II SA/Kr 234/14

Kraków, dnia 28 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2013 r. znak [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 14 marca 2013 r. znak [...], nakazającą Gminie [...] dokonanie rozbiórki jedenastu miejsc postojowych na samochody osobowe na działce ewid. nr [...] w S. na zapleczu Miejskiej Przychodni Zdrowia, wybudowanych bez pozwolenia na budowę. W skardze strona skarżąca zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić. Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Ustawodawca uregulował jednakże instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jako środek tymczasowej ochrony sądowej w sprawach administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakim mowa w ww. przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W literaturze oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, str. 338; Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, z. 5, poz. 18). Sąd podziela to stanowisko uznając, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym wymaga wykonania, a tym samym nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jego wykonalności. W ocenie Sądu, decyzja, której skutkiem jest ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej przez organ I instancji, nie korzysta z atrybutu wykonalności, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. W doktrynie wskazuje się, że wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 160-161). W okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję wydaną w I instancji. Zaskarżona decyzja ma więc charakter kasatoryjny i nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy, a jedynie przesądza, że organ I instancji zobowiązany będzie – wobec dostrzeżonych w kontroli instancyjnej uchybień procesowych – rozpatrzyć sprawę ponownie. Skutkiem zaskarżonej decyzji nie będzie zatem nałożenie na stronę skarżącą żadnego obowiązku o charakterze materialnoprawnym. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe jest rozważanie potrzeby zastosowania ochrony tymczasowej interesów strony skarżącej. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 a contrario P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.