II SA/Kr 24/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na Uchwałę Rady Gminy Bystra-Sidzina nr XXXIII/257/17 z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Bystra Podhalańska w Gminie Bystra- Sidzina I. stwierdza nieważność § 2 pkt 1, pkt 5 i pkt 9 części tekstowej zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Bystra-Sidzina na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na uchwałę Nr XXXIII/257/17 Rady Gminy Bystra-Sidzina z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Bystra Podhalańska w Gminie Bystra-Sidzina w części obejmującej § 2 pkt 1, pkt 5, pkt 9 oraz wniósł o stwierdzenie nieważności części tekstowej uchwały w zakresie tych przepisów. Wojewoda zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie zasad sporządzania planu, poprzez niezgodność granic obszaru zmiany planu wyznaczonego w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego z granicami obszaru objętego zaskarżoną zmianą planu miejscowego oraz ustalenie dla terenów oznaczonych symbolem P/U wielu, wewnętrznie sprzecznych, przeznaczeń. W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że w jego ocenie przedmiotowa uchwała w zakresie § 2 pkt 1, 5 i 9 została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Gminy Bystra-Sidzina uchwałą Nr XXIV/184/17 z 16 marca 2017 r., przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Bystra Podhalańska w Gminie Bystra-Sidzina. Integralną częścią ww. uchwały, zgodnie z jej § 1 ust. 2, jest załącznik graficzny, obrazujący granice obszaru objętego opracowaniem na które składa się kilka nieruchomości. Zdaniem Wojewody w zaskarżonej uchwale zamieszczono jednak postanowienia odnoszące się nie tylko do obszarów wskazanych w uchwale o przystąpieniu, ale także do innych obszarów gminy, objętych dotychczas obowiązującym planem miejscowym, poprzez zmianę postanowień § 3 dotychczasowego planu poprzez dodanie pkt 21, zawierającego definicję "parkingu terenowego" (§ 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały), zmianę § 24 ust. 2 pkt 2 lit a) dotychczasowego planu poprzez dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej na wszystkich terenach zabudowy produkcyjnej tj. 1P/U-11 P/U a nie tylko w obszarze 11 P/U (§ 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały) oraz zmianę § 27 ust. 3 dotychczasowego planu, który dopuszcza na wszystkich terenach zielonych tj. 1Z-77Z obiekty małej architektury oraz parkingi terenowe, a nie tylko w obszarze 77Z (§ 2 pkt 9 zaskarżonej uchwały). Tym samym w ocenie strony skarżącej wprowadzone zaskarżoną uchwałą zmiany odnoszą się nie tylko do obszaru wskazanego w uchwale o przystąpieniu ale do całego obszaru objętego planem tj. uchwały Nr XXIII/148/12 z 12 października 2012 r., co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 17, w związku z art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda wskazał ponadto, że dla terenów oznaczonych symbolem P/U, jako przeznaczenie podstawowe wskazano zabudowę produkcyjną, rzemiosła i zabudowę usługową, zaś dotychczasowy plan przewidywał na terenach 1 P/U – 10 P/U jako przeznaczenie uzupełniające mieszkanie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W zaskarżonej uchwale zmieniono treść art. 24 ust.2 pkt 2 lit a) poprzez wykreślenie zapisów o dopuszczeniu mieszkań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (w ramach przeznaczenia uzupełniającego) i wprowadzono w to miejsce nowe przeznaczenie uzupełniające: "zabudowę mieszkaniową", co w ocenie skarżącego doprowadziło do ustalenia w ramach jednego rodzaju terenu odmiennych, czasami sprzecznych ze sobą przeznaczeń i funkcji, albowiem zasady zabudowy i zagospodarowania oraz sposób użytkowania