II SA/Kr 232/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Beata Łomnicka Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. D. i S. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących A. D. i S. J. kwotę [...]zł (słownie: jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 5.02.2016 r. I. Z. dokonała u Starosty [...] zgłoszenia dotyczącego budowy budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) o powierzchni zabudowy do 35 m.kw. wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr ewid. [...] położonej w miejscowości R.-Z.. Starosta [...] decyzją z dnia 22.02.2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw w sprawie opisanego wyżej zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor do zgłoszenia załączył decyzję o warunkach zabudowy dla budowy budynku letniskowego wraz z infrastrukturą techniczną wydaną przez Burmistrza [...] znak: [...] z dnia 26.08.2015 r., która jednakże w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. znak: [...] z dnia 23.12.2015 r. została uchylona i postępowanie w całości zostało umorzone, gdyż jak orzekł organ "Budynek rekreacji indywidualnej do wypoczynku okresowego, o powierzchni zabudowy do 35 m.kw. - nie wymaga pozwolenia na budowę, a zatem nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy". Starosta [...] nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., wskazując, że budowa budynku rekreacji indywidualnej w trybie zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę o powierzchni zabudowy do 35 m.kw. zmienia zagospodarowanie terenu, a w przypadku braku planu miejscowego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Odwołanie od decyzji wniosła I. Z.. Wojewoda decyzją z dnia 18.07.2016 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 ze zmianami) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia wolno stojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) o powierzchni zabudowy do 35 m.kw. wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr ewid. [...] w miejscowości R.-Z.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy. Skarżąca przedłożyła stosowny szkic lokalizacji obiektu oraz oświadczenie o prawie do terenu, wyjaśniając, że wyjaśniając, że po podziale działki nr [...] projektowany budynek rekreacji indywidualnej zlokalizowany będzie na działce nr [...] oraz że będzie miał konstrukcję murowaną. Organ II instancji uznał, że zgłoszony przez I. Z. obiekt to budynek rekreacji indywidualnej w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego. Wyraził również pogląd, że wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia na tej tylko podstawie, że w ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej wymagana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy inwestor nie może jej uzyskać, gdyż organ odwoławczy właściwy w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stoi na stanowisku, że decyzja taka nie jest wymagana, jest działaniem nieprawidłowym, godzącym w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Decyzję Wojewody zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. D.-J. i S. J., zarzucając jej: 1) nieważność w oparciu o podstawę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane - poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa i orzeczenie o braku podstaw wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia inwestora, pomimo braku legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zmianami) - poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające przyjęciu, że do zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie opisane w zgłoszeniu budynku nie jest wymagane uprzednie uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 3) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowe administracyjnego, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieustalenie przez organ II instancji prawidłowego kręgu stron postępowania i pozbawienie skarżących możliwości brania udziału w postępowaniu bez ich winy; 4) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na skutek braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w końcu poprzez brak uzasadnienia, które fakty organ uznał za udowodnione, a wszystko w przedmiocie braku dokonania przez organ własnych ustaleń i przedstawienia własnej argumentacji, a także braku dodatkowego ustalenia przez organ II instancji, czy nie toczy postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 23.12.2015 r., znak: [...]; b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, pomimo istnienia zagadnienia wstępnego, a to rozstrzygnięcia przez WSA w Krakowie skarg na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 23.12.2015 r., znak [...], zarejestrowanych pod sygnaturami II SA/Kr 515/16 i II SA/Kr 516/16; c) art. 8 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie poprzez uznanie, że można na jego podstawie sanować rażące naruszenia przepisów prawa materialnego dokonane przez inne organy administracyjne. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Nadto wnieśli o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano na argumenty świadczące o posiadaniu przez skarżących interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących wadliwie nie byli oni stroną przedmiotowego postępowania na etapie rozpoznania sprawy przez organ II instancji, choć postępowanie dotyczyło ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wskazano, że skarżący wywodzą swój interes prawny we wniesieniu skargi z następujących norm prawa materialnego: art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.; art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b. oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. W przedmiocie terminu do wniesienia skargi, wobec jej niedoręczenia skarżącym, podali, że należy go liczyć od dnia powzięcia przez skarżących wiedzy o wydaniu decyzji. Skarżący dowiedzieli się o niej dnia 3.08.2016 r. poprzez wręczenie odpisu pisma procesowego ich pełnomocnikowi, na rozprawie przed WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 515/16. