II SA/Kr 242/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody z dnia 10 grudnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. J. L. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 10 grudnia 2019 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję nr [...].[...] Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2019 r., znak: [...] Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 31 lipca 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - Firma A z siedzibą w K. - pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...] obr. [...], przy ul. [...] [...] w K., z garażami podziemnymi, z wewnętrzną drogą dojazdową, wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan.,c.o., wentylacji mechanicznej, gazu, instalacji elektrycznej, instalacji odgromowej - na dz. nr [...], [...] obr[...], przy ul[...]. w K.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że projekt budowalny jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, z dnia 15 grudnia 2016 r., nr [...], znak: [...], z wymaganiami ochrony środowiska oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wskazano też, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto podano, że projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione a projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nadto podano, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki ew. nr [...], [...] i [...], jedn. ew. [...] obr. [...] Skarżąca w odwołaniu zarzuciła naruszenie: art. 7 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku rozpatrzenia "wybrakowanego materiału dowodowego"; art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek; art. 107 ust. 3 k.p.a. przez skrótowe, ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie decyzji, które nie pozwala na pełne zrozumienie motywacji i argumentacji przyjętej przez organ. Nadto skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisu postępowania i wydanie decyzji bez podstawy prawnej, tj. oparcie jej na ostatecznej decyzji z dnia 15 grudnia 2016 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania, mimo, że decyzja ta nie uzyskała statusu decyzji ostatecznej, gdyż została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w marcu 2017 r. a nadto została wydana bez udziału skarżącej w postępowaniu. Skarżąca podniosła też zarzut naruszenia art. 33, art. 34, art. 35 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, przez niewskazanie dokładnie wszystkich warunków jakie powinna spełniać decyzja o pozwoleniu na budowę, przez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji uznanie, że spełnione są wszystkie przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. Decyzją z dnia 10 grudnia 2019 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd warunki zabudowy działek nr [...] i [...] obr. [...] w K. zostały określone w decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 15 grudnia 2016 r., znak[...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 12 czerwca 2017 r., znak: [...] uchyliło w części obejmującej część załącznika nr 1: 1. pkt 11.1 .b i w tym zakresie orzekło, że: wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej: Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] wyznacza się na poziomie od 17 % do 20 %. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości minimum 60 % (...)". Ponadto, opisaną wyżej decyzją Kolegium uchyliło: pkt II. 1 .d decyzji z 15.12.2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy i tym zakresie orzekło, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustala na poziomie 9 m z tolerancją 1 – metrową; pkt ll.2.a tiret drugie i orzekło w zakresie dotyczącym ochrony zieleni. W pozostałym zakresie SKO utrzymało w mocy ww. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Organ odwoławczy wskazał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1063/17 oddalił skargę na ww. decyzję Kolegium z dnia 12 czerwca 2017 r. Dalej organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania, przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09 Wojewoda zaznaczył, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Podał też, że w rozpoznawanej sprawie, stosowanie do art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, projektant, a także sprawdzający przedłożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (karty 46, 93, 115, 155 projektu budowlanego). Organ stwierdził też, że wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Dalej organ wskazał, że inwestor, w związku z uprawomocnieniem się decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, był uprawniony do wystąpienia o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do kontrolowania prawidłowości wydanych ostatecznych decyzji lecz są związane ich treści, stąd – w ocenie Wojewody, wobec spełnienia przez przedmiotową inwestycję warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zabudowy sąsiednich działek, przez konkretne