w ramach funkcji mieszkaniowej jest odmienny od funkcji produkcyjnej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Bystra-Sidzina wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że nie występuje niezgodność granic obszaru zmiany planu wyznaczonego w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu miejscowego z granicami obszaru objętego zaskarżoną zmianą planu miejscowego. Plan nie wprowadza bowiem ustaleń poza obszarem wskazanym na załączniku graficznym do uchwały intencyjnej. Zdaniem Wójta dla pozostałego obszaru, nieobjętego ustaleniami zmiany planu skarżona uchwała nie wprowadza zmian i obowiązują dla nich dotychczasowe ustalenia w tym ustalone wcześniej definicje, czy ustalenia § 24 czy też § 27, albowiem w zamierzeniu Rady Gminy jest wskazanie w przygotowywanym tekście jednolitym planu nowych zapisów obowiązujących na obszarze objętym zmianą wprowadzoną skarżoną uchwałą. Odnośnie do zarzutu ustalenia wewnętrznie sprzecznych ustaleń dla obszarów oznaczonych symbolem P/U Wójt podniósł, że tereny zabudowy produkcyjnej, rzemiosła i zabudowy usługowej położone w gminie Bystra-Sidzina charakteryzują się tym, że działalność produkcyjna prowadzona jest na nieruchomościach jednocześnie zabudowanych zabudową mieszkaniową właściciela zakładu produkcyjnego. Dlatego też problem konieczności rozgraniczenia przeznaczenia terenów w ramach tzw. terenów mieszanych winien być oceniany przy uwzględnieniu powyższej specyfiki, nie zaś w sposób ogólny, jak czyni to strona skarżąca. Zdaniem Wójta specyfika zagospodarowania terenów produkcyjnych na terenie gminy Bystra-Sidzina, a to jednoczesne pełnienie przez budynki, w których właściciel zakładu produkcyjnego mieszka, funkcji produkcyjnej prowadzi do uznania że uwzględnione w planie na terenie P/U funkcje wzajemnie się nie wykluczają, gdyż połączenie takie jest typowe i charakterystyczne dla zagospodarowania występującego na terenie przedmiotowej gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) –określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Skarga organu nadzoru tj. Wojewody Małopolskiego została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia. Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Nie jest uzasadniony zarzut ustalenia dla terenów oznaczonych symbolem P/U wykluczających się przeznaczeń tj. połączenia zabudowy produkcyjnej, rzemiosła i usługowej (przeznaczenie podstawowe), z zabudową mieszkaniową (przeznaczenie uzupełniające). Do czasu przyjęcia zaskarżonej uchwały przeznaczenie uzupełniające w powyższych terenach określone było jako "mieszkanie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą". W pierwszej kolejności wskazać należy, że przekonywujące jest wyjaśnienie organu, że tereny zabudowy produkcyjnej, rzemiosła i zabudowy usługowej położone w gminie Bystra-Sidzina charakteryzują się tym, że działalność produkcyjna prowadzona jest na nieruchomościach jednocześnie zabudowanych zabudową mieszkaniową właściciela zakładu produkcyjnego. Specyfika gminy Bystra – Sidzina polega na tym, że budynek najczęściej pełni jednocześnie dwie funkcje: budynku w którym właściciel zakładu produkcyjnego mieszka i budynku w którym prowadzi produkcję czy usługi. Specyfika ta winna zostać uwzględniona w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tym praktycznym poglądem należy się zgodzić, w szczególności, że dotychczasowe przeznaczenie dopuszczalne terenów P/U ("mieszkanie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą") zasadniczo również miało na celu uwzględnienie tej specyfiki. Po wtóre wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że one wzajemnie się nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (patrz: wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK2551/11). Taka istotna sprzeczność zachodziłaby w przykładowo w przypadku połączenia na jednym terenie funkcji rolniczych i nierolniczych, leśnych i nieleśnych lub dopuszczenia zabudowy jako przeznaczenia uzupełniającego na terenach spod zabudowy co do zasady wyłączonych, gdyż takie właśnie przeznaczenia wzajemnie się wykluczają i są ze sobą sprzeczne. Jednak połączenie funkcji usługowej, produkcyjnej i mieszkaniowej nie wyklucza się wzajemnie w stopniu, który uzasadniałby twierdzenie, że jest to istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, prowadzące do stwierdzenia jego nieważności. Zgodnie bowiem z art. 184 Konstytucji RP, kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego. Kryterium legalności stanowi oczywiście podstawowe kryterium oceny aktów z zakresu administracji publicznej. Konstytucja jednak wprost wskazuje, że orzekanie o zgodności uchwał organów samorządu dokonywane być powinno w zgodności z ustawami, które – co oczywiste – dotyczą zagadnień objętych daną regulacją lub mają z nimi związek. Taką ustawą jest, oprócz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, także i art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 z późn. zm.), która mając status identyczny jak ratyfikowane przez Sejm umowy międzynarodowej, stanowi element polskiego porządku prawnego. Zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3 ww. Karty, wszelka kontrola organów samorządu terytorialnego powinna w zasadzie mieć na celu jedynie zapewnienie przestrzegania prawa i zasad konstytucyjnych. Kontrola lokalnych wspólnot samorządowych powinna być sprawowana z zachowaniem proporcji między zakresem interwencji ze strony organu kontroli a znaczeniem interesów, które ma on chronić. Wyrażona w powołanym art. 8 ust. 3 Karty zasada proporcjonalności nakazuje, aby dokonując oceny stopnia naruszenia prawa, organy wykonujące taką kontrolę badały zakres i stopień naruszenia proporcji pomiędzy zakresem interwencji ze strony organu kontroli (czyli wykorzystaniem instrumentów nadzorczych) a znaczeniem interesów, które ma on chronić. Wskazane wyżej kryterium proporcjonalności doprecyzowuje stosowanie kryterium legalności. Uzasadniony jest natomiast zarzut dotyczący niespójności zaskarżonej uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uchwałą o przystąpieniu do jego sporządzania. Przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały, na terenie wsi Bystra obowiązywał miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego przyjęty uchwałą nr XXIII/148/12 Rady Gminy Bystra-Sidzina z dnia 12 października 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Bystra, zmieniony uchwałą nr XXXIV/220/13 Rady Gminy Bystra – Sidzina z dnia 23 sierpnia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Bystra (dalej zwany planem zmienianym). Rada Gminy Bystra-Sidzina uchwałą Nr XXIV/184/17 z 16 marca 2017 r., przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Bystra Podhalańska w Gminie Bystra-Sidzina (zwana dalej uchwałą przystąpieniu do zmiany planu). Załącznik graficzny do tej uchwały obrazuje granice obszaru objętego opracowaniem, na który składa się kilka nieruchomości (jest to tzw. punktowa zmiana planu czyli zmiana dotycząca kilku niewielkich obszarów na terenie objętym zmienianym planem). Zgodnie z art. 27 ustawy o planowaniu, zmiana planu następuje w takim trybie w jakim jest on uchwalany, natomiast zgodnie z art. 34 tej ustawy, wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Przepis art. 34 ust. 1 ustawy o planowaniu statuuje zasadę, iż dla danego terenu w tym samym czasie obowiązuje tylko jeden plan miejscowy i