II SA/Kr 2377/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 26 sierpnia 2003 r. znak [....] w przedmiocie zmiany zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 3 czerwca 2003 r. numer [....] , znak [....] zmienił pozwolenie na budowę udzielone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 20.11.2001 r. numer [....] , znak [....] w ten sposób, że w pawilonie parterowym projektowanego budynku zmieniono wysokość pomieszczenia z 2,85 metra na 6,00 metrów, jednocześnie uzupełniając pozwolenie na budowę o wykonanie antresoli wewnętrznej na poziomie 3,85 metra. Zmiana obejmuje ponadto pawilon B projektowanego budynku i polega na wykonaniu przeszkolonego wykuszu na poziomie l piętra i poddasza od ulicy [....] wraz z wykonaniem dodatkowej bramy do pomieszczenia magazynu. Wraz z ww. zmianami nastąpi również przystosowanie wewnętrznych instalacji elektrycznej, grzewczej i wentylacyjnej. W pozostałym zakresie projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia 20.11.2001 r. pozostawał bez zmian. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor uzyskał zgodę Ministra Infrastruktury z dnia 17.04.2003 r. znak [....] na odstąpienie od warunków technicznych, wynikających z § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Decyzję tą otrzymał M.K. w dniu 6 czerwca 2003 r. i w dniu [....] 2003r. wniósł od niej odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia lub uchylenia zaskarżonej decyzji z jednoczesną odmową zmiany projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 20.11.2001 r. W odwołaniu zarzucono naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.), brak pogłębiania zaufania do obywateli (art. 8 k.p.a.), brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9 k.p.a.), a także nie zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i tym samym uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, żądań lub materiałów (art. 10 k.p.a.). Zarzucono niewłaściwą interpretację art. 9 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w toku postępowania nie brały udział wszystkie strony. Organ l instancji zawiadamiał odwołującego się o prowadzonym postępowaniu w taki sposób, aby utrudnić jakiekolwiek weryfikowanie przez stronę podjętych czynności procesowych. Projektowana inwestycja narusza warunki techniczne określone w § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Minimalna odległość projektowanego budynku od granic działki sąsiedniej (odwołującego się) powinna wynosi 10,5 metra, gdy tymczasem zaskarżoną decyzją zmniejszono tą odległość do 9 metrów. Wojewoda [....] , działając jako organ odwoławczy, decyzją z dnia 26 sierpnia 2003 r. znak [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśniono, że pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a przy tym zaskarżona decyzja nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K. , który dla obszaru objętego inwestycją ustala przeznaczenie tego obszaru jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z dopuszczalną funkcją w postaci handlu detalicznego i gastronomii. Ponadto inwestor przedłożył kompletny i prawidłowo sporządzony projekt budowlany wraz z aneksem do projektu architektoniczno-budowlanego, a także dysponuje prawem do terenu objętym ww. inwestycją. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego uzyskano niezbędne zgody na odstępstwo od istniejących warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Wojewoda [....] wyjaśnił, że zapewniono udział wszystkich stron w postępowaniu l-instancyjnym albowiem M.K. , będący administratorem Wspólnoty Mieszkaniowej został poinformowany o toczącym się postępowaniu. Administrator Wspólnoty Mieszkaniowej występuje zaś w imieniu takiej Wspólnoty. Ponadto organ l instancji skierował zawiadomienie do administratora Wspólnoty Mieszkaniowej z prośbą o powiadomienie wszystkich mieszkańców, czym spełniono wymóg informowania o prowadzonym postępowaniu. Brak powiadomienia odwołującego się o zgodzie wyrażonej przez Ministra Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych wynikał z tego, że zgodę tą uzyskał inwestor przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Również jako niesłuszny uznano zarzut naruszenia art. 9 Prawa budowlanego. Właściwy Minister udzielając zgody dysponował analizą wpływu odstępstw od warunków technicznych i wyrażając tą zgodę wziął pod uwagę §§ 13, 60 i 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690 ze zm.). Odstępstwa od ogólnych warunków technicznych nie spowodują w tej sprawie ani zmiany nasłonecznienia (dostępu do światła naturalnego) w stosunku do budynków sąsiednich, ani zagrożenia pożarowego. Decyzję tą otrzymał M.K. w dniu 1 września 2003 r. i w dniu 29 września 2003 r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz obciążenia organu administracyjnego kosztami postępowania. Zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a w tym zasad wynikających z art. 7-10 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że realizacja ww. projektu budowlanego zakłóci warunki zamieszkiwania w budynku sąsiednim. Skarżący podniósł, że nie jest administratorem Wspólnoty Mieszkańców i nigdy nim nie był, stąd bez wymaganego pełnomocnictwa nie reprezentuje