II SA/Kr 2424/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 15 (piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 2424/01 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...].05.2001r, wydaną na podstawie art. 39 ust.2 , art.40 ust. 1,2 i 3, art. 42 oraz art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89 poz.415/, po rozpatrzeniu wniosku T.B. i R.B. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na ścieki wraz z doprowadzeniem oraz przyłącza wodociągowego do budynku sklepu spożywczo-przemysłowego położonej w G. ul. Z., Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określone w załączniku tekstowym nr l i załączniku graficznym nr 2, które stanowią integralną część niniejszej decyzji. Okres ważności decyzji określono na dzień 23.05.2003r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr "1" położona jest na terenie oznaczonym symbolem 1.23 UH - istniejący zespół zabudowy usługowej głównie o funkcji handlowej. Proponuje się adaptację funkcji z docelową poprawą architektury budynków w kierunku miejscowej tradycji. Przedłożony system neutralizacji ścieków, pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzki Inspektorat Sanitarny oraz przyłącze wodociągowe są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania istniejącego obiektu. W załączniku tekstowym nr l do decyzji określono, że inwestycja polegać będzie na budowie szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z przyłączem kanalizacyjnym z budynku sklepu spożywczo-przemysłowego oraz przyłącza wodociągowego z wodociągu publicznego wg koncepcji opracowanej przez Zakład Inżynierii Sanitarnej "M-S." s.c. B. Miejsce inwestycji -G. ul. Z. nr ew. działki "1". W punkcie dotyczącym wymagań w zakresie infrastruktury technicznej stwierdzono, że ścieki należy zaprojektować zgodnie z przedłożoną koncepcją stanowiącą załącznik decyzji wzizt. System neutralizacji ścieków składać się będzie z : przepływowego podziemnego (bez pokryw rewizyjnych) zbiornika typu Sebiko z potrójną wentylacją komory wyprowadzoną ponad dach budynku , kanalizacyjnej zasuwy odcinającej , studzienki rewizyjnej z pokrywą typu ciężkiego wentylowanego wentylacją wyprowadzoną ponad dach budynku , hermetycznego zaworu spustowego ze złączką do wozu ascenizacyjnego, odcinków kanalizacji PCV od budynku do zbiornika i od zbiornika do studzienki rewizyjnej. Powyższą inwestycję należy zlokalizować zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Załącznik nr 2 decyzji stanowi mapa - "Przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne do budynku R. i T. B.' , na której zaznaczono usytuowanie zbiornika V-4000I, studzienki rewizyjnej , zasuwy kołnierzowej, rurociągu PCV , trójnika PCV , włazu żeliwnego i wrysowano przebieg projektowanego wodociągu i kanału sanitarnego. W odwołaniu od tej decyzji M.S. zarzucił, że zaplanowana studzienka rewizyjna szamba usytuowana jest w odległości 13,90 od drzwi sklepu spożywczego mieszczącego się na działce nr "2" po przeciwnej stronie ulicy, a nie jak zostało przedstawione na planie 20 m. Ponadto studzienka rewizyjna zaplanowana jest w odległości 4,5m od okna sklepu inwestorów. Nadto podał, że studzienka zaplanowana jest w ciągu pieszym. Decyzją z dnia [...] lipca 2001r znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § l pkt l kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono , że zgodnie z przepisem art.40 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 póz. 139 z 1999r/ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z przepisem art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu , jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu. Cytując przepis § 26 ust. l i 2 rozporządzenia z dnia 14.12.1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uznało, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa. Organ odwoławczy podniósł, że do wniosku o wydanie decyzji wzizt został dołączony opis techniczny doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków, który został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa w szczegółach rozwiązań technicznych realizacji zamierzenia inwestycyjnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.S. podtrzymał zarzuty odwołania, podkreślając, że decyzja narusza przepisy rozporządzenia z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych , a w szczególności jego przepis §36. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosła, że zarzuty skarżącego są przedwczesne, gdyż sprawa usytuowania zbiornika na ścieki będzie przedmiotem rozpatrzenia na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. , '. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja nie jest zgodna z prawem. Zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania określa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r Nr 15 poz. 139 - tekst jedn. z późn.zm./. Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Interes prawny w tym przypadku wynikać musi jednak z konkretnego przepisu prawa materialnego. Interes prawny odróżnić należy od interesu faktycznego. Ten ostatni występuje w sytuacji, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Stosownie do art. 43 cytowanej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego - poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę. W każdym z tych odrębnych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Nie do przyjęcia byłby pogląd, iż w obu tych postępowaniach zachodziłaby konieczność badania tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Tym samym na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględniania art. 43 powołanej ustawy (por. także wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., IV SA 2325/96). Jak przyjmuje się w piśmiennictwie prawniczym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach, statuując pozycję wnioskodawcy w szeroko pojętym procesie inwestycyjnym. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 r. - sygn. III RN 35/97 (OSNAP 1998/4/107) - ww. decyzja powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany. W decyzji, o której mowa, winny się znaleźć ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich jeżeli zamierzenie inwestora (zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego) może wpływać na ich naruszenie. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 ze zm.) ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Jak wynika z treści art.42 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. W myśl ust.2 tego przepisu jedynie w stosunku do inwestycji liniowych , decyzja, o której mowa w ust. l, określa ponadto: 1) przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 2) w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji. W zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie określono linii rozgraniczających teren inwestycji. Błędnie natomiast określono szczegółowe usytuowanie projektowanych obiektów. Ukształtowanie szczegółów technicznych inwestycji może nastąpić dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie wykroczyło poza uregulowanie art.42 ust. l ustawy i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. Podkreślić również należy , że decyzja organu odwoławczego jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony organ ten zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji , stwierdzające , że "ścieki należy zaprojektować zgodnie z przedłożoną koncepcją stanowiącą załącznik decyzj i wzizt" , przy czym załącznikiem tym jest mapa - Przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne do budynku R. i T. B., na której zaznaczono usytuowanie zbiornika V-40001, studzienki rewizyjnej, zasuwy kołnierzowej, rurociągu PCV, trójnika PCV, włazu żeliwnego i wrysowano przebieg projektowanego wodociągu i kanału sanitarnego", by następnie skonstatować (ustosunkowując się do zarzutów odwołania), że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa w szczegółach rozwiązań technicznych realizacji zamierzenia inwestycyjnego. W niniejszej sprawie, z naruszeniem przepisów prawa, szczegóły te właśnie zostały określone. Stosownie do treści art. 145 § l pkt a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.