późniejsza uchwała deroguje tę wcześniejszą. Z kolei przepis art. 14 ust. 2 ustawy o planowaniu stanowi, iż załącznik graficzny do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinien przedstawiać granice objęte projektem planu. Zatem załącznik graficzny do uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza granice obszaru objętego projektowaną zmianą. Oznacza to, że obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub jego zmianą) musi być zgodny z obszarem wyznaczonym uchwałą o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a w każdym razie obszar uchwalonego planu nie może być większy niż pierwotnie zakładano rozpoczynając procedurę planistyczną. Uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ma bowiem również istotne funkcje informacyjne, wskazujące zainteresowanym podmiotom, czy planowana uchwała dotyczy czy też nie dotyczy nieruchomości stanowiących np. ich własność, a tym samym umożliwia im podjęcie decyzji co do uczestniczenia w procedurze planistycznej poprzez składanie wniosków czy uwag do planu. Uchwalenie planu wbrew postanowieniom rady gminy wyrażonym w uchwale o przystąpieniu do jego sporządzania powoduje rażące (istotne) naruszenie określonych w tych przepisach zasad postępowania planistycznego uzasadniających stwierdzenie nieważności planu miejscowego na podstawie art. 28 (por. wyrok NSA z 15.03.2010 r., II OSK 1493/09, LEX nr 597310). Kontrolowaną uchwałą zmieniającą obowiązujący plan miejscowy, do wyznaczonych i istniejących już w zmienianym planie obszarów o określonych przeznaczeniach, dodano dziewięć nowych obszarów: 1. na podstawie § 2 pkt. 2 zaskarżonej uchwały, w § 16 uchwały zmienianej dodano trzy nowe obszary MN.U (było: 1MN.U do 47 MN.U jest : 1 MN.U do 50 MN.U), 2. na podstawie § 2 pkt. 3 zaskarżonej uchwały w § 17 uchwały zmienianej dodano jeden nowy obszar MN.Ur (71) (było: 1 MN.Ur do 70 MN.Ur jest : 1 MN.Ur do 71 MN.Ur), 3. na podstawie § 2 pkt. 6 zaskarżonej uchwały w § 25 uchwały zmienianej dodano jeden nowy obszar R (74) (było: 1R do 73 R, jest : 1R do 74 R), 4. na podstawie § 2 pkt. 7 zaskarżonej uchwały w § 27 uchwały zmienianej dodano trzy nowe obszary Z (75, 76, 77 ), (było: 1Z do 74 Z jest: 1Z do 77 Z), Dla obszarów tych nie zmieniano ustaleń części tekstowej i w związku z tym zmiany te nie budzą wątpliwości co do ich spójności z uchwałą o przystąpieniu do zmiany planu. Natomiast na podstawie § 2 pkt. 4 zaskarżonej uchwały w § 24 ust. 1 uchwały zmienianej, wyznaczono jeden dodatkowy obszar oznaczony symbolem P/U (11 P/U), jednakże równocześnie w § 2 pkt. 5 zaskarżonej uchwały zmieniono zapis § 24 ust. 2 pkt. 1 lit. a uchwały zmienianej, poprzez ustalenie nowego przeznaczenie dopuszczalnego ("mieszkanie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą") we wszystkich obszarach PU tj. 1PU do 11P/U. Zmiana przeznaczenia dopuszczalnego dotyczy zatem także dotychczas istniejących obszarów oznaczonych jako 1P/U -10P/U. Tymczasem uchwała o przystąpieniu do zmiany planu nie obejmowała tych obszarów. Oznacza to, że dokonano zmian ustaleń planu w obszarach, które nie były objęte uchwałą o przystąpieniu do zmiany planu. W tej sytuacji za zgodne z prawem i dopuszczalne należało uznać wyznaczenie nowego obszaru P/U (11P/U) w § 2 pkt. 4 zaskarżonej uchwały, jednak niemożliwe jest uznanie za zgodne z prawem § 2 pkt. 5 zaskarżonej uchwały, która modyfikuje przeznaczenie dopuszczalne we wszystkich obszarach P/U, w tym także nieobjętych uchwałą o przystąpieniu do zmiany planu. Równocześnie nie jest rzeczą sądu administracyjnego dokonywanie jakichkolwiek modyfikacji treści zaskarżonej uchwały, tak aby było możliwe zastosowanie przyjętej zmiany tylko do obszaru 11 