mieszkańców tejże Wspólnoty. Stąd nie wszystkie strony brały udział w postępowaniu. Skarżący zarzucił, iż postępowanie zmierzające do uzyskania zgody właściwego Ministra na odstąpienie od warunków technicznych mogło być prowadzone tylko w ramach procedury administracyjnej z wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami - w tym z obowiązkiem zawiadomienia stron o takim postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponownie wskazano, że z posiadanych dokumentów wynika, iż to skarżący jest administratorem Wspólnoty Mieszkańców, uprawnionym do występowania w jej imieniu. Postępowanie przed organem l-instancyjnym zostało wszczęte z chwilą złożenia wniosku przez inwestora. Do wniosku tego już dołączono zgodę na odstępstwo od warunków technicznych. Po wniesieniu skargi, przedłożono do sprawy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 8 stycznia 2004 r., nr [....] , znak [....] uchylającą z urzędu ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2003 r. numer [....] , znak [....] zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 20.11.2001 r. numer [....] , znak [....] w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W.G. pozwolenia na budowę. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 8.01.2004 r. stała się ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu [....] września 2003 r. skargę na decyzję Wojewody [....] wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M.K. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Wojewody [....] z dnia 26 sierpnia 2003 r. znak [....] utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2003 r. numer [....] , znak [....] , zmieniająca pozwolenie na budowę udzielone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 20.11.2001 r. numer [....] , znak [....] w ten sposób, że w pawilonie parterowym projektowanego budynku zmieniono wysokość pomieszczenia z 2,85 metra na 6,00 metrów, a także uzupełniono pozwolenie na budowę o wykonanie antresoli wewnętrznej na poziomie 3,85 metra. Zmiana obejmuje ponadto pawilon B projektowanego budynku i polega na wykonaniu przeszkolonego wykuszu na poziomie l piętra i poddasza od ulicy [....] wraz z wykonaniem dodatkowej bramy do pomieszczenia magazynu. Wraz z ww. zmianami, nastąpi również przystosowanie wewnętrznych instalacji elektrycznej, grzewczej i wentylacyjnej. W związku z treścią art. 135 P.p.s.a. przedmiotem kontroli sądowej prowadzonej przez sąd administracyjny jest nie tylko decyzja organu odwoławczego, ale również decyzja organu l instancji. Nie sposób bowiem rozstrzygnąć o prawidłowości decyzji Wojewody [....] bez oceny zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta K. , utrzymanej zaskarżoną decyzją Wojewody. Po wniesieniu skargi na ww. decyzję Wojewody [....] z dnia 26 sierpnia 2003 r. znak [....] , Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 8 stycznia 2004 r. numer [....] , znak [....] - działając na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.) - uchylił ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2003 r. numer [....] , znak [....] , zatwierdzającą zmiany w projekcie budowlanym dotyczącym budowy trzykondygnacyjnego budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego. Decyzja ta nie została zaskarżona do organu odwoławczego i stała się ostateczna. W związku z powyższym na datę orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie decyzja organu l instancji (decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2003 r. znak.....) straciła byt prawny, a co za tym idzie decyzja Wojewody [....] z dnia 26 sierpnia 2003 r. znak [....] utrzymująca w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2003 r. stała się bezprzedmiotowa. Utrzymuje ona bowiem w mocy decyzję wyeliminowaną z obrotu prawnego. Taka sytuacja oznacza zarazem, że bezprzedmiotowym stało się również postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie może prowadzić kontroli i oceny zgodności z prawem aktu administracyjnego, który na datę orzekania nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, stanowiłoby to bowiem naruszenie normy kompetencyjnej wyrażonej w art. 3 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (pomijając przyczyny określone w art. 161 § 1 pkt 1-2 P.p.s.a., które w tej sprawie nie znajdują zastosowania) 'stało się bezprzedmiotowe. Określenie, iż umorzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe wskazuje, iż ujawnienie istnienia przyczyny umorzenia postępowania dotyczy okres od wniesienia skargi, aż do rozstrzygania sprawy przez sąd. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, w której ww. przyczyna umorzenia postępowania nie istniała w chwili wniesienia przez M. K. skargi, ale powstała w trakcie postępowania, przed datą wydania orzeczenia sądowego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18.03.2004 r. (sygn. akt III SA 16000/02, opub. W LEX nr 146542) orzekł, że zawarte w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. W związku z powyższym należy uznać, iż w tej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji i tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł również do zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.