II SA/Kr 246/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. Z. i N. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia ogrodzenia do zgodności z przepisami skargę oddala Decyzją z dnia [...].2002r , wydaną na podstawie art.51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r (tekst jednolity Dz. U. z 2000r Nr 106 poz. 1126) oraz art.104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił nakazania T.C. doprowadzenia do zgodności z przepisami wybudowanego przez nią ogrodzenia między działkami [...] i [...] położonymi w [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek M. i N Z. z dnia [...].2002r , w którym domagali się podjęcia działań zmierzających do doprowadzenia wybudowanego przez T. C. ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem. Wnioskodawcy powołali się ba przepis art.5 ust. l prawa budowlanego oraz § 41 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucili , że inwestor wybudował ogrodzenie z naruszeniem istniejących granic działek , przekraczając granicę o 1,5m. Budowa przedmiotowego ogrodzenia naruszyła stan posiadania wnioskodawców. Organ I instancji ustalił , że w 2002r prowadził postępowanie w sprawie wybudowania przez T. C. ogrodzenia działki nr [...] od strony drogi gminnej. W czasie oględzin przeprowadzonych w dniu [...].2001 r stwierdzono , że inwestor wybudował również ogrodzenie od strony działki państwa Z. , o długości 2 m i wysokości 1,5. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że "przepis art.29 ust. l pkt 7 w związku z art.30 ust. l pkt 2 prawa budowlanego zwalnia budowę ogrodzeń pomiędzy sąsiadami z obowiązku zgłoszenia zamiaru wykonania robót " i dlatego brak jest postaw do podjęcia czynności administracyjnych w sprawie fragmentu ogrodzenia postawionego między działkami. Odnosząc się do zarzutu naruszenia posiadania , organ wyjaśnił, że praw tych należy dochodzić w sądzie powszechnym. W odwołaniu od tej decyzji M. i N. Z. wnieśli o jej uchylenie i orzeczenie o nakazaniu T.C. doprowadzenia ogrodzenia wybudowanego od strony drogi gminnej do stanu zgodnego z prawem , tj. w sposób ,aby ogrodzenie nie przekraczało linii granicznej pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Podtrzymali zarzut naruszenia przepisu § 41 rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdzili, że organ nie może uchylać się od załatwienia przedmiotowej sprawy utrzymując , że w zakresie jego kompetencji jest wyłącznie część ogrodzenia od strony drogi gminnej , zaś dalsza część tego ogrodzenia , od strony działki sąsiedniej , nie podlega ocenie organu. Podnieśli również , że w postępowaniu naruszony został przepis art. 10 kpa, gdyż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ jednocześnie wezwał strony do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i do składania wyjaśnień w terminie 7 dni. W związku z tym należy uznać, że skoro w momencie wszczęcia postępowania organ już dysponował materiałem dowodowym , to znaczy, że czynności zostały przeprowadzone przed wszczęciem postępowania. Po wysłaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania organ nie przeprowadził żądnych dowodów. Odwołujący się zwrócili również uwagę na wewnętrzne sprzeczności uzasadnienia decyzji. Decyzją z dnia 31 grudnia 2002r znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l kpa , Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji powtórzył ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdził , że strony miały możliwość udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M. Z. i N. Z. podtrzymali stanowisku zawarte w odwołaniu. Dodatkowo podnieśli , że organy wydały decyzję na podstawie materiału dowodowego zebranego w innej sprawie oraz to , że przedmiotem wniosku nie było żądanie ustalenia przez organy nadzoru budowlanego przebiegu linii granicznej pomiędzy działkami czy też sprawy związane z naruszeniem posiadania , ale doprowadzenie do zgodności przedmiotowego ogrodzenia do zgodności z przepisami budowlanymi, tj. aby nie przekraczało granicy ich działki z dnia [...] 1994r. , na dochodzenie czego pozwala im treść przepisu § 41 rozporządzenia. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art.5 ust. l prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do przepisów techniczno-budowlanych (art.7 ust. l prawa budowlanego) zalicza się m.in. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Zgodnie z § 41 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ogrodzenie działki nie powinno przekraczać granicy działki oraz linii rozgraniczającej ulicy lub placu bądź innej linii ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oczywistym jest, że przepis ten , zawarty w rozporządzeniu wykonawczym do prawa budowlanego , regulować może jedynie te stany faktyczne , które są objęte unormowaniami ustawy - Prawo budowlane. W związku z tym należy udzielić odpowiedzi na pytanie , czy prawo budowlane reguluje sprawę budowy ogrodzeń między działkami. W myśl art. 29 ust. l pkt 7 prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Z kolei zgodnie z przepisem art.30 ust. l pkt 2 prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. Powyższe stanowi o tym , że w przypadku stwierdzenia, że ogrodzenie zostało wybudowane nie od strony drogi czy też ulicy publicznej i nie ma wysokości większej niż 2,20 m , to nie ma podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego, a sprawa będzie podlegała rozstrzygnięciu w postępowaniu przed sądem powszechnym. Sprawy dotyczące przekroczenia granicy przy realizacji obiektów budowlanych, w tym ogrodzeń, podlegają rozstrzyganiu w postępowaniu przed sądem powszechnym. Pogląd ten jest od dawna ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 17.03.1998r IV SA 956/96 LEX nr 43337). Nadmienić jednakże należy , że jeżeli sprawa rozstrzygana przez organ nadzoru budowlanego nie podlega reglamentacji prawa budowlanego , to właściwym jej rozstrzygnięciem jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Skoro jednakże, zgodnie z przepisem art.145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wydanie decyzji odmownej zamiast decyzji o umorzeniu postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie art.151 p.p.s.a orzeczono jak w wyroku .