P/U, gdyż nie jest dopuszczalne aby sąd zastępował organ planistyczny w jego kompetencjach i wkraczał w sferę zastrzeżoną dla lokalnego uchwałodawcy. Z tego względu należało stwierdzić nieważność § 2 pkt. 5 zaskarżonej uchwały w całości, jako istotnie naruszającego zasady sporządzania planu miejscowego.. Intencja Rady Gminy, która wyjaśniona została w odpowiedzi na skargę, nie może mieć w sprawie żadnego znaczenia, jako że uchwalona zmiana ostatecznie intencji tej nie odpowiada. Nie jest też prawidłowym ogłaszanie tekstu jednolitego z określonymi zastrzeżeniami, gdyż w rzeczywistości tekst ten nie byłby zgodny z zaskarżoną uchwała. Nie jest to rozwiązanie, które doprowadziłoby zaskarżoną uchwałę do stanu zgodnego z prawem. Niezalenie od powyższego i już tylko na marginesie wskazać należy, że skoro przewidziano w obszarze P/U nowy rodzaj dopuszczalnej zabudowy tj. zabudowę mieszkaniową, to obowiązkiem organu planistycznego było jednoczesne ustalenie dla niej niezbędnych parametrów urbanistycznych. Tymczasem § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu ustalonym zaskarżoną uchwałą zawiera wyłącznie parametry i wskaźniki urbanistyczne dla zabudowy produkcyjnej, usługowej i wytwórczo – rzemieślniczej, natomiast nie przewiduje żadnych dla zabudowy mieszkaniowej. Natomiast po myśli art. 15 ust. 2 pkt. 6 ustawy o planowaniu, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Kolejna niespójność pomiędzy uchwałą o przystąpieniu do zmiany planu a ostatecznie uchwaloną zmianą wynika z dodania do słowniczka uchwały punktu 21 w § 3 i zdefiniowanie "parkingu terenowego" (zorganizowane miejsce przeznaczone do parkowania pojazdów mechanicznych, nie będące elementem pasa drogowego oraz nie zlokalizowane w budynkach). Jednak nie jest to tylko kwestia zdefiniowania określonego pojęcia już w planie występującego, ale wiąże się przede wszystkim ze zmianą § 27 ust. 3 obowiązującego planu w ten sposób, że na terenach oznaczonych symbolem Z (1-77) dopuszczono sytuowanie tychże właśnie parkingów terenowych oraz obiektów małej architektury. W tym przypadku sytuacja jest zasadniczo podobna do zmiany wyżej opisanej, a dotyczącej terenów P/U. Zmiana planu wyznaczyła jeden dodatkowy obszar Z (77 Z) i równocześnie dla wszystkich dotychczas istniejących obszarów Z (1-76) oraz obszaru nowego (77 Z) zmieniła przeznaczenie dopuszczalne tj. dodała możliwość realizowania w tych obszarach parkingów terenowych i obiektów małej architektury. Tym samym zmian dokonano w obszarach 1 Z do 76 Z, które nie były objęte uchwałą o przystąpieniu do zmiany planu. Osobną kwestią jest to, że dopuszczenie lokowania parkingów o niesprecyzowanej, a zatem również nieograniczonej wielkości, w terenach co do zasady wyłączonych z zabudowy, jest właśnie niedopuszczalnym ustaleniem przeznaczeń wzajemnie się wykluczających. Zgodnie z § 27 zmienianej uchwały, tereny oznaczone symbolem Z, to tereny zieleni, które należy realizować w postaci: 1) zieleni łąkowej i pastwisk - wzdłuż cieków wodnych, rowów i rzek; 2) zieleni niskiej i wysokiej na terenach innych niż w pkt 1. "Parkingi terenowe" nie zostały w żaden sposób zdefiniowane co do ich wielkości i pojemności, dlatego uznać należałoby że plan dopuszcza w terenach zielonych budowę każdej wielkości parkingu, byle nie był on elementem pasa drogowego oraz nie był zlokalizowany w budynku. Z tego względu stwierdzono nieważność § 2 pkt. 1 i 9 zaskarżonej uchwały jako istotnie naruszających zasady sporządzania planu. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 480 zł składa się kwota wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego organ nadzoru, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).