II SA/Kr 2367/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie : WSA Bożenna Blitek spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant : Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r sprawy ze skargi W. M. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 sierpnia 2003 r, Nr: [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skargę oddala Z akt sprawy wynika, że pismem z [...] dnia [...] .2003r. zatytułowanym "[...]" W. M. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w Policji z dniem [...].2003r. Pismo to złożył w Komendzie Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] .2003r., a jego wpływ został odnotowany pod Nr [...] w dniu [...] .2003r. Prośbę o zwolnienie ze służby motywował orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej o jego całkowitej niezdolności do służby w Policji, pogarszającym się stanem jego zdrowia i przewidywanym leczeniem specjalistycznym łącznie z długoterminowym leczeniem zamkniętym. Wyraźnie zaznaczył też, że mimo, iż od dnia zaprzestania służby z powodu choroby nie upłynęło jeszcze 12 miesięcy, to na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zgłasza natychmiastowe wystąpienie ze służby. Wyjaśnił, że od dnia zaprzestania służby przed urlopem wypoczynkowym w czerwcu 2002r. rozliczył się i dlatego nie powinno być problemów z jego szybkim rozliczeniem się z Komendą Wojewódzką Policji w [...] . Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2003r. [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art.43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji - zwolnił W. M. ze służby w Policji z dniem [...] 2003r. w 6 grupie uposażenia zasadniczego [...] miesięcznie, z mnożnikiem 1,00 i dodatkiem służbowym [...] miesięcznie polecając rozliczyć się ze spraw w ciągu pięciu dni. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 par. 1 kpa. Rozkaz ten odebrał W. M. w dniu [...] 2003r. Pismem z [...] dnia [...] .03r. zatytułowanym "[...]" przyjętym przez dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] asp. S. W. w dniu [...] .2003r. W. M. oświadczył, że nie wyraża chęci wystąpienia ze służby. Komendant Powiatowy Policji w [...] pismem z dnia [...] .2003r. [...] w odpowiedzi na raport z dnia [...] .2003r. otrzymany [...] .2003r. dotyczący wycofania uprzednio podjętej decyzji o wystąpieniu ze służby - poinformował W. M., że został on rozpatrzony odmownie. Pismo to odebrał skarżący [...] 2003r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2003 do [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania st. sierż. W. M. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] 2003r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] dotyczącego zwolnienia ze służby z dniem [...] 2003r. - uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej wysokości posiadanego przez policjanta dodatku służbowego i ustalił go na [...] (zamiast [...] ), uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Policji i ustalił termin zwolnienia na dzień [...] 2003r. oraz zmienił zaskarżony rozkaz przez dodanie po słowach: "z mnożnikiem 1,00" słów: "kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, którzy podjęli służbę przed dniem [...] 1999r.", a po słowach: "złotych miesięcznie" słów: "oraz uprawniony do świadczeń pieniężnych określonych w art. 110 ust. 1 i art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy. Jednocześnie wypłacić nagrodę roczną za rok 2002 w wysokości 7/12 jednomiesięcznego uposażenia. Za rok 2003 nagroda roczna nie przysługuje", a w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Na uzasadnienie decyzji [...] Komendant Wojewódzki podał, że W. M. od [...] .2002r. przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] .2002r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego określone w art. 178a kodeksu karnego. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych przedłużono kolejną decyzją do czasu ukończenia postępowania karnego. Nadto podano, że orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] .2003r. nr [...] W. M. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji - bez związku ze służbą. Małopolski Komendant Policji podkreślił, że do oświadczeń woli stosuje się przepisy kodeksu cywilnego i skoro skarżący cofnął prośbę o zwolnienie go ze służby po wydaniu decyzji o zwolnieniu go przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] i tenże Komendant nie wyraził zgody na cofnięcie tej prośby, to odwołanie oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby na mocy art. 61 kc nie może być skuteczne. Z uwagi na datę doręczenia skarżącemu decyzji o zwolnieniu [...] 2003r., która to data rodzi skutki prawne uznano, że do tej daty policjant pozostawał w stosunku służbowym i dlatego ustalono termin zwolnienia ze służby z tą datą. Zaskarżona decyzja skorygowała błędnie podaną wysokość dodatku służbowego, określiła, czego dotyczy podany mnożnik i zawarła informację dotyczącą świadczeń przysługujących policjantowi na podstawie art. 110 ust. 1 oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. W uzasadnieniu decyzja sprecyzowała przyznane świadczenia zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. nr 86, poz. 789) wyjaśniając, że w 2002r. W. M. pełnił służbę od 1 stycznia do 11 sierpnia tj. do momentu zawieszenia go w czynnościach służbowych, a więc przez 7 miesięcy i tylko za ten okres przysługuje mu nagroda roczna. Z decyzją tą nie zgodził się W. M., który w skardze podał, że zgadza się całkowicie z decyzją o zwolnieniu go ze służby na