II SA/Kr 243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi J. M. i J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 grudnia 2000 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala W dniu [...] października 2000r. Burmistrz Miasta Z. wydał decyzję znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku Państwa I. i A.K. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego odmawiając: 1. zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, 2. udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. 1, 2, obr. [...], położonych w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż postanowieniem z dnia [...] maja 1999r. oraz z dnia 16 listopada 1999r. nałożono na wnioskodawców obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego, podniesiono, iż nie zachowana została wymagana odległość obiektu od granicy działki nr ewid. 2 oraz stwierdzono brak wymaganej powierzchni czynnej w ilości 70%. Do dnia 2 października 2000r. obowiązek ten nie został wykonany w pełnym zakresie. Wnioskodawcy odwołali się od w/w decyzji pismem z dnia 2 listopada 2000r., stwierdzając, iż jest ona wadliwa. Wyjaśniono, że inwestycja ma być prowadzona nie tylko na działce ewid. nr 1 i 2 , ale także na działce ewid. nr 3 która również jest objęta decyzją o WZiZT z dnia [...] lutego 2000r., znak: [...] . Stosunek łącznej powierzchni tych trzech działek do powierzchni zabudowy jest wyższy niż wymagane 70% co wynika z dokumentacji technicznej. Wojewoda w dniu [...] grudnia 2000r. wydał decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymagań art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie kompletu opracowań jak i uzgodnień oraz wskazano, że przy ponownym rozpatrywaniu wniosku inwestora o pozwolenia na budowę należy zwrócić uwagę na braki w dokumentacji, to argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji dotyczącej nieprawidłowego usytuowania projektowanego obiektu na działce jak również niewłaściwej powierzchni biologicznie czynnej nie wydaje się słuszna – wnioskodawcy mają w tej kwestii rację. W dniu 7 lutego 2001r. adwokat J.M. - (występujący w postępowaniu administracyjnym jako strona oraz pełnomocnik J.M. – bezpośredni sąsiedzi . i A.K. ) wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2000r., znak: [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] października 2000r., znak: [...] i odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla I. i A.K. oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem 77 i 107 § 3 k.p.a. Strona skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania. W skardze zarzucono, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji nie wskazywało jakie dowody, okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa pozwoliły organowi II instancji na odmienne ustalenia niż zawarte w decyzji pierwszo- instancyjnej, a także, że postępowanie dotyczyło innego terenu pod zabudowę niż wskazane dwie działki ewidencyjne nr 1 i 2 . Dodano, że organ II instancji nie ocenił argumentów Burmistrza Miasta Z. za pomocą konkretnych dowodów zgromadzonych w sprawie i ustaleń poczynionych w oparciu o przepisy prawa oraz nie podał przyczyn z jakich odmówiono racji ustaleniom organu I instancji przez co naruszone zostały zasady dotyczące postępowania administracyjnego, tj. art. 77 i 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Zaznaczono, iż przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ma na celu wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organy administracyjne sprawy. Wskazano również, iż organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy oraz, że nie dochował wymogu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez nie wyjaśnienie i nie rozważenie wszelkich istotnych okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2000r. wydał, znak: [...] uchylająca decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] października 2000r., znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla I. i A.K. oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi w najmniejszym stopniu nie zasługują na uwzględnienie. Dokonana kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszono prawo w stopniu prowadzącym do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.p.s.a.): a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe przesłanki nie wystąpiły i dlatego w ocenie Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza do jej zmiany "poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji." Sąd administracyjny nie orzeka merytorycznie – nie jest organem administracji publicznej – a wiec nie może (nie ma takich kompetencji) zmienić decyzji odwoławczej i utrzymać w mocy decyzji I instancji. Zarzuty skargi odnoszące się do innego terenu pod zabudowę niż wskazane dwie działki ewidencyjne nr 1 i 2 w obr. [...] w Z. oraz niezachowania właściwej powierzchni biologicznie czynnej wydają się być bezpodstawne w świetle przeanalizowanej dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, iż w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego inwestor przedstawił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla sąsiedniej działki o nr 3 obr. [...] powodując tym powiększenie terenu wnioskowanego do zabudowy, dalej kwestionowana odległość budynku od granicy z działką 2 wynosi 4 m, a powierzchnia biologicznie czynna liczona w obszarze trzech (nie dwóch) działek wynosi 70%. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, który mówi, że ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Co więcej stanowisko to od dawna utrwalone jest również w orzecznictwie sądowym np. wyrok NSA z 2.10.1986r. sygn. akt IV SA 400/86 – jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy prawo budowlane. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. wymaga, aby wydanie decyzji drugoinstancyjnej poprzedzone było dokładną analizą materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji pod kątem jego zupełności. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Miasta Z. , mimo że w trakcie prowadzonego postępowania wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, nie mniej jednak nie wyszczególniono w nich wszystkich braków dokumentacji. W związku z tym organ II instancji słusznie uchylił decyzję pierwszo-instancyjną dokonując prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazał zaistniałe w nim braki w dokumentacji, które powinny zostać uzupełnione przy ponownym rozpatrywaniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. Podkreślić należy, iż zaskarżona została decyzja kasacyjna, wskutek której sprawa ponownie zostanie rozpatrzona przez organ I instancji. Dlatego też wszelkie uchybienia dostrzeżone przez organ II instancji związane nie tylko z prawidłową oceną zebranego w sprawie materiału, ale przede wszystkim z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i zgromadzeniem dokumentacji powinny być usunięte w ponownym postępowaniu przed organem I instancji. Z tych też powodów nie budzi wątpliwości Sądu, iż wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy było zasadne i prawidłowe – niezależnie od skąpego jej uzasadnienia. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.