II SA/Kr 235/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Polskiego Związku Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg [...] w [...] od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 12 czerwca 2017 r. znak: WI-I.7840.5.56.2017.JC w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 17 lipca 2017 r. Polski Związek Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg [...] w [...] – dalej strona skarżąca wniosła, za pośrednictwem organu odwoławczego, pismo zatytułowane "skarga", (które zostało potraktowane jako sprzeciw) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody, z dnia 12 czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Powyższa decyzja została również zaskarżona przez D. O.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 października 2017 r. w sprawie do sygn. II SA/Kr 867/17, po rozpoznaniu sprzeciwu D. O. na ww. decyzję Wojewody z dnia 12 czerwca 2017r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia, sprzeciw oddalił. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 377/18 oddalił skargę kasacyjną. Wyrok ten jest prawomocny. Tymczasem sprawa ze skargi Polskiego Związku Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg [...] w [...], sygn. akt: II SA/Kr 235/18 (pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt: II SA/Kr 968/17) nie została jeszcze rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W piśmiennictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągniecie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne, a nawet niedopuszczalne (por T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2008, s. 579). Należy mieć na uwadze, iż będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewody z dnia 12 czerwca 2017r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia została zaskarżona przez D. O.. Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji z dnia 12 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 października 2017 r. r., sygn. akt II SA/Kr 867/17, sprzeciw oddalił. Z kolei NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od ww. wyroku, skargę tę oddalił. Wyrok jest prawomocny od dnia 8 marca 2018 r. Przy czym pamiętać należy, że orzeczenie oddalające skargę ma charakter deklaratywny i jego skutkiem pośrednim jest utrzymanie w mocy zaskarżonego aktu lub czynności, jako zgodnych z prawem. Z kolei zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Tak więc inne sądy oraz organy państwowe biorą pod uwagę nie tylko fakt istnienia orzeczenia ale i jego treść. Natomiast zgodnie z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej (rei iudicatae) tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zatem merytoryczna ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności ma walor wiążący w stosunku do wszystkich i wyłącza w przyszłości możliwość ponownego zaskarżenia tego samego aktu, co wynika z wykładni art. 171, 183 § 2 pkt 3 i art. 273 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym pamiętać, iż sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem zaskarżonego aktu (czyli jego legalność), zaś kontrola ta jest wykonywana w warunkach niezwiązania sądu granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a więc niezwiązania zakresem zaskarżenia oraz sformułowanymi w skardze zarzutami i wnioskami. Sąd więc bada zaskarżony akt pod kątem ustalenia wszelkich ewentualnych postaci niezgodności z prawem, a merytoryczne orzeczenie sądu kończące to postępowanie stanowi wyłącznie pochodną stwierdzonych niezgodności z prawem lub ich braku, stosownie do możliwości orzeczniczych przewidzianych w art. 145 p.p.s.a. (w szczególności z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przy tak ukształtowanym zakresie kognicji i orzekania sądu nie ma znaczenia, z czyjej inicjatywy (skargi) sąd przeprowadzał kontrolę i wydał prawomocny wyrok. Ostatecznie należy pamiętać, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym nie do przyjęcia byłaby taka sytuacja, że w odniesieniu do tego samego aktu mogą zapaść z inicjatywy różnych podmiotów skarżących dwa odmienne prawomocne wyroki sądu (por T. Woś, (...), Ibidem, s. 615). W tej sytuacji, rozpoznanie przedmiotowego sprzeciwu na tę samą decyzję w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Na marginesie należy wskazać, iż podnoszone zarzuty w sprzeciwach czy to Polskiego Związku Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg [...] w [...], czy to D. O. są analogiczne. W konsekwencji postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.