II SA/Kr 2479/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek (spr) Sędziowie WSA Aldona Gąsecka -Duda AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007r. sprawy ze skargi J. P. i H. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2003r., nr[...] w przedmiocie zmiany decyzji w zakresie zmiany terminu użytkowania I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II określa , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana , III zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. P. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 2479/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] na podstawie art.155 i art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 tj.) Starosta Powiatu ostrowieckiego odmówił zmiany decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1993r., znak: [...] w części dotyczącej terminu użytkowania - udzielającej Z. B. pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowo-usługowego Nr [...] przy ul. [...] w O. na okres do [...] 1998 r., a następnie zmienianej decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1998 r. znak: [...] oraz decyzją z dn. [...] 1998 r. znak: [...] w części dotyczącej terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu do dnia [...] 2003 r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1993r., znak: [...] udzielono Z. B. pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowo-usługowego Nr [...] przy ul. [...] w O. i określono termin jego użytkowania na okres do [...] 1998 r., że następnie decyzję tę zmieniono decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1998 r. znak: [...] oraz decyzją z dnia [...] 1998 r. znak: [...] w części dotyczącej terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu do dnia [...] 2003 r. Organ wskazał także, że obecnie w/wymieniona zawarła umowę najmu terenu pod pawilon handlowy ze Spółdzielnią Mieszkaniową [...] na czas do [...] 2008 r. oraz , że Spółdzielnia ta wyraziła zgodę na przedłużenie terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu do czasu w jakim Z. B. posiada dokument stwierdzający prawo do dysponowania ww. nieruchomością tj. do dnia [...] 2008 r., natomiast H. C. i J. P., współwłaściciele nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której znajduje się przedmiotowy pawilon handlowy w piśmie z dnia [...] 2003 r. nie wyrazili zgody na zmianę przedmiotowej decyzji w zakresie przedłużenia terminu użytkowania pawilonu. Następnie organ l instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 155 Kpa uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej jest dopuszczalna, jeżeli występują jednocześnie wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu, a mianowicie: wyrażą zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji wszystkie strony, które nabyły prawo na mocy tej decyzji, przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, -przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, a skoro w nin. sprawie nie została spełniona przesłanka dotycząca wyrażenia zgody przez wszystkie strony postępowania to pomimo, że za zmianą decyzji przemawiał słuszny interes strony i przepisy szczególne nie sprzeciwiały się zmianie tejże decyzji, to brak zgody stron musiał skutkować brakiem podstaw do zmiany przedmiotowej decyzji w zakresie terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Z. B., zarzucając , iż H. C. i J. P. nie posiadają prawa strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie przedmiotowego pawilonu, a swój sprzeciw na zmianę terminu użytkowania niczym nie uzasadniają. Odwołująca się podkreśliła, że za zmianą terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu przemawia niewątpliwie słuszny interes stron, a przepisy szczegółowe nie sprzeciwiają się zmianie tej decyzji w części zmiany terminu użytkowania. Podniosła. również, że działalność gospodarcza prowadzona w przedmiotowym pawilonie handlowym jest źródłem utrzymania i daje zatrudnienie dla wielu rodzin. Decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 ze zm.) oraz art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (j-t. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia i zmienił za zgodą stron decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1993 r., znak: [...] udzielającą Z. B. pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowo-usługowego Nr [...] przy ul. [...] w O. na okres do [...] 1998 r. w brzmieniu zmienionym decyzjami Prezydenta Miasta O. z dnia [...]1998 r., znak: [...] i z dnia [...] 1998 r., znak: [...] przedłużającymi termin użytkowania tymczasowego pawilonu Nr [...] do dnia [...] 2003 r. w ten sposób , że przedłużył termin użytkowania tymczasowego pawilonu handlowo-usługowego Nr [...] z [...] 2003 r. do dnia [...] 2008 r. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana byli jedynie: Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] która zrezygnowała z realizacji wydanego pozwolenia na budowę oraz Z. B., na którą pozwolenie zostało przeniesione, zaś H. C. i J. P., właściciele sąsiedniej działki, nie mieli interesu prawnego ani obowiązku w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę na Z. B., skoro w postępowaniu tym nie rozstrzygano kwestii merytorycznych, a jedynie decyzyjnie potwierdzono zmianę adresata pozwolenia na budowę pawilonu Nr [...]. przy ul.[...] w O. i dlatego należało uznać, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie wniosku Z. B. o zmianę terminu użytkowania tymczasowego pawilonu usługowo-handlowego Nr [...] H. C. i J. P. nie mają indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, bowiem nadal zostaje zachowany tymczasowy charakter przedmiotowego pawilonu -stosownie do pierwotnej decyzji z dnia [...]1993 r., a zmianie ulega jedynie termin jego użytkowania. W konsekwencji , zd. organu odwoławczego, organ l instancji niewłaściwie uznał H. C. i J. P. za strony w przedmiotowej sprawie i .wobec braku ich zgody na zmianę terminu użytkowania odmówił Z. B., w trybie art. 155 Kpa, zmiany decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1993 r., znak: [...] udzielającej Z. B. pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowo-usługowego Nr [...] przy ul. [...] w O. na okres do [...] 