II SA/Kr 250/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 grudnia 2024 r. nr WI-I.7840.7.30.2024.MŁ w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. II SA/Kr 250/25 UZASADNIENIE Starosta Krakowski decyzją nr AB.III-W.1.161.2024 z 23 lutego 2024 r., znak: AB-III-W.6740.1.954.2023.AM, zatwierdził PZT i PAB oraz udzielił M. W. pozwolenia na budowę na działce nr [...] w B. dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, odnosząc się przy tym do uwag D. G. i J. G. (współwłaścicieli działek nr [...] i nr [...]): 1) zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 7 rozporządzenia WT odległość od granicy działek nr [...] i nr [...] wynosi 1,60 m (budynek) i 1,0 m (okap); 2) wody opadowe z dachów będą odprowadzane systemem kanalizacji deszczowej do studni chłonnych, rzeźba terenu ma spadek południowo-wschodni (przeciwny do granicy z działkami nr [...] i nr [...]), a dodatkowym zabezpieczeniem są korytka odwadniające z przeciwspadkami w kierunku działki inwestycyjnej; 3) na str. 17 PZT doprecyzowano, że wykopy i nasypy nie przekraczają wielkości przewidzianej w planie miejscowym (1 m); 4) § 13 ust. 2 pkt 9 lit. f mpzp jedynie zaleca akcentowanie poziomu okapu na ścianach szczytowych; 5) inwestor oznaczył brakujące wysokości budynków na elewacjach wschodnich i północnych, co do czego i tak nie było wątpliwości, bo były one widoczne na pozostałych elewacjach i przekrojach. W odwołaniu D. G. i J. G. podnieśli, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania zostało im doręczone jednocześnie z decyzją, zaś organ pierwszej instancji pominął to, że przeszklenia na południowej ścianie ich budynku zostaną odcięte od światła przez wysoką na 9 m północną ścianę inwestycji oddaloną od granicy działki o 1,60 m. Wojewoda Małopolski decyzją z 20 grudnia 2024 r., znak: WI-I.7840.7.30.2024.MŁ – wydaną po wezwaniu inwestora do: 1) wyliczenia wskaźnika i powierzchni zabudowy (§ 18 ust. 4 pkt 1 mpzp), łącznej powierzchni terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym (§ 18 ust. 4 pkt 2 mpzp) i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (§ 18 ust. 4 pkt 4 mpzp) z uwzględnieniem sposobu wyliczenia (§ 8 ust. 1 pkt 19 i pkt 21 mpzp); 2) sprecyzowania, czy projektowany budynek nr 1 i budynek odwołujących się są nierozprzestrzeniające ogień (NRO); 3) wykazania zgodności z § 13 i § 60 rozporządzenia WT w kontekście budynku odwołujących się – utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Najpierw organ odwoławczy stwierdził zgodność inwestycji z uchwałą Rady Gminy Zielonki nr XXVIII/60/2005 z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 05 w granicach administracyjnych miejscowości Bibice: - 05.MN.18 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – w granicach opracowania planu zbiornika wód podziemnych G.Z.W.P Nr 409 "Niecka Miechowska" (dot. wody podziemne); - każdy z budynków stanowi jeden lokal mieszkalny, a przewidziano trzy miejsca postojowe na jeden lokal mieszkalny, w tym jedno na terenie inwestycji i dwa w garażu dla każdego lokalu; - dachy dwuspadowe, symetryczne, o nachyleniu połaci głównych 35°, z kalenicą równoległą do dłuższego boku, z wyraźnie zaakcentowaną linią okapu o wysięgu 0,6 m; - wysokość budynku: 9,0 m; - dachy o barwie ciemnej (szarości), elewacje wykończone m.in. okładziną kamienną; - niwelacja terenu w granicach dopuszczalnych, tj. 1,0 m; - wskaźnik zabudowy terenu do 40% (12,9%); - łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowi więcej niż 20% powierzchni działki budowlanej lub terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym (19,9%); - szczególny obowiązek utrzymania min. 60% powierzchni terenu inwestycji jako biologicznie czynnej (63,96%). Następnie organ odwoławczy stwierdził zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Lokalizacja budynków nie narusza § 12 ust. 1 i § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia WT z uwagi na szerokość działki inwestycyjnej mniejszą niż 16 m. Budynki projektowane i sąsiednie należy traktować jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Projektowane budynki zaliczane są do kategorii ZLIV (budynki mieszkalne), a ze względu na wysokość i liczbę kondygnacji (2 nadziemne i poddasze) zaliczają się do kategorii budynków niskich (N) w klasie "D" odporności