podstawie art.41 ust. 1 pkt 1 w związku z art.43 ust. 1 i art.45 ust. 3 ustawy o Policji, ale nie zgadza się z tym, że w decyzji brak jest rozstrzygnięcia odnośnie wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, a także brak jest informacji o świadczeniach określonych w art. 124 ust.2 ustawy o Policji. Podał też, że nie zgadza się z przyznaniem mu nagrody rocznej za część 2002r., gdyż jego zdaniem winien otrzymać całą nagrodę roczną za 2002r., a za 2003r. aż do chwili zwolnienia, albowiem postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec niego umorzono. Podał, że decyzja o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego winna być wydana z chwilą zwolnienia go ze służby, a nie dopiero z dniem 29 sierpnia, a nadto brak jest w niej informacji o wypłacie świadczenia z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Zarzucił, że błędnie podaje się datę wpływu jego raportu z dnia [...].2003r. jako [...] .2003r., podczas gdy ma potwierdzenie z dnia [...] .2003r.. Zarzucił, że pominięto sprawę decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych i podniósł - jego zdaniem - szereg nieprawidłowości związanych z postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym wobec niego. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym, a decyzję w tym zakresie zaskarżył do NSA do sygn. akt II SA/Kr 1229/03. Poinformował, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do skarżącego zostało umorzone z dniem 29.08.2003r. - wobec zwolnienia policjanta ze służby. W wyniku odwołania się W. M. od tej decyzji [...] Komendant Policji utrzymał ją w mocy i pouczył o możliwości odwołania się do sądu administracyjnego. Podano, że wypłata świadczeń z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji łączy się z decyzją o zawieszeniu w czynnościach służbowych, że świadczenia te nie należą się, gdyż postępowanie karne nie zostało zakończone, a nadto, że zaskarżony rozkaz personalny zawiera rozstrzygnięcia zgodne z par. 22 Rozporządzenia MSWiA z dnia 02.09.2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. nr 151, poz. 1261). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany, granicami skargi (art.3 par. 1 i art. 134 par. 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa - materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o Policji: "policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską,(...)". Fakt stwierdzenia przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w [...] trwałej niezdolności do służby w Policji (bez związku ze służbą) W. M. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] .2003r. jest między stronami bezsporny, a zatem organy administracyjne dokonując zwolnienia skarżącego z tej przyczyny nie naruszyły prawa. W tej sytuacji, jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.10.1999r. sygn. akt. II SA 1610/99 (LEX nr 47421) - zwolnienie skarżącego ze służby jest tzw. obligatoryjną decyzją kadrową mającą na celu wykonania orzeczenia o trwałej niezdolności do służby w Policji. Skoro - zdaniem Sądu - w rozpoznawanej sprawie podstawą zwolnienia ze służby jest orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do pełnienia służby w Policji, a nie prowadzone w stosunku do skarżącego postępowanie dyscyplinarne i brak jest związku między tym postępowaniem dyscyplinarnym a orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności skarżącego do służby, to tym samym brak jest podstaw do badania w tej sprawie prawidłowości przebiegu postępowania dyscyplinarnego. Sąd zauważa, że ma rację organ II instancji odnośnie stosowania do oświadczeń woli przepisów kodeksu cywilnego. Mówi o tym wprost orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05.07.2001r. sygn. akt II SA 593/01 (LEX nr 77683): "ponieważ ustawa z 1990r. o Policji nie reguluje problematyki oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby, należy w tym zakresie stosować przepisy Kodeksu cywilnego", a te - zdaniem Sądu - upoważniają organ administracyjny do podjęcia decyzji, jakie zapadły w stosunku do W. M.. Ma także rację organ II instancji podając w odpowiedzi na skargę, że katalog spraw, które powinien zawierać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby określa par. 22 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczególnych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Istotnie zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone ust. 1 tego paragrafu. Par. 22 ustęp 2 cyt. Rozporządzenia podaje, że: "rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby może określać uprawnienia do nagrody rocznej oraz innych świadczeń pieniężnych, w tym z tytułu zwolnienia ze służby", a więc te elementy jako fakultatywne nie muszą być ujęte w zaskarżonej decyzji, mogą być uzupełnione ale i zmienione. Należy zauważyć, że W. M. został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z tym, że dnia [...].2002r. Prokuratura Rejonowa w [...] przedstawiła mu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a par. 1 kk - przestępstwa z winy umyślnej, ściganego z oskarżenia publicznego i w związku z tą okolicznością w oparciu o art. 124 par. 1 ustawy o Policji określono przysługujące skarżącemu świadczenia. Sąd zwraca uwagę, że dopiero wynik postępowania karnego będzie miał - według treści art. 124 par. 2 ustawy o Policji - wpływ na ewentualną zmianę decyzji w tym zakresie. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone rozkazy personalne w żaden sposób nie naruszyły prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.