II SA/Kr 2380/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia :NSA Wiesław Kisiel Sędziowie : WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Piotr Lechowski Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi B.D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2003 r., Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. nałożono na przedsiębiorstwo Zakład P. B.D. karę pieniężną na podstawie art. 93 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) za naruszenie w dniu kontroli [...] 2003 r. przepisu art. 92 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganej licencji" - w kwocie [...] zł w związku z naruszeniem przepisu art. 87 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu: "Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji (...)".W protokole kontroli ujawniono, że kierujący pojazdem S.O. oświadczył, że "wypis z licencji jest w trakcie wyrabiania". Od decyzji tej odwołała się B.D., która podała, że działalność gospodarczą prowadzi od 1998r., że w pkt 4 zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jest zapis - "Produkcja - Usługi", a w jej przypadku "Usługi" dotyczą tylko i wyłącznie usług transportowych. Zdaniem skarżącej, aby świadczyć usługi transportowe wystarczył taki zapis, dlatego też powinien obejmować ją dwuletni okres przejściowy. Odwołująca się podała też, że Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie na podstawie zaświadczenia o takim wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i faktur na usługi transportowe uznał, że posiada ona 5 lat praktyki w zakresie krajowego przewozu rzeczy, a także podała, iż tak wysoka kara jest dla niej krzywdząca, gdyż do tej pory dokonywała w terminie wszelkich opłat związanych z działalnością gospodarczą. W zaświadczeniu z dnia [...] 2003 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej określono w pkt 1. "Oznaczenie przedsiębiorcy: Zakład P. B.D., w pkt 4. "Określenie przedmiotu działalności gospodarczej: Produkcja-Usługi-Handel. Montaż wałków do malowania. Export-Import. Usługi w zakresie transportu towarowego", a w pkt 5. "Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej: C. [...] E. Teren całego kraju". Jednocześnie w zaświadczeniu zaznaczono: "Niniejsze zaświadczenie wykazuje treść wpisu w/g stanu w dniu 09 kwietnia 2003 po zmianie zgłoszonej w dniu 09 kwietnia 2003 roku. Zmiana dotyczyła punktu 4 i 5, które miały następujące brzmienie: 4. Produkcja-Usługi-Handel. Montaż wałków do malowania. Export-Import. 5. C. [...], [...] W." W wyniku odwołania B.D. - Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją Nr [...] z dnia 21.08.2003r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Na uzasadnienie organ II instancji podał, że poza sporem pozostaje fakt, że w dniu [...] 2003r. kierujący pojazdem ciężarowym marki "M." nr rej. [...] stanowiącym własność Zakładu P. B.D. w E., który wykonywał zarobkowy przewóz rzeczy należących do firmy "I." S. A. z siedzibą w L., ul. C. [...], nie posiadał przy sobie wypisu z licencji, tj. dokumentu uprawniającego do prowadzenia tego rodzaju działalności. Według tego organu - na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o transporcie drogowym - podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na jego wykonywanie, a wymóg posiadania licencji dotyczy przedsiębiorców, którzy począwszy od dnia 1 stycznia 2002r., tj. po wejściu w życie przepisów ustawy o transporcie drogowym, zwrócili się z wnioskiem do właściwego organu o wydanie tego dokumentu uprawniającego do podjęcia i wykonywania zarobkowego transportu rzeczy. W uzasadnieniu podano, że w myśl art. 103 ust. 3 i 5 cyt. ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy prowadzący do dnia 31 grudnia 2001 r. działalność gospodarczą "w zakresie transportu drogowego rzeczy" obowiązani są w terminie 2 lat od wejścia w życie ustawy wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o jej udzielenie na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, a do czasu uzyskania licencji zachowują moc zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed 01.01.2002r. Skoro z treści zaświadczenia z dnia 09.04.2003r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że zapis "Usługi w zakresie transportu towarowego" został dodany na wniosek B.D. w dniu 9 kwietnia 2003 r., to oznacza, że przed wejściem w życie cyt. wyżej ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca nie zarejestrował, a tym samym nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie zarobkowego transportu drogowego rzeczy. W świetle dokonanej zmiany w dniu 9 kwietnia 2003 r. argumentacja odwołującej się, iż w jej przypadku zapis w zaświadczeniu "Usługi" dotyczył wyłącznie usług transportowych nie znajduje uzasadnienia, a przeto brak podstaw prawnych do powoływania się przez odwołującą się do treści art. 103 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia i wymierzenia kary 10.000zł za stwierdzone naruszenie - organ ten powołał także § 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym wraz z pkt 1 załącznika do tego Rozporządzenia (Dz.U. Nr 115, poz. 999 z późn. zm.). Od decyzji tej złożyła skargę B.D., który zarzuciła naruszenie prawa - art. 103 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 6 września 2003r. o transporcie drogowym, albowiem przed wejściem w życie tej ustawy prowadziła działalność transportową jako jedną z dziedzin prowadzonej działalności, a to powoduje, że miała prawo w okresie 2 lat od wejścia w życie ustawy do wystąpienia o wydanie licencji; a także art. 7 kpa przez zaniechanie wyjaśnienia, czy skarżąca przed dniem 31 grudnia 2001 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie drogowego transportu towarów. W uzasadnieniu przyznano, że "skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, który od dnia 1 kwietnia 1998r. do dnia 9 kwietnia 2003r. obejmował między innymi zakres bez szczegółowego określenia charakteru usług, zaś od dnia 9 kwietnia 2003r. został dodany zapis mieści się szeroki zakres działalności, obejmujący również i świadczenie usług w zakresie odpłatnego transportu drogowego", a nadto "organ zarówno I jak i II instancji nie dopełnił obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od skarżącej wyjaśnień na temat zakresu świadczonych usług (art. 7kpa)". Gdyby - zdaniem skarżącej - zadośćuczynił temu obowiązkowi, to "okazałoby się, że skarżąca od początku prowadzenia działalności gospodarczej świadczyła usługi transportowe, czego dowodem są kopie faktur za świadczenie usług transportowych innym podmiotom gospodarczym, obejmujące okres od czerwca 2000r. do listopada 2001 r." W odpowiedzi na skargę organ administracyjny II instancji - wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumenty - jak w zaskarżonej decyzji, przy czym organ ten podkreślił, że "zapis o treści został dodany na wniosek B.D. w dniu 09 kwietnia 2003r. Dodanie tego zapisu dowodzi, że w okresie wcześniejszym przedsiębiorca nie zarejestrował, a tym samym nie był uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie zarobkowego transportu drogowego rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest bezzasadna. Według art. 1 ust. 1 pkt 1 obowiązującej w dniu kontroli i dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.): "Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego ", a w myśl art. 4: " Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (...), 17) licencja - decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego ". Z treści art. 5 ust. 1 w/w ustawy wynika, że; " Podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej ". Zgodnie z treścią art. 103 ust. 3 cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji: "Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy ", a według ust. 5 tego artykułu: " Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1-3, do czasu uzyskania licencji prowadzą działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach". Jednocześnie w art. 110 ustawy określono wejście w życie tych przepisów "z dniem 1 stycznia 2002r. ". Pozostaje poza sporem, że przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. przed dniem 1 stycznia 2002r. skarżąca prowadziła działalność gospodarczą ujawnioną we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy E., w której - zgodnie z treścią zaświadczenia z dnia 9 kwietnia 2003r. - do tego dnia uwidoczniono działalność określoną m.in. jako "usługi" bez wykazania "usługi w zakresie transportu towarowego", który to zapis został dodany w wyniku zgłoszenia zmiany w dniu 9 kwietnia 2003r. Według obowiązującej w dniu 31 grudnia 2001 r. ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) - art. 88b ust. 2: "Zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać; l)oznaczenie przedsiębiorcy, (...) 3) określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej". Jest także bezspornym, że skarżąca powołuje się na przepisy art. 103 cyt. ustawy o transporcie drogowym dotyczące przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu - ma rację organ administracyjny, że działalność gospodarcza określona w zaświadczeniu przedstawionym przez skarżącą jako m.in. "usługi" nie jest tożsama z działalnością określoną w art. 103 ust. 3 cyt. ustawy o transporcie drogowym jako "działalność gospodarcza w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy", albowiem na dzień 31 grudnia 2001 r. obowiązywała cyt. wyżej ustawa z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej w brzmieniu Rozdziału 2 określającym "Podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej" - w/g art. 7: "Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców. Zasady wpisu do rejestru przedsiębiorców określają przepisy odrębnej ustawy". Zgodnie z treścią ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r., Nr 17, poz. 209) także w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r. - Rejestr Przedsiębiorców - art. 40: " W dziale 3 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się następujące dane: 1) przedmiot działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (...)"- Mając na względzie okoliczność, że ustawodawca nie reguluje w różnych ustawach różnie pojęcia "przedmiotu działalności gospodarczej", należy uznać, że należy ono do pojęcia zunifikowanego w polskim systemie prawnym, a szczegółowo określonego właśnie przez Polską Klasyfikację Działalności określoną Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 października 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 128, poz. 829 z późn. zm.) wydanym na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.). Z § 1 tego Rozporządzenia wynika, że: "Wprowadza się do stosowania w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej Polską Klasyfikację Działalności (PKD) stanowiącą załącznik do rozporządzenia." Z treści tego aktu prawnego wynika, że w dziale: Sekcja I 60, grupa 60.2, podgrupa 60.24 określony jest przedmiot działalności gospodarczej w/g nazwy grupowania: "Towarowy transport drogowy", przy czym Sekcja ta obejmuje m.in. 60.24.A - Towarowy transport drogowy pojazdami specjalizowanymi, 60.24.C - Wynajem samochodów ciężarowych z kierowcą i 60.24.B - Towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi i ta podklasa obejmuje: - przewozy przesyłek pocztowych i - przewozy pozostałych towarów pojazdami uniwersalnymi. Przepis art. 103 ust. 3 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2002r. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) ma charakter przepisu przejściowego określającego krąg przedsiębiorców prowadzących do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy, którzy są obowiązani po wejściu w życie tej ustawy do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Przedsiębiorcą prowadzącym do dnia wejścia w życie powołanej ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy, w rozumieniu przepisu art. 103 ust. 3 tej ustawy jest wyłącznie przedsiębiorca, który posiada uwidocznioną w ewidencji działalności gospodarczej lub w rejestrze przedsiębiorców działalność w zakresie "krajowego drogowego przewozu rzeczy", albo "krajowego transportu drogowego", albo "w zakresie przewozu rzeczy pojazdami" (czy "w zakresie przewozu rzeczy pojazdami samochodowymi") lub nawet w zakresie "transportu towarowego", przy czym użycie dodatkowego określenia "usługi" odnośnie podanych wyżej zakresów działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla ustalenia uprawnienia z art. 103 ust. 3 i 5 tej ustawy. W związku z przedstawionym wyżej stanowiskiem Sądu - ujawnienie w ewidencji działalności gospodarczej na dzień 31 grudnia 2001 r. przez skarżącą przedmiotu działalności jako m.in. "usługi" jest nie tylko niewystarczające dla uprawnienia z art. 103 ustawy o transporcie drogowym, ale mija się przedmiotem działalności uprawniającym przedsiębiorcę do prowadzenia działalności w zakresie krajowego transportu drogowego rzeczy bez licencji. Należy zaznaczyć, że w tej sytuacji bez znaczenia dla skorzystania z tego uprawnienia jest okoliczność prowadzenia przez skarżącą przed dniem wejścia w życie cyt. wyżej ustawy o transporcie drogowym faktycznej działalności w takim zakresie. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł -jak w sentencji.