II SA/Kr 238/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 kwietnia 2003 roku, Nr: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokat A. W. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 29 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał dla skarżącego Z. T. prawo pomocy obejmujące m.in. ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 14 października 2008 roku nr [...] na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona adwokat A. W., wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...], której Z. T. udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa. Wyznaczony pełnomocnik, działając w imieniu skarżącego, sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2008 roku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego. W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 30 września 2009 roku Sąd odrzucił wniosek adw. A. W. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Na to postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie. Pismem z dnia 2 listopada 2009 roku adw. A. W. poinformowała Sąd, że skarżący Z. T. zmarł. W dniu 20 stycznia 2010 roku do tut. Sądu wpłynął wniosek adw. A. W. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie według norm przepisanych. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik. Zarówno z wniosku zawartego w skardze kasacyjnej, jak też z treści pisma procesowego z dnia 18 stycznia 2010 roku (wpływ do WSA w Krakowie 20 stycznia 2010 roku) wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokat A. W. nie złożyła oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).