II SA/Kr 2433/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski (spr) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi R.S., K.S., M.S. i M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej R.S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...].06.2002 r. znak: [...] Starosta K. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn. zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003r. nr 207 poz. 2016 z późn. zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i M. S. pozwolenie na wymurowanie ścian warstwowych w istniejącej wiacie związanej z zakładem K. na działce Nr "1" w M. Odwołanie R. i K.S. nie zostało uwzględnione i Wojewoda, decyzją z dnia [...].08.2002 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że: 1/ w dniu 24.05.2002r. H. i M.S. wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na wymurowanie ścian warstwowych w istniejącej wiacie, związanej z zakładem kowalskim na działce Nr "1" w miejscowości M. Do wniosku dołączyli, dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane, postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...].12.2001r., znak: [...], w którym pozytywnie zaopiniowano projekt budowlany zabudowy ścian w istniejącej wiacie, projekt budowlany, 2/ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem bo stosownie do wymogów przepisu art. 35 ust. l Prawa Budowlanego z 1994r., projekt budowlany zamierzonej inwestycji, opracowany został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, jest kompletny i zgodny z wymaganiami przepisów techniczno -budowlanych. Zatwierdzony projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz rzeczoznawcę d/s bezpieczeństwa i higieny pracy. 3/ zarzut odwołania dotyczący uciążliwości zakładu kowalskiego w niniejszej sprawie nie ma znaczenia bowiem postępowanie w tym zakresie prowadzone jest przez organy nadzoru budowlanego. Decyzją z dnia [...].02.2002r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na H. i M. S. obowiązek wykonania niezbędnych zmian i przeróbek w celu doprowadzenia wybudowanego Zakładu K. do stanu zgodnego z prawem, 4/ wymurowanie ścian warstwowych w istniejącej wiacie z użyciem materiałów o wysokim wskaźniku pochłaniania dźwięku ograniczy poziom emisji hałasu tak, by nie przekraczał on określonego w decyzji Starostwa Powiatowego w K., Wydział Ochrony S. z dnia [...].07.2001r., Znak: [...]. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli R. i K.S. ale popisali ją M.S. i M.S. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 16.09.2002 r., zobowiązano skarżącą R.S. do złożenia opłaty, podpisania skargi i wyjaśnienia dlaczego skarga została podpisana przez M.S. i M.S. a K.S. wezwano o podpisanie skargi. Pismem z dnia 23.09.2002r., R.S. i K.S. wyjaśnili, że skargę podpisali rodzice gdyż mieszkają w tym samym domu i wszelkie uciążliwości zakładu kowalskiego także ich dotyczą. Przy tym samym piśmie przesłali odpis skargi podpisany przez siebie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Należy mieć także na uwadze, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja zatwierdza projekt budowlany i udziela H. i M. S. pozwolenie na wymurowanie ścian warstwowych w istniejącej wiacie. Oba orzekające w sprawie organy nie rozważają czym jest "wymurowanie ścian warstwowych w istniejącej wiacie", tzn. czy przez "wymurowanie*' powstanie nowy obiekt budowlany a jeżeli tak - to jaki, czy budynek czy też budowla. W końcu nie wiadomo, czy udzielone pozwolenie na wymurowanie ścian warstwowych to pozwolenia na budowę, czy też remont. Polskie prawo budowlane posługuje się pojęciem "wiaty" (np. art. 29 ust. l pkt.2,5 Prawa Budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obecnie obowiązującym) dopiero od nowelizacji ustawą z dnia 16.04.2004r. -Dz.U. nr 93 póz.888- zmieniającej ustawę Prawo Budowlane z 1994 r. z dniem 31 maja 2004 r., ale też nigdzie nie definiuje co należy rozumieć pod tym pojęciem. Wg. słownika języka polskiego "wiata" to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, nad przystankiem tramwajowym. Zgodnie z art. 35 ust. 1. Prawa Budowlanego z 1994 r. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza min. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja w ogóle te kwestie pomija milczeniem. Jak można sądzić w sprawie nie ustalono warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 39 ust. l ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r. nr.15 poz.139 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) stanowił, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W ust. 2 art. 39 cytowanej ustawy postanowiono wprawdzie, że nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu, 2) roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Tak jak powiedziano wyżej do tej kwestii zaskarżona decyzja się nie odnosi, również nie wyjaśnia, czego dotyczy przedmiotowa decyzja czy budowy nowego obiektu czy przebudowy istniejącego. Tak jak powiedziano wyżej wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, gdy zabuduje się ją ścianami może powstać budynek. Dlaczego więc tego rodzaju inwestycja nie wymagałaby ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu? Zwrócić należy także uwagę i na to, że projekt budowlany musi być czytelny, znajdujący się w aktach sprawy projekt zawiera ksero planu mapy sytuacyjno-wysokościowej zagospodarowania przestrzennego, zupełnie nie czytelny (zaznacza się, że mapa aktualna w zakresie oznaczonym kolorem czerwonym, na planie nie ma żadnego oznaczenia kolorem czerwonym). Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "a" i "c" oraz art. 135 oraz 152 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.