W przedmiotowej sprawie organ l instancji przeprowadził w dniu 27 maja 2003 r. oględziny w terenie, mające na celu ustalenie rodzaju zabudowy znajdującej się na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i dokonanie swego rodzaju analizy cech tej zabudowy. Ustalenia faktyczne dotyczące funkcji i sposobu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem oraz terenu działek sąsiadujących z działkami inwestora, będące wynikiem tych oględzin organ l instancji zawarł w załączniku nr [...] do decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r., w którym ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji (pkt [...] załącznika). - trafne jest stanowisko Sądu l instancji, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , wydając decyzję w postępowaniu odwoławczym, dopuściło się pewnych uchybień. Zgodnie bowiem z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem organ odwoławczy w dniu wydania decyzji nie dysponował wszystkimi dowodami przeprowadzonymi w tej sprawie przez organ l instancji. W dniu 20 października 2003 r. w aktach sprawy brak było dokumentów, które -zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji II instancji - stanowiły źródło dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych co do stanu zagospodarowania terenu otaczającego teren planowanej inwestycji. Dokumenty te tj. notatka służbowa uprawnionego urbanisty E.S. z oględzin w terenie, załączona do niej mapa oraz zdjęcia otaczającej zabudowy wpłynęły do Kolegium dopiero 3 dni po wydaniu decyzji. Dowody te istniały w chwili orzekania przez organ odwoławczy, lecz w dniu wydania przez ten organ decyzji były w posiadaniu organu l instancji. - nie można natomiast podzielić poglądu Sądu l instancji, iż organ II instancji błędnie zawarł w decyzji odwoławczej dwa rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W przypadku, gdy od decyzji organu l instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 §1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt, iż organy obu instancji rozpatrujące tą sprawę nie powiadomiły o toczącym się postępowaniu części współwłaścicieli działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 3 (T.B. , J.W. , M.K., ), przez którą przebiega ul. [...] stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a. Nie jest to jednak naruszenie dające podstawę do uchylenia z urzędu przez Sąd l instancji zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wprawdzie brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jednak wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje wyłącznie na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). Przepis art. 147 k.p.a. ma na celu uniemożliwienie wzruszenia z urzędu przez organ ostatecznej decyzji administracyjnej w przypadku, w którym strona, która nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy nie stara się bronić swoich praw i nie jest zainteresowana wynikiem tego postępowania. W postępowaniu administracyjnym to strona rozporządza swoimi prawami procesowymi. Zasadę rozporządzalności prawami procesowymi przez stronę należy więc mieć na uwadze przy dokonywaniu wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w sposób dostateczny gwarantują stronie, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy możliwość obrony jej praw, przyznając jej uprawnienia do wzruszenia decyzji administracyjnej wydanej w tym postępowaniu. Ma ona bowiem prawo żądania wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w postępowaniu przed sądem administracyjnym może brać udział w charakterze uczestnika postępowania. Zgodnie bowiem z art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. - w odniesieniu do zarzutu uczestniczki postępowania K.H. , iż w aktach sprawy brak tytułu prawnego do korzystania przez inwestora z nieruchomości nr 4 , przez środek której przebiega instalacja kanalizacyjną którą mają być odprowadzane ścieki z budynku budowanego przez skarżącą spółkę, wskazać należy, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie bada tytułu prawnego, jaki przysługuje inwestorowi do nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana dana inwestycja, a tym bardziej jego uprawnień do korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. 3/ Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powinien dokonać oceny, czy i jaki wpływ na treść decyzji Kolegium miała notatka z przeprowadzonej przez organ l instancji w dniu 27 maja 2003 r. wizji w terenie wraz mapą i zdjęciami zabudowy istniejącej na działkach sąsiadujących z działkami inwestorów i czy wyżej opisane uchybienie organu odwoławczego było na tyle istotne, iż może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy poczynić dwie uwagi. Po pierwsze, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Po drugie, iż zgodnie z art. 190 p.o.p.s.a Sąd l instancji, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Trzeba także wskazać, że sprawa obecnie jest rozpatrywana tylko na skutek skargi B.B. bowiem drugi skarżący B.B. , na rozprawie w dniu 19.09.2009 r., cofnął skargę i Sąd postępowanie wywołane jego skargą umorzył. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego: - wniosek inwestora spełnia wymóg o którym mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U.z 1999 nr.15 poz.139 z poźn.zm. zwaną dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.) - kwestia usytuowania obiektu budowlanego w odniesieniu do granic działki i innych obiektów znajdujących się na działce powinna być rozstrzygana w postępowaniu o pozwolenie na budowę, - nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że organ l instancji w niniejszej sprawie nie dokonał ustaleń faktycznych dotyczących cech zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach objętych wnioskiem i działkach z nimi sąsiadujących. - fakt, iż organy obu instancji rozpatrujące tą sprawę nie powiadomiły o toczącym się postępowaniu części współwłaścicieli działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 3 stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego ale nie jest to naruszenie dające podstawę do uchylenia z urzędu przez Sąd l instancji zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. - zarzut uczestniczki postępowania K.H. , iż w aktach sprawy brak tytułu prawnego do korzystania przez inwestora z nieruchomości nr 4 , przez środek której przebiega instalacja kanalizacyjną którą mają być odprowadzane ścieki z budynku budowanego przez skarżącą spółkę, nie jest trafny gdyż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie bada tytułu prawnego, jaki przysługuje inwestorowi do nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana dana inwestycja, a tym bardziej jego uprawnień do korzystania z nieruchomości sąsiedniej. - za jedynie trafne uznał stanowisko Sądu l instancji, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , wydając decyzję w postępowaniu odwoławczym, dopuściło się pewnych uchybień, polegających na tym, że organ odwoławczy w dniu wydania decyzji nie dysponował wszystkimi dowodami przeprowadzonymi w tej sprawie przez organ l instancji. W dniu 20 października 2003 . , w aktach sprawy brak było dokumentów, które - zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji II instancji -stanowiły źródło dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych co do stanu zagospodarowania terenu otaczającego teren planowanej inwestycji. Dokumenty te tj. notatka służbowa uprawnionego urbanisty E.S. z oględzin w terenie, załączona do niej mapa oraz zdjęcia otaczającej zabudowy wpłynęły do Kolegium dopiero 3 dni po wydaniu decyzji. Dowody te istniały w chwili orzekania przez organ odwoławczy, lecz w dniu wydania przez ten organ decyzji były w posiadaniu organu l instancji. Zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokonał oceny, czy i jaki wpływ na treść decyzji Kolegium miała notatka z przeprowadzonej przez organ l instancji w dniu 27 maja 2003 r., wizji w terenie wraz mapą i zdjęciami zabudowy istniejącej na działkach sąsiadujących z działkami inwestorów i czy wyżej opisane uchybienie organu odwoławczego było na tyle istotne, iż mogło stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzone zostały przez uprawnionego urbanistę - mgr inż. arch. E.S. w oparciu o przepisy szczególne o których mowa w art. 41 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Przedmiotowa notatka sporządzona została przez tę samą osobę i sprowadzała się do stwierdzenia, że : Wzdłuż ulicy [...] zlokalizowane są budynki mieszkalne dwukondygnacyjne przekryte dachami wielospadowymi - symetrycznymi oraz jednokondygnacyjny budynek biurowy, częściowo zlokalizowany na terenie przedmiotowej inwestycji (część do wyburzenia) Wzdłuż ulicy [...]. zlokalizowane są budynki mieszkalne wolnostojące 1-2 kondygnacyjne oraz budynki w zabudowie o wysokości 3 kondygnacji z dachami płaskimi i 4 kondygnacji z dachami wielospadowymi (w tym użytkowe poddasze) • W bezpośrednim sąsiedztwie działek nr 1 i 2 po stronie północnej i wschodniej znajdują się nieruchomości obecnie nie zabudowane. W odpowiedzi na skargę B.B. Kolegium wyjaśniło, że "dokonując weryfikacji ustaleń organu l instancji w zakresie istniejącej na przedmiotowym terenie zabudowy, ustaliło, że w dniu 27.05.2003 r. organ l instancji dokonał czynności sprawdzających w terenie, a materiały z tych czynności zobowiązano się niezwłocznie przesłać do Kolegium jako uzupełnienie akt sprawy (dowód: notatka urzędowa z dnia 1 7.10.2003 r. z rozmowy telefonicznej z mgr inż. p. E.S. ). Materiały te wpłynęły fizycznie do Kolegium później, jednakże uchybienie to, zdaniem Kolegium nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym miejscu Kolegium pragnie wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 12 ust. 2 kodeksu postępowania administracyjnego skorzystało ze środka możliwie najprostszego, prowadzącego do załatwienia sprawy i w sposób wyżej opisany potwierdziło dokonane przez organ l instancji ustalenia". Dla uznania powyższego uchybienia za przesłankę do uchylenia decyzji niezbędne jest ustalenie, że uchybienie to ma walor naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt.1) lit. "c"). Otóż to uchybienie, rzeczywiście istniejące, nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym poprzedni wyrok Sądu l instancji, zwrócił uwagę, że przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., nie wymagały dla ustalenia sposobu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem i terenu z nim sąsiadującego przeprowadzania sformalizowanej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, tak jak przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.ps.a należało orzec jak w sentencji. UZASADNIENIE Na rozprawie w dniu 17.09.2009 r. , skarżący B.B. cofnął skargę. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz,U.2002.153.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.o.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł, żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia wniosku i postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.o.p.s.a.