II SA/Kr 2377/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Franciszka S. na decyzję Wojewody M. z dnia 16 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; (...). Decyzją z dnia 16 listopada 1999(...) Wojewoda M. po rozpatrzeniu odwołania Franciszka S. od decyzji Burmistrza Miasta A. z dnia 2 czerwca 1999 r. (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę wraz z nadbudową istniejącego baru "Z." w miejscowości K. na działce nr 1105, na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedmiotową decyzją organ I instancji na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane zatwierdził na wniosek inwestora projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę wraz z nadbudową istniejącego budynku baru "Z." w miejscowości K. na działce nr 1105. Od tej decyzji odwołał się Franciszek S. podnosząc, że nie została ustalona granica pomiędzy działkami oraz, że nadbudowa spowoduje zasłonięcie światła słonecznego w pokojach mieszkalnych budynku nr 590. W ocenie organu odwoławczego zarzut nie ustalenia granicy pomiędzy działkami nie może być rozstrzygany w niniejszym postępowaniu dotyczy on bowiem problemów geodezyjnych ustalenia przebiegu granicy na gruncie dopiero w trakcie geodezyjnego wytyczania obiektu w terenie, co jest obowiązujące przed jego realizacją. Nadto organ stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu stanowiący nieodłączną część projektu budowlanego jest wykonany na aktualnym podkładzie geodezyjnym. W trakcie prowadzone postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy, a mianowicie projektant dokonał korekty odległości między budynkiem skarżącego a budynkiem baru po jego rozbudowie. Zarzut całkowitego zasłonięcia światła w pokojach mieszkalnych budynku nr 590 jest nieuzasadniony, co wykazuje sporządzona już po korekcie odległości, analiza dotycząca oświetlenia i nasłonecznienia, gdyż zostały spełnione w tym względzie warunki wynikające z przepisów Prawa budowlanego. Dalej organ stwierdza, że rozbudowa przedmiotowego baru nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 Prawa budowlanego. Usytuowanie obiektu na działce inwestora jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ w szczególności art. 12 art. 13 tego rozporządzenia. Wobec zatem spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Franciszek S. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 i 36 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności zarzucił, iż nie została wyjaśniona prawna strona granicy, rozbudowa budynku w znaczny sposób zaciemni pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w jego domu. Nadto zarzucił, że inwestor rozpoczął budowę i to w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść zamierzony skutek. W sprawie niniejszej zostały naruszone przepisy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. Stosownie do unormowań zawartych w par. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami, co najmniej : 1/ dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m. 2/ dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m. Z zatwierdzonego projektu budowlanego oraz szkicu uzupełniającego do projektu zagospodarowania przedmiotowych działek wynika w sposób jednoznaczny, iż odległość projektowanej dobudowy od granicy z działką skarżącego wynosi od 3 m do 3,61 m, a w ścianie skierowanej w kierunku działki sąsiedniej planowane są dwa otwory drzwiowe. Taki projekt budowlany jest sprzeczny z powołanym wyżej przepisem, co powoduje, iż organy wydające decyzje winny były wezwać inwestora do usunięcia tej nieprawidłowości przed wydaniem pozwolenia na budowę. Okoliczność, że planowane drzwi znajdować się mają we wnękach nie zmienia faktu, że ściana, w której znajdują się otwory drzwiowe musi znajdować się w odległości 4 m od granicy z działką sąsiednią. W sposób nieprawidłowy organ odwoławczy ocenił zarzut skarżącego dotyczący nie ustalenia granic między działką Franciszka S. a działką, na której usytuowany jest przedmiotowy bar. Faktycznie problem ten nie może by rozstrzygany w postępowaniu o pozwolenie na budowę, lecz w drodze rozgraniczenia lub odtworzenia granic na gruncie, jeśli jest to możliwe. Jeśli jednak zarzut taki został zgłoszony przez skarżącego w toku postępowania, to organ wini był wyjaśnić czy toczy się postępowanie o rozgraniczenie przez wezwanie o podanie tej okoliczności przez zgłaszającego zarzut. Jeśli toczyłoby się takie postępowanie, to do czasu jego zakończenia nie można wydać pozwolenia na budowę, wobec niemożności prawidłowego ustalenia usytuowania budynku w stosunku do spornej granicy. Powyższa okoliczność nie została w sprawie wyjaśniona, co narusza przepisy art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa. Celem usunięcia powyżej wskazanych uchybień, na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 1 i 3 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.