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak po stronie skarżących interesu prawnego. Przedmiotowa decyzja została wydana w toku uproszczonego postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych unormowanego w art. 29-30 ustawy Prawo budowlane. Zgłoszenie to nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 Kpa, który wymagałby załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną. Fakt niezgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ powoduje zaś, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a nie w wyniku konkretyzacji normy prawnej przez wydanie aktu administracyjnego. Wobec powyższego, zdaniem skarżonego organu, skarżący nie mają legitymacji do wniesienia skargi na decyzję Wojewody, zatem skarga na nie jest niedopuszczalna w myśl art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17.11.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1137/16 oddalił skargę A. D. – J. i S. J., uznając, że szczególne uregulowanie instytucji zgłoszenia oraz związanej z nim decyzji o sprzeciwie powinno być tak rozumiane, że w niniejszej sprawie skarżący sąsiadujący z terenem inwestora, nie mogli być uznani za osoby posiadające interes prawny, legitymujący do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 ust. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19.12.2017 r., sygn. akt II OSK 835/17 uchylił opisany wyżej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17.11.2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku skarg na decyzje administracyjne powinien być rozumiany w ten sposób, że każdy, kto jest legitymowany na podstawie art. 28 k.p.a. do tego, aby być stroną postępowania administracyjnego, jest też legitymowany do wniesienia skargi na decyzję administracyjną wydaną w tym postępowaniu administracyjnym. Szczególne uregulowanie zgłoszenia robót budowlanych nie wyklucza uznania, że w postępowaniu, które rozpoczyna się po wniesieniu sprzeciwu, mogą brać udział także inne podmioty niż zgłaszający roboty budowlane. Po wniesieniu sprzeciwu odpada bowiem zasadniczy powód wykluczenia udziału w postępowaniu innych podmiotów niż zgłaszający roboty budowlane, mianowicie krótki czas (obecnie 21 dni, w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji 30 dni) na podjęcie decyzji o sprzeciwie. Organ administracji po wniesieniu sprzeciwu, nie będąc ograniczony materialnym terminem załatwienia sprawy, może zapewnić w dalszym postępowaniu udział podmiotów, których interesu prawnego lub obowiązku to postępowanie dotyczy. Ponadto z przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) wynika, że sprzeciw może być wniesiony m.in. z uwagi na ochronę interesów osób trzecich, w szczególności właścicieli nieruchomości sąsiednich. Najdobitniej świadczy o tym art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. (...) Nie można też wykluczyć, że interesów osób trzecich będzie dotyczył sprzeciw wniesiony z innych powodów, na przykład na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego lub też z uwagi na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy albo możliwość naruszenia tych ustaleń (art. 30 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 zdanie wstępne Prawa budowlanego). NSA przyznał również rację skarżącym, że ich legitymacja do wniesienia skargi mogła być oceniana niezależnie od tego, czy byli stronami postępowania administracyjnego, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Powołane przepisy art. 30 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 zdanie wstępne Prawa budowlanego wskazują, że w postępowaniu wywołanym zgłoszeniem robót budowlanych ocenia się zgodność planowanych robót budowlanych z przepisami o planowaniu przestrzennym. W związku z tym, zdaniem NSA, nie można odmówić racji skarżącym, gdy na uzasadnienie swojego interesu prawnego, powołują się na art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.). Skoro zgodnie z powołanym przepisem każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, to w ocenie NSA rozpoznającego sprawę powinien on także mieć prawo brania udziału w postępowaniu, w którym rozstrzyga się m.in. o tym, czy projektowane roboty budowlane będą zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy albo ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Tym samym interesu prawnego takiego podmiotu dotyczy też postępowanie, w którym rozstrzyga się o tym, czy w ogóle w związku z wykonywaniem konkretnych robót budowlanych wymagana będzie decyzja o warunkach zabudowy. NSA zwrócił uwagę, że wyrokiem z 3.08.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 515/16 WSA w Krakowie uwzględnił ich skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z 23.12.2015 r., którą uchylono decyzję Burmistrza R. – Z. z 26.08.2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy i umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, twierdząc, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 35 m.kw. decyzja o warunkach zabudowy nie jest wymagana, zaś w zaskarżonej przez skarżących decyzji Wojewody z 18.07.2016 r. przesądzono, iż inwestycja projektowana na sąsiedniej w stosunku do nieruchomości, której skarżący są właścicielami, działce nie wymaga ustalenia warunków zabudowy. Ta okoliczność powinna być również wzięta pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji przy ocenie, czy skarżący są legitymowani do wniesienia skargi. NSA nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy powtórną ocenę legitymacji skarżących do wniesienia skargi i ewentualne - w przypadku uznania, że taką legitymację posiadają - rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, co oznacza, że w tym zakresie uzasadnienie orzeczenia posiada moc wiążącą. Związanie samego Sądu "oceną prawną" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się takiemu wyrokowi w pełnym zakresie. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd uznał, że skarżący mają legitymację do wniesienia skargi. Są właścicielami działki nr [...], która bezpośrednio graniczy z działką [...], na której planowana jest sporna inwestycja. Z uwagi na okoliczność, że wniesienie sprzeciwu nastąpiło na tej podstawie, że objęta zgłoszeniem inwestycja wymagała decyzji WZ, a następnie uchylenie sprzeciwu przez Wojewodę z uwagi na stanowisko SKO, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji wz, należało przychylić się do stanowiska skarżących, że mają interes prawny we wniesieniu skargi. Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem nie zostało poddane kontroli pod kątem zgodności z przepisami prawa zagospodarowania przestrzennego, w tym przypadku z ustaleniami decyzji wz. WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku do sygn. II SA/Kr 515/16 przesądził, że planowania inwestycja wymaga uzyskania decyzji WZ. Skoro skarżący byli stroną postępowania w sprawie wz, a co więcej zaskarżyli decyzję SKO z 23.12.2015 r. do sądu, to należy uznać, że przysługuje im również prawo do kwestionowania decyzji, skutkiem której jest przyzwolenie na realizację zgłoszenia bez uwzględnienia wymogów wynikających z decyzji wz. W przeciwnym bowiem razie ochrona wynikająca z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, cytowanego przez NSA stałaby się iluzoryczna. Dla porządku jedynie wskazać należy, że stosownie do art.59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2015.199 t.j.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl tego ostatniego przepisu nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Punkt pierwszy tego przepisu nie jest istotny z punktu widzenia wskazywanego odwołania, skoro dotyczy sytuacji nie powodujących zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego. Z przepisu art. 59 ust.1 u.p.z.p. wynika obowiązek uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trzech przypadkach: 1) budowy obiektu budowlanego 2) wykonania innych robót budowlanych, 3) zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – o ile prowadzą do zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Skoro przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 nie wymienia jako przypadku zwolnienia z uzyskania decyzji wz budowy obiektu budowlanego, o którym mowa jest w art.59 ust.1 ustawy, wprowadzającym jako zasadę konieczność uzyskania decyzji wz, to budowa obiektu budowlanego nie wymagającego pozwolenia na budowę, nie jest objęta hipotezą (wszak odpowiednio tylko stosowanego) art.50 ust.2 pkt 2. Inne rozumienie tego przepisu pozostawałoby w sprzeczności z art.59 ust.2 ustawy, stanowiącym, że przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Dlatego też budowa obiektu budowlanego, nie wymagającego pozwolenia na budowę, a objętego obowiązkiem dokonania zgłoszenia – wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto zauważyć należy, że stosownie do przepisu art.29 ust.1 pkt 2a) ustawy Prawo budowlane ((Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Przepis ten dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret trzecie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U.2015.443) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 28 czerwca 2015 r. Budowa takiego obiektu, jak wynika z art.30 ust.1 pkt 1 prawa budowlanego, wymaga dokonania zgłoszenia. W myśl art.30 ust.6 pkt 2 omawianej ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Okoliczność nielegitymowania się przez osobę dokonującą zgłoszenia decyzją o warunkach zabudowy wypełnia dyspozycję tego przepisu. Już z tego względu decyzję organu II instancji, jako wydaną sprzecznie z przepisem art.59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało uchylić. Nadto wskazać należy na treść przepisu art.30 ust.6 pkt 1 prawa budowlanego. Podstawą wniesienia sprzeciwu jest również to, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Dokumenty przedłożone przy zgłoszeniu (k.15,16 akt administracyjnych) zdają się wskazywać, że zgłoszenie nie dotyczy budynku parterowego. Budynki parterowe to budynki posiadające jedną kondygnację. Zgodnie z definicją przedstawioną w § 3 pkt 16 rozporządzenie Ministra Infrastruktury 1 z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dz.u.2015.1422 t.j.) kondygnacją jest pozioma nadziemna lub podziemna część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Z rysunku na k.16 wynika, że wysokość pomieszczenia znajdującego się nad stropem parteru wynosi nieomal 3 m. Ustosunkowując się do zarzutów skargi uznać należy, że wyniki przeprowadzonej przez Sąd kontroli nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Organ II instancji stwierdzając brak podstaw do uprzedniego uzyskania decyzji wz oparł się na ostatecznej decyzji organu kompetentnego w tej sprawie. W zaistniałej sytuacji nie można twierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie miało ono bowiem oczywistego charakteru. . Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.