II SA/Kr 249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] Sp. j. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] postanawia: skargę odrzucić. Strona skarżąca Przedsiębiorstwo Budowlane [...] Sp. j. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2015 r., znak [...], uchylające postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r., o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 29.04.2013 r. i orzekające o wznowieniu zakończonego postępowania. Postanowienie zawierało pouczenie o tym, iż przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie argumentując, że skarga jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012.270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła do sądu skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2015 r., znak [...] uchylające postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 sierpnia 2015 r., o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 29.04.2013 r. i orzekające o wznowieniu zakończonego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2007 r., (sygn. akt I OSK 1390/06, opubl. ONSAiWSA 2008/6/91), stwierdził, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania następuje, jak stanowi art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – zwanej dalej: "k.p.a.") w formie postanowienia, które otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 599). Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego nie kończy procedury wznowieniowej, nie stanowi aktu procesowego rozstrzygającego o wznowieniu, lecz jedynie rozstrzyga o otwarciu postępowania w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie. Ewentualne inne strony postępowania wznowieniowego mogą kwestionować zasadność postanowienia w toku dalszego postępowania. Wówczas strony mają możliwość obrony swych praw. O wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie strony, doręczając im odpis postanowienia o wszczęciu (K. Sobieralski: op.cit., s. 119-120; B. Adamiak: op.cit., s. 600; E. Klat-Górska, E. Klat-Wertelecka: op.cit., s. 118). Artykuł 149 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23) stanowi, iż odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie ( § 4). Brzmienie art. 149 § 3 i § 4 k.p.a. wskazuje jednoznacznie na to, że stronie przysługuje zażalenie jedynie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, nie przysługuje ono na postanowienie o wznowieniu postępowania. Podkreślić przy tym należy, że błędne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, nie ma żadnego znaczenia, gdyż uprawnienie do wniesienia skargi określają przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie organu. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na wydane z kolei w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 K.p.a.). Zaskarżone postanowienie nie należy zatem do żadnej z kategorii postanowień wyżej wskazanych. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.