pożarowej. Na terenie działek odwołujących się znajduje się budynek mieszkalny zlokalizowany od strony północnej w odległości 8,34 m od projektowanego budynku nr 1. Projektowany budynek nr 2 jest zlokalizowany w odległości 10,3 m od istniejącego budynku gospodarczego na działce inwestora. Projektowany budynek nr 1 usytuowano w odległościach od granic z działkami sąsiednimi: 43,81 m od strony północno-wschodniej przy granicy z działką nr [...]; 21,82 m od strony południowo-zachodniej przy granicy z działką nr dr [...]; od 4,0 m do 4,21 m od strony południowej przy granicy z działką nr [...]; 1,6 m ścianą bez okien i drzwi od strony północnej przy granicy z działkami odwołujących się. Projektowany budynek nr 2 usytuowano w odległościach od granic z działkami sąsiednimi: 18,11 m od strony północno-wschodniej przy granicy z działką nr [...]; 47,52 m od strony południowo-zachodniej przy granicy z działką nr dr [...]; od 4,61 m do 5,46 m od strony południowej przy granicy z działką nr [...]; 1,6 m ścianą bez okien i drzwi od strony północnej przy granicy z działkami odwołujących się. Wreszcie organ odwoławczy stwierdził, że: 1) wysokość przesłaniania projektowanego budynku nr 1 (6,45 m) wynosi mniej niż odległość między nim a budynkiem odwołujących się (8,34 m). 2) Projektowany budynek nr 2 rzuca cień na południowo-wschodni fragment budynku odwołujących się w godzinach 7:00-8:00, natomiast w godzinach 8:00-17:00 czas nasłonecznienia wynosi 9 godzin. Nawet jeżeli cień ograniczy dostęp do światła pomieszczeń z oknami na elewacji południowej (w godzinach 7:00-8:00), to na długości ok. 3/4 tej elewacji dostęp do światła będzie zachowany. Pokoje, których okna znajdują się na elewacji południowo-zachodniej (biorąc pod uwagę wariant, w którym budynek ma dwa odrębne lokale mieszkalne zgodnie z art. 3 pkt 2a Pb), w żaden sposób nie zostaną pozbawione naturalnego światła słonecznego. W skardze D. G. wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 10 § 1 w zw. z art. 6 i art. 8 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana mimo braku uprzedniego doręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania i wykazania, że czynny udział uniemożliwiono (odmówiono uzupełnienia materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów); 2) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. przez nieuwzględnienie, że PAB przewiduje od strony granicy z nieruchomością skarżącego pompę ciepła bez zachowania odległości od granicy i mimo braku oceny emisji hałasu przez nią generowanego (§ 323 ust. 1 rozporządzenia WT; z rzutów pomieszczeń projektowanego budynku nie wynika, czy obudowa urządzenia technicznego jest wysunięta poza płaszczyznę ściany zewnętrznej budynku o więcej niż 0,5 m wbrew § 293 ust. 3 rozporządzenia WT); 3) § 13 ust. 2 rozporządzenia WT przez, bo pomiary wykonano od poziomu górnej krawędzi zewnętrznej ściany, a nie od najwyższej przesłaniającej części budynku, tj. kalenicy (różnica między stropem a kalenicą wynosi aż 2,59 m – str. 22 PAB). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna, jakkolwiek trafne są zawarte w niej niektóre spostrzeżenia o naruszeniu przepisów postępowania przez organ I instancji. Chodzi tutaj o zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Nie ulega wątpliwości bowiem, że zawiadomienie organu o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym pochodzi z daty ( wysłania) 20.02.2024r. z terminem 3-dniowym do zapoznania się z aktami /k. 111 akt elekt. I inst./ a decyzja organu I instancji zapadła w dniu 23.02.2024r., a więc w czasie zbyt krótkim na reakcję skarżącego. Niemniej w tym miejscu należy przywołać treść wspomnianego art. 10 § 1 k.p.a. Art. 10. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odnośnie wykładni tego przepisu, zwłaszcza w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie, istnieje ustalone orzecznictwo Sądów administracyjnych, tożsame w treści na przestrzeni ostatnich lat. Stąd też Sąd ograniczy się do przytoczenia judykatów z ostatniego okresu. "Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy ( wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r. I OSK 119/24 LEX nr 3859018, podobnie wyroki NSA z dnia 27 listopada 2024 r. II OSK 329/22 LEX nr 3818205, z dnia 19 listopada 2024 r. I OSK 1748/21 LEX nr 3821961 ). "Zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie powinna zatem wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny" ( wyrok NSA z dnia 6 listopada 2024 r. II OSK 147/22 LEX nr 3818171). Powracając na grunt niniejszej sprawy, skarżący w skardze wskazał, że opisane na wstępie naruszenie spowodowało, iż uniemożliwiono mu uzupełnienie materiału dowodowego i wypowiedzenie się odnośnie zgromadzonych dowodów przed organem I instancji. Jednakże w odwołaniu skarżący mógł podnieść wszelkie argumenty i przedstawić wnioski dowodowe, albowiem organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpoznania sprawy merytorycznie w jej całokształcie, podobnie jak organ I instancji. Należy rozumieć, że nic nie stało na przeszkodzie w ustosunkowaniu się do zebranych dowodów w złożonym przez skarżącego odwołaniu, podobnie jak w zgłoszeniu wniosków dowodowych, czego zresztą skarżący nie uczynił. Jakkolwiek zatem naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. jest bezdyskusyjne, to jednak ostatecznie nie przyniosło ono negatywnych skutków dla skarżącego, albowiem nie uniemożliwiło mu podjęcia jakiejś konkretnej czynności procesowej (rozpatrując to w toku całego dwuinstancyjnego postępowania); ponadto skarżący nie wykazał, aby miało ono wpływ na wynik sprawy. Tak więc zarzut w tym zakresie nie może odnieść skutku. Co się tyczy pompy ciepła, to skarżący zarzucił tutaj naruszenie § 293 ust. 3 oraz § 323 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j.). Ponadto zarzucił brak zachowania odległości 3 m od granicy z jego nieruchomością. Rozpoczynając od ostatniej kwestii, wskazać należy, że w opisie do projektu architektoniczno - budowlanego w punkcie 13 wskazano, że inwestycja obejmuje wykonanie wewnętrznych instalacji budynku i działki: wod-kan, gazu, kanalizacji opadowej wraz ze studniami chłonnymi na wody opadowe, wiz energii elektrycznej wraz z zzp oraz instalacją fotowoltaiki i instalacją co wraz z pompą ciepła. Jak chodzi o budynek nr 1, który ma być usytuowany naprzeciwko nieruchomości skarżącego (działki nr [...] i [...]), to jak wynika z rysunku rzutu piwnicy, pompa ciepła (najprawdopodobniej jednostka zewnętrzna) ma być usytuowana na zewnątrz przy ścianie bez okien zwróconej w stronę nieruchomości skarżącego. Odległość tej ściany od granicy z jego nieruchomością wynosić ma 1,5 m, co wynika z zestawienia tabelarycznego – str. 15 opisu do projektu zagospodarowania terenu (PZT - akta elektroniczne). Przyjęcie takiej odległości wynika z faktu, że działka inwestycyjna ma szerokość mniejszą od 16 m, a wobec tego wchodzi w grę przepis § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych o brzmieniu: "4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;". Rzecz jasna, jeśli zaprojektowano ścianę w odległości 1,5m, a jednostka zewnętrzna pompy ciepła ma być usytuowana na zewnątrz budynku przy tej ścianie, zatem znajdzie się ona bliżej, niż ściana budynku, o której mowa. Jednak trzeba powiedzieć, że przepisy § 12 warunków technicznych nie odnoszą się do urządzeń w rodzaju pompy ciepła, albowiem nie jest ona częścią składową budynku ( ściany). § 12 warunków technicznych mówi o odległościach budynku od granicy działki. Zgodnie z art. 47 § 2 k.c. § 2. częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Opisana definicja nie dotyczy rzecz jasna pompy ciepła jako odrębnego od budynku urządzenia. Pompa ciepła, zwłaszcza jednostka zewnętrzna, jest urządzeniem samodzielnym, które może być zainstalowane w dowolnym miejscu na działce, o ile spełnia określone wymogi. Pompa ciepła może być łatwo przeniesiona lub usunięta z miejsca, w którym jest zainstalowana, bez konieczności istotnych zmian w strukturze budynku. Zewnętrzna jednostka pompy ciepła zwykle nie ma stałych połączeń z budynkiem, jak np. poprzez ściany, fundamenty czy dach. Wreszcie, pompa ciepła jest urządzeniem, które wykonuje określone zadanie (ogrzewanie lub chłodzenie) i nie jest integralnym elementem konstrukcji budynku. W świetle powyższego, do tego urządzenia nie stosuje się przepisów o odległości budynku od granicy. Jak chodzi o § 293 ust. 3 warunków technicznych o brzmieniu: "3. Wystawy sklepowe, gabloty reklamowe, a także obudowy urządzeń technicznych nie mogą być wysunięte poza płaszczyznę ściany zewnętrznej budynku o więcej niż 0,5 m - przy zachowaniu użytkowej szerokości chodnika nie mniejszej niż 2 m oraz zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu dla osób z dysfunkcją narządu wzroku" – to jest oczywistym, że nie ma on w przedmiotowym wypadku zastosowania. Albowiem ściana bez okien od strony działki skarżącego, gdzie ma być umiejscowiona pompa ciepła, nie znajduje się przy chodniku dla pieszych w miejscu, gdzie odbywa się ruch pieszych,. a wskazany przepis dotyczy takiej właśnie sytuacji. Dalej: skarżący nawiązuje do § 323 ust. 1 warunków technicznych. Przepis ten wskazuje, że "1. Budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach". Zdaniem skarżącego należy uzupełnić materiał dowodowy o informacje o urządzeniu pompy ciepła, jakie inwestor planuje zamontować, łącznie z danymi dotyczącymi emitowanego hałasu i drgań. Zaznaczenia wymaga, że zarzuty odnośnie pompy ciepła pojawiły się po raz pierwszy dopiero w skardze, dlatego organy nie miały okazji wypowiedzieć się na ten temat. Wiadomym jest z projektu, że projektant przewiduje "nowoczesny system grzewczy – nośnik energii o niskiej emisji zanieczyszczeń jakim jest pompa ciepła" (str. 22 opisu do PZT akta elektroniczne). W nawiązaniu do tego wskazać trzeba, że na etapie projektu architektoniczno – budowlanego nie ma wymogu określania konkretnego typu urządzenia pompy ciepła, jakie może zostać zainstalowane. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c prawa budowlanego instalowanie pomp ciepła w ogóle nie wymaga pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia, co oznacza, że wystarczającym jest, że projekt architektoniczno – budowlany nadmienia tylko w ogólności, jakie jest źródło ciepła ( że jest nim pompa ciepła). Wybór konkretnego urządzenia należy do etapu wykonawczego, albowiem zależy od wielu czynników, w tym podaży określonych urządzeń w danym momencie na rynku i możliwości finansowych inwestora. Zatem brak określenia konkretnego typu urządzenia w projekcie nie dezawuuje tegoż projektu i nie stanowi o jego wadliwości. Tym samym ewentualne kwestie związane z hałasem na etapie użytkowania urządzenia, w sytuacji, gdy okaże się, że dla nieruchomości sąsiednich dolegliwości wykraczają ponad przeciętną miarę oraz stosunki miejscowe – mogą być w przyszłości rozwiązywane w płaszczyźnie immisji pośrednich, o jakich stanowi art. 144 k.c. Ostatni zarzut dotyczy kwestii przesłaniania; mianowicie wedle skarżącego wadliwym było wykonanie pomiarów od poziomu górnej krawędzi zewnętrznej ściany, a nie od kalenicy. Wyjaśnić należy, że zgodnie z § 13 warunków technicznych: § 13. 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Kluczowe jest przede wszystkim zrozumienie, że chodzi o ramiona kąta między dwoma budynkami: ewentualnie przesłaniającym i przesłanianym. Dlatego kąt konstruuje się z wierzchołkiem umiejscowionym w licu ściany budynku przesłanianego, zaś jednym jego ramieniem jest odległość między budynkami. Na tę odległość między tymi dwoma budynkami nakłada się wartość wysokości przesłaniania, którą mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi budynku przesłaniającego( którą nie jest w tym przypadku kalenica budynku, ale krawędź dachu). W ten sposób sprawdza się, czy budynek przesłaniany znajdzie się w odległości mniejszej od budynku przesłaniającego. W wypadku tej sprawy projektant zrobił analizę przesłaniania /k.64 akt elektron. II inst./, z której wynika, że wysokość przesłaniania ( mierzona do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi budynku projektowanego) wynosi 645 cm, zaś odległość miedzy budynkami wynosi 774 cm, a zatem jest większa niż wysokość przesłaniania. W ocenie Sądu sporządzona analiza jest prawidłowa. Jak wynika bowiem ze wspomnianego rysunku, ramię kąta między budynkiem przesłanianym a punktem zewnętrznej krawędzi budynku przesłaniającego pokrywa się z linią dachu aż do kalenicy budynku przesłaniającego, dlatego wynik ostateczny, nawet przy wzięciu pod uwagę wysokości do kalenicy będzie taki sam ( licząc wysokość przesłaniania w osi kalenicy). W podsumowaniu należy wskazać, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, poza art. 10 § 1 k.p.a., które to naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec tego skargę jako bezzasadną należało oddalić, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.