1998 r. w brzmieniu zmienionym decyzjami Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 1998 r., znak: [...] i z dnia [...] 1998 r., znak: [...] przedłużającymi termin użytkowania tymczasowego pawilonu Nr [...] do dnia [...] 2003 r. - w części dotyczącej zmiany terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 155 Kpa uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej jest dopuszczalne, jeżeli występują jednocześnie wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu, a mianowicie: wyrażą zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji wszystkie strony, które nabyły prawo na mocy tej decyzji, przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (stron), przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji., a w okolicznościach nin. sprawy przesłanki te zostały spełnione, skoro Z. B. otrzymała zgodę właściciela działki tj. S-ni Mieszkaniowej [...] na zmianę decyzji ("Umowę najmu" na czas określony od [...] 2003 r. do [...] 2008 r. z możliwością przedłużenia na dalszy okres), za zmianą decyzji przemawia słuszny interes społeczny (zapewnienie miejsc pracy w mieście dotkniętym strukturalnym bezrobociem), strony swoim działaniem nie naruszają przepisów prawa, a zatem interes ich jest słuszny, a przepisy szczególne (ustawa Prawo budowlane) nie sprzeciwiają się tego rodzaju zmianie, spełnienie zaś powyższych przesłanek musiało skutkować uwzględnieniem odwołania i zmianą zaskarżonej decyzji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w K. H. C. i J. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając, iż stanowisko organu odwoławczego jakoby nie byli stronami w przedmiotowym postępowaniu o zmianę decyzji w zakresie zmiany terminu użytkowania pawilonu handlowego położonego na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości stanowiącej ich współwłasność jest nieuprawnione. Zarzucili także, że wybudowanie przedmiotowego pawilonu nastąpiło niezgodnie z obowiązującym prawem budowlanym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skutkiem czego dochodzi do zalewania ich posesji wodami opadowymi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł i jej oddalenie , powołując ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Zgodnie zaś z treścią art. 135 ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga jest uzasadniona. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że organ l instancji prawidłowo uznał, że H. C. i J. P. współwłaściciele sąsiedniej działki, w stosunku do działki, na której znajduje się przedmiotowy pawilon handlowy są stronami przedmiotowego postępowania tj. postępowania o zmianę decyzji w przedmiocie przedłużenia terminu użytkowania pawilonu. Jakkolwiek skarżącym nie doręczono odpisu decyzji o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana tj. ze Spółdzielni Mieszkaniowej [...], która zrezygnowała z realizacji wydanego pozwolenia na budowę na rzecz Z. B., na którą pozwolenie zostało przeniesione to H. C. i J. P. mieli interes prawny wynikający z prawa własności działki sąsiedniej do wzięcia udziału w tamtym postępowaniu , skoro decyzja ta poza przekształceniem podmiotowym w zakresie przedmiotu określonego w decyzji z dnia [...] 1993 r. znak: [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego dla 6 pawilonów i udzieleniu pozwolenia na ich budowę Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w O., której stronami skarżący byli , dotyczyła kwestii określenia terminu użytkowania pawilonu nr [...]. Decyzja ta nie powodowała jedynie przekształcenia podmiotowego , ale dotyczyła także istotnej kwestii dla wykonywania przysługującego im prawa własności nieruchomości sąsiedniej. Niewątpliwie bowiem określenie terminu użytkowania obiektu tymczasowego istotnie odnosi się do wykonywania prawa własności w odniesieniu do działki sąsiedniej. W przedstawionym zakresie zarzut skarżących należało zatem uznać za uzasadniony i tym samym uznać, że organ odwoławczy naruszył regułę z art. 28 Kpa ,a w konsekwencji naruszył regułę z art. 155 Kpa uznając , że spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie uzasadniające zmianę decyzji w zakresie przedłużenia terminu użytkowania przedmiotowego pawilonu, podczas gdy przesłanki te - które muszą przecież być spełnione kumulatywnie - w okolicznościach nin. sprawy nie zostały spełnione , skoro na zmianę decyzji nie wyraziły zgody wszystkie strony. Tym samym Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania , a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji należało uchylić z innej jeszcze przyczyny. Otóż pierwotnie termin użytkowania przedmiotowego pawilonu został ustalony w decyzji z dnia [...] 1993 r. znak: [...] na okres od dnia [...] 1993 r. do dnia 16 czerwca 1998r. Następnie, już po upływie terminu użytkowania, a zatem po wygaśnięciu decyzji w tym zakresie tj. decyzjami z dnia [...] 1998 r. znak: [...] i z dnia [...] znak: [...] przedłużono termin użytkowania pawilonu na okres do [...] 2003 r.; zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji została wydana także po upływie terminu użytkowania przedmiotowego obiektu , bo w dniu [...] 2003 r. i w dniu [...] 2003 r. Organy obu instancji orzekły zatem w przedmiocie zmiany decyzji w zakresie przedłużenia terminu użytkowania pawilonu nr [...] podczas gdy decyzja, która miała ewentualnie podlegać zmianie przy spełnieniu kumulatywnie przesłanek określonych w art. 155 Kpa , w tej części wygasła wobec upływu terminu, a zatem postępowanie o zmianę decyzji w przedmiocie przedłużenia terminu użytkowania podlegało umorzeniu. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na zasadzie art.145§1 pkt 1/c/ cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na zasadzie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 200 cyt. ustawy, polecając przy rozpoznaniu sprawy wzięcie pod uwagę przytoczonych wyżej okoliczności.