ich porównanie. Wojewoda podał, że projektowana zabudowa stanowi kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów, i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Wojewoda podał, że z opisu projektu wynika, że z uwagi na jednorodzinny charakter zabudowy, segmenty budynków zostały przesunięte względem siebie, co pozwoliło na rozbicie bryły dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej optycznie ją zmniejszając i powodując wpisanie się w gabaryty okoliczni zabudowy. Projektowana inwestycja respektuje charakter i skalę otaczającej zabudów, w tym nawiązuje gabarytami do budynków mieszkalnych w najbliższym sąsiedztwie. W ocenie organu odwoławczego, nie znajdują potwierdzenia zarzuty skarżącej dotyczące braku szczegółowego przeanalizowania warunków w zakresie ochrony wód, zieleni i geologii, w związku z tym, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze [...] Park Krajobrazowego. Wojewoda wyjaśnił, że inwestor przedstawił geotechniczne warunki posadowienia obiektu zawierające opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny. Dalej organ odwoławczy podał, że projektowane obiekty zostały zaliczone do drugiej kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. W dokumentacji badań podłoża gruntowego stwierdzono, że na terenie dokumentowanym i w jego sąsiedztwie nie występują zjawiska i procesy geodynamiczne, a projektowana inwestycja nie będzie miała wpływu na pogorszenie środowiska przyrodniczego. Ponadto organ wskazał, że z uwagi na okoliczność, że projektowana inwestycja znajduje się na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, projekt przewiduje zachowanie na działce wszystkich rosnących drzew i krzewów. Ponadto projekt został pozytywnie zaopiniowany przez Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych (karta 36 akt administracyjnych). Wojewoda podał również, że projekt nie przewiduje zmian ukształtowania terenu, które mogłyby doprowadzić do zakłócenia stosunków wodnych niekorzystnie wpływających na grunty sąsiednie, stąd nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji projektowej zarzut, że ww. inwestycja zakłóci stosunki wodne i będzie powodować szkodę dla nieruchomości sąsiednich, naruszy warunki techniczne umożliwiające odprowadzenie wód opadowych i ścieków z terenu inwestycji do istniejących studzienek kanalizacyjnych przy ul. [...] Organ wyjaśnił też, że kwestia przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej została objęte odrębną procedurą, zgodnie z art. 30 ust.3 ustawy Prawo budowlane. Instalacja kanalizacji deszczowej została zaprojektowana w oparciu o wydane przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu warunki techniczne na odprowadzenie wód i ścieków opadowych (karta 25 projektu budowlanego). Z warunków tych wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki inwestora nie ma miejskiej kanalizacji opadowej, zatem dopuszcza się by wody i ścieki opadowe z planowanej inwestycji mogły być zagospodarowane na własnym terenie tak, aby nie zakłócać gospodarki wodnej sąsiednich działek w tym również ulicy. W związku z powyższym projekt przewiduje odprowadzenie wód opadowych do szczelnego zbiornika, zlokalizowanego na działce inwestora i zagospodarowanie ich na własnym terenie w sposób nie zakłócający gospodarki wodnej sąsiednich działek w tym również ulicy. Dalej organ podał, że kanalizacja sanitarna została przewidziana w oparciu o wydaną przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji informację techniczną z dnia 5 maja 2016 r., znak: [...] (karta 18 projektu budowlanego). Z warunków tych wynika, że istnieje techniczna możliwość odprowadzenia ścieków sanitarnych z projektowanych budynków. Jednocześnie zarządca sieci - MPWiK nie zawarł żadnych informacji o pojawiających się podtopieniach, czy zalewaniu ulicy, które mogłyby stanowić przeszkodę w odbiorze ścieków sanitarnych z projektowanych budynków. Organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, przyjętej do zasobów geodezyjno-kartograficznych, potwierdzonej przez projektanta za zgodność z oryginałem. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Do projektu załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 71-76 proj. budowlanego). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (proj. budowlany - karta 30). Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez istniejący już zjazd. Dodatkowo, Zarząd Dróg Miasta K., jako zarządca drogi publicznej, pismem z 21 lutego 2019 r., znak: [...], uzgodnił możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, (karta 26 projektu budowlanego). Dalej organ odwoławczy podał, że decyzją Kolegium z dnia 12 czerwca 2017 r., ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu attyki na poziomie 9 m z tolerancją 1 - metrową. Wysokość ta w projekcie wynosi 9,20 do 9,70 m, zatem nie przekracza dopuszczalnej wysokości. W ocenie organu, przedmiotowe zamierzenia inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy, zmienionej ww. decyzją Kolegium także w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] wyznaczonego na poziomie od 17 % do 20 %. Zgodnie z projektem budowlanym wskaźnik ten wynosi 19,98 %, a zatem nie przekracza wyznaczonego w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda podał też, że projektowane zamierzenie jest również zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zmienionej decyzją Kolegium w zakresie udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem, bowiem jak wskazuje projekt budowlany wynosi on 60 %. Ponadto, w ocenie Wojewody, także ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, które nie zostały zmienione decyzją Kolegium, a dotyczące geometrii dachu zostały spełnione. Ustalona została w decyzji o warunkach zabudowy geometria dachu - przykrycie dachem płaskim o nachyleniu połaci od 0° do 15°. Warunek został spełniony, projektowane budynki mają dach płaski o nachyleniu 0,6°- 1,3°. Zatem należy uznać, że warunek art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane został spełniony. Ponadto, w ocenie Wojewody, organ I instancji prawidłowo dokonał sprawdzenia, o którym mowa art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Projektowane na dz. nr [...] dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej zostały usytuowane w następujących odległościach: 7,20 m od granicy z działką nr [...], 4,60 m od granicy z działką nr [...], 14,8 m od granicy z działką nr [...],60 m od granicy z działką inwestora nr [...]. Odległości te są zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich i ich usytuowanie Przepisy ww. rozporządzenia zawarte w § 12 zostały spełnione. Ponadto projekt nie narusza przepisów § 271 i § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze na ww. decyzję Wojewody J. L. zarzuciła jej naruszenie: 1/ przepisów postępowania, tj. - art. 7 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; - art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku rozpatrzenia wybrakowanego materiału dowodowego, - art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, - art. 107 ust. 3 k.p.a. przez skrótowe, ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie decyzji, nie pozwalające na pełne zrozumienie motywacji i argumentacji przyjętej przez organ, - art.138 § 1 k.p.a. przez brak uchylenia przez organ decyzji I instancji mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia, - art. 15 k.p.a przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, - art. 28 k.p.a przez brak zawiadomienia wszystkich stron postępowania o wydaniu decyzji w I i II instancji, co stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania ; 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 33 - 36 ustawy Prawo budowlane, przez brak wskazania dokładnie wszystkich warunków jakie powinna spełniać decyzja o pozwoleniu na budowę - przez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji uznanie, że spełnione są łącznie wszystkie przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji, - art. 3 pkt. 13, art.101, art.127 ust.1 oraz ust.2 pkt. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przez nieuwzględnienie warunków określonych w tych przepisach. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, bowiem nie rozpatrzył ponownie sprawy a powielił ustalenia poczynione przez organ I instancji. Skarżąca podała, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, konsekwentnie wskazywała na brak spójności i ładu przestrzennego w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich nr [...], [...], [...] obr. [...], gdzie znajdują się domy jednorodzinne o mniejszej niż planowana inwestycja kubaturze, zarówno jeśli chodzi o procent wskaźnika zabudowy danej działki, jak i wysokości planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy, w zaskarżonej decyzji nie wskazał prawidłowej powierzchni zabudowy, gdyż przedmiotowy projekt budowlany w powierzchni budynków nie uwzględnia powierzchni balkonów i loggii, mimo, że zgodnie z najnowszym orzecznictwem powinny być wliczane do powierzchni zabudowy. Dalej skarżąca podniosła, że organ odwoławczy naruszył także treść art. 107 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji odniesienia parametrów planowanej inwestycji do zabudowy sąsiadujących działek - przez konkretne porównanie ich linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Tymczasem – w ocenie skarżącej, organ winien wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne, które następnie pozwolą na prawidłową subsumpcję przepisów prawa materialnego. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja jedynie ogólnikowo stwierdza, że decyzja organu I instancji zawiera załączniki wymienione w przepisach prawa budowlanego, tymczasem w kompetencji organu odwoławczego pozostaje również ocena jakości poszczególnych, przedłożonych dokumentów. Zdaniem skarżącej, z uzasadnienia decyzji nie wynika jakie parametry zabudowanych działek sąsiednich organ wziął pod uwagę uznając, że planowana inwestycja spełnia kryterium "podobnej" do istniejącej już zabudowy, skoro na sąsiadujących nieruchomościach nie występuje zabudowa wielorodzinna. W ocenie skarżącej dla prawidłowości decyzji nie jest wystarczające lakoniczne stwierdzenie w uzasadnieniu przez organ I instancji, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Organ winien bowiem dokonać oceny projektu pod kątem spełnienia wymogów z art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego. Skarżąca podniosła, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze [...] Parku Krajobrazowego i w związku z powyższym winny być szczegółowo przeanalizowane warunki w zakresie ochrony wód, zieleni, geologii i melioracji wodnych. Dalej skarżąca podał, że wydający decyzję organ nie dostrzegł, że inwestycja naruszy warunki techniczne umożliwiających odprowadzanie wód opadowych jak i ścieków z terenu inwestycji do istniejących studzienek kanalizacyjnych przy ul. [...] mimo że już obecnie istnieje problem z zalewaniem ulicy i przylegających do niej sąsiednich działek. Tym samym – w ocenie skarżącej - planowana inwestycja zakłóci stosunki wodne wskazanego terenu i będzie powodować szkodę dla nieruchomości sąsiednich. Ponadto skarżąca podniosła, że decyzja nie uwzględnia naruszeń geologicznych, które mogą wpłynąć niekorzystnie na sąsiadujące nieruchomości poprzez nieuwzględnienie lokalizacji inwestycji w strefie ochronnej Głównego Zbiornika Wód Podziemnych - Dolina Rzeki [...] Skarżąca zarzuciła też, że przedmiotowa decyzja, dopuszczając taką kubaturę budników, nie uwzględnia ochrony i utrzymania wysokich standardów przyrodniczych tego terenu w oparciu o art. 3 pkt 13, art.101, art. 127 ust.1 oraz ust.2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącej, organ nie uwzględnił nadto opinii Zespołu Parków Krajobrazowych z dnia 19 czerwca 2019 r., w której podkreślono że planowana inwestycja odznacza się charakterem i gabarytami oraz wyższą intensywnością zabudowy niż istniejące zagospodarowanie na sąsiednich działkach, co może zaburzać ład przestrzenny i być niezgodne z racjonalnym gospodarowaniem przestrzenią. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W złożonym w dniu 27 kwietnia 2021 r. skarżąca uszczegółowiła zarzuty podniesione w skardze, w tym dotyczące braku zgodności spornego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. 2020 r. poz. 875). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu. Przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K., z garażami podziemnymi, z wewnętrzną drogą dojazdową, wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan.,c.o., wentylacji mechanicznej, gazu, instalacji elektrycznej, instalacji odgromowej - na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul[...] w K.. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtuje art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać należy ponadto, że zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art.5 ust. 1 pkt 9 p.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tylko w taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 p.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zdaniem Sądu przywołane wyżej wymagania zostały spełnione w odniesieniu do wniosku inwestora oraz przedłożonego przez niego projektu budowalnego, co też prawidłowo zostało zweryfikowane przez organy architektoniczno-budowlane i znalazło wyraz w wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Sąd nie znalazł podstaw, by stanowisko organów podważyć. Nie budzi wątpliwości kwalifikacja obiektu budowlanego jako dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej co do braku właściwego oddzielenia budynków w takiej zabudowie. Kwestia dylatacji była przedmiotem szczegółowych wyjaśnień na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w rysunkach rzutów kondygnacji zawartych w projekcie budowlanym (k. 077-080). Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że projektowany obiekt zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy. Warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zostały określone w decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z 15 grudnia 2016 r., znak: [...] [...], zmienionej częściowo decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją z 12 czerwca 2017 r., znak: [...] zreformowało decyzję Prezydenta Miasta K. w zakresie dotyczącym wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, oraz w zakresie dotyczącym ochrony zieleni. W pozostałym zakresie decyzja została utrzymana w mocy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1063/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję Kolegium. Decyzja o warunkach zabudowy została przeniesiona decyzją Prezydenta Miasta K. z 25 kwietnia 2019 r., znak: [...] na rzecz aktualnego inwestora – Firma A Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że o braku zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie świadczy nazwa inwestycji zawarta w decyzji o warunkach zabudowy, a w ślad za nią - w decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, obowiązku badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie można sprowadzić do zestawienia projektu z nazwą inwestycji, która to nazwa nie musi obejmować wszystkich elementów zamierzenia inwestycyjnego. Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest dokonanie wykładni całości decyzji o warunkach zabudowy. Elementem tej decyzji jest m.in. załącznik graficzny określający granice terenu objętego wnioskiem. Zauważyć przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy zasadniczo nie określa lokalizacji obiektów budowlanych, a więc obiekty nią objęte mogą być rozmieszczone w granicach terenu inwestycji, z uwzględnieniem właściwych przepisów technicznych. Granice terenu inwestycji w przypadku planowanej inwestycji obejmują działkę nr [...] i część działki nr [...]. Działka nr [...] w pozostałej części stanowi, według załącznika nr 2 do decyzji, obok działki nr [...], obszar przeznaczony na infrastrukturę techniczną i drogową. Mając na względzie tak określony teren inwestycji należało przyjąć, że mieszczą się w nim wszystkie elementy inwestycji określonej w projekcie budowlanym, w tym takie jak droga dojazdowa, pochylnia zjazdowa, czy mur oporowy. Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów co do wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy parametrów zabudowy. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalona została na poziomie 9 m z tolerancją 1 m. W projekcie wysokość ta kształtuje się w najwyższym miejscu na poziomie 9,70 m. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na poziomie od 17% do 20%. Zgodnie z projektem dla planowanej inwestycji wskaźnik ten wynosi 19,98%, a zatem nie przekracza maksymalnego. Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania sposobu wyliczenia powierzchni zabudowy, co też było przedmiotem wyjaśnień organu pierwszej instancji. Spełnione zostały również wymogi co do powierzchni biologicznie czynnej, która w projekcie wynosi 60%, tj. tyle, ile wynosi wskaźnik minimalny ustalony w decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić wypada, że wskaźnik ten, skorygowany przez Kolegium Odwoławcze, ustalony został w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem, podczas gdy wskaźnik powierzchni zabudowy wyznaczono w stosunku do powierzchni działki nr [...]. Sąd zauważa, że w postępowaniu odwoławczym na projekcie budowlanym, w tym w opisie parametrów, projektant naniósł korekty istotne dla wykazania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Korekty takie są jednak dopuszczalne w postępowaniu odwoławczym, wobec czego w okolicznościach sprawy moment ich dokonania nie mógł przesądzać o ewentualnym uwzględnieniu skargi. Zdaniem Sądu wykazano również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymogi w zakresie ochrony środowiska, w tym zieleni, określono w decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 2 Załącznika nr 1, zmienionym decyzją Kolegium Odwoławczego. Sposób realizacji tych wymogów wykazano w projekcie budowlanym zawierającym opis istniejącej zieleni (s. 5 PZT - k. 049 projektu budowlanego) oraz sposób realizacji ochrony zieleni (s. 12 PZT - k. 053 projektu budowlanego), a także przez zachowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który akcentowano w opinii Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa zawartej w piśmie z 19 czerwca 2019 r. (k. 36 akt adm.), pozyskanej ze względu na lokalizację inwestycji na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Wreszcie Sąd uznał, że organy prawidłowo dokonały sprawdzenia projektu budowlanego w pozostałym zakresie wymaganym przez art. 35 ust. 1 p.b., w tym w zakresie kompletności projektu budowlanego i zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym warunkami technicznymi. Odległości, w jakich projektowane są dwa budynki mieszkalne jednorodzinne zabudowie bliźniaczej od granic z działkami sąsiednimi organy oceniły jako zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich i ich usytuowanie, w tym z wymogami § 12, § 271 i § 235. Sąd nie znalazł podstaw, by ocenę tę podważyć. Tym samym, nie stwierdzając podstaw do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie. Co do zarzutów nieznajdujących odniesienia w powyższych rozważaniach Sąd zaznacza, że postępowanie administracyjne przeprowadzono zgodnie z wymogami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, a nadto z art. 8, art. 9, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa i właściwie zastosowały normy prawa, konfrontując je z kompletnym materiałem dowodowym. Nie budzą wątpliwości ustalenia co do kręgu stron postępowania, ustalonego zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Wobec przedstawionych okoliczności sprawy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.