II SA/Kr 251/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 grudnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 4 października 2021 r. nr 1292/6740.1/2021 działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane w związku z art. 25,26 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora: R.SP.Z O.O., dla zamierzenia budowlanego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, z wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wody, c.o., elektrycznymi, wewnętrznymi podziemnymi instalacjami: kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektrycznymi, wewnętrznym układem drogowym z parkingami po wcześniejszej rozbiórce budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem oraz istniejącymi elementami infrastruktury: przyłącza gazu, kanalizacji sanitarnej, napowietrznego przyłącza energii elektrycznej na działkach nr nr [....] obr. [...], jedn. ewid. K. przy ul. [....] w Krakowie". W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 grudnia 2019 r. inwestor R. SP. Z O.O., złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla wyżej wskazanego zamierzenia budowlanego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ w dniu 18.02.2020 r. wydał decyzję pozwolenia na budowę. Od ww. decyzji odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa [...]. W dniu 15 października 2020 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Krakowa. Decyzję Wojewody Małopolskiego zaskarżyła Wspólnota Mieszkaniowa [...]. W dniu 9 kwietnia 2021 r. wyrokiem o sygn. akt. II SA/ Kr 1458/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 października 2020 r., i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2020 r. Organ ponownie rozpatrzył sprawę i zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z dnia 9 kwietnia 2021 r. odniósł się do podniesionych przez sąd nieprawidłowości, tj. braku zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa - Zachód", w przedmiocie długości projektowanego budynku większej niż 50 m. Projektowane budynki (zgodnie z § 13 ust. 3 pkt. 2) lit. b) planu nie mogą przekroczyć długości 50 m w odniesieniu do każdego z budynków oddzielnie. Postanowieniem z dnia 18.08. 2021 r. organ nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia do zgodności przedłożony projekt budowlany z ustaleniami zawartymi w § 14 ust. 2 pkt. 1, ust.3 pkt l odsyłających do zapisów § 13 ust.3 pkt. 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania obszaru "Górka -Narodowa Zachód"(uchwała Rady Miasta Krakowa nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006 r) - zawierających regulacje dotyczące zakazu lokalizowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych o długości większej niż 50 m. Z uwagi, że projekt zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę z dnia 18 lutego 2020 r., obejmował budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami nadziemnymi zlokalizowanymi na wspólnym garażu podziemnym, projektant zgodnie z cytowanym na wstępie wyrokiem dokonał zmiany (korekty) projektu polegającej zasadniczo na podziale jednego podziemnego garażu na dwa odrębne garaże, zdylatowane między sobą. Zmieniono w ten sposób projekt dwóch segmentów naziemnych zlokalizowanych na wspólnym garażu podziemnym na dwa budynki wielorodzinne z garażami podziemnymi. Z powodu zmiany inwestycji na dwa budynki wprowadzono do projektu zagospodarowania terenu plac zabaw dla dzieci, zmieniono lokalizację miejsca postojowego dla niepełnosprawnego. Nieznacznemu pomniejszeniu uległ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, mieszcząc się we wskaźniku zgodnym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania obszaru "Górka - Narodowa Zachód". Od tej decyzji odwołanie wnieśli B. i J. T. zarzucając, że inwestor maksymalnie wykorzystując współczynnik zabudowy na swojej działce spowodował, że odwołujący nie mogą już tego uczynić na swojej działce. Odwołujący stoją na stanowisku, że jako właściciele działek sąsiadujących z inwestycją mają prawo do gwarancji możliwości wykorzystania swoich działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z wykorzystaniem maksymalnych współczynników zabudowy. Kolejno 6 grudnia 2021 r. do organu wpłynęło pismo B. i J. T. z tego samego dnia, w którym odwołujący stwierdzili, że cofają swoje odwołanie. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r. nr WI-I.7840.2.107.2021.JD działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 137 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 137 K.p.a., strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Należy zauważyć, że cofnięcie odwołania oparte jest na zasadzie rozporządzalności, która jest ograniczona. Podlega ono bowiem kontroli organu odwoławczego i w razie oceny, że doprowadziłoby do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia naruszającego prawo lub interes społeczny, czynność ta nie wywołuje skutku prawnego. Organ odwoławczy, stosownie do treści art.137 K.p.a. poddał kontroli decyzję organu pierwszej instancji w aspekcie naruszenia prawa, kierując się wskazaniami zapadłego w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy zaznaczyć, że przedmiotowa inwestycja była już oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1458/20 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z 15.10.2020 r., utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 18.02.2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami nadziemnymi zlokalizowanymi na wspólnym garażu podziemnym z wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wody, c.o., elektrycznymi, wewnętrznymi podziemnymi instalacjami: kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektrycznymi, wewnętrznym układem drogowym z parkingami po wcześniejszej rozbiórce budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem oraz istniejącymi elementami infrastruktury: przyłącza gazu, kanalizacji sanitarnej, napowietrznego przyłącza energii elektrycznej na działkach nr nr [....] obr. [...], jedn. ewid. K. przy ul. [....] w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1458/20 stwierdził między innymi: "w zakresie pominiętych w skardze zarzutów organ odwoławczy udzielił stosownych, znajdujących oparcie w materiale sprawy oraz w przepisach prawa, wyjaśnień. W szczególności, stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przeprowadzono analizę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym warunkami technicznymi, analizę zgodności projektu z przepisami pożarowymi, a także zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym ostatnim jednak zakresie popełniono błąd, którego przyczyną była wadliwa interpretacja § 13 ust. 3 pkt ust. 3 pkt 2 lit, b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (uchwała Rady Miasta Krakowa nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006 r.). Przepis ten zawiera regulację dotyczącą warunku zabudowy dla obiektów realizowanych w obszarze 3MW/MN, w którym znajduje się teren inwestycji. Warunkiem tym jest zakaz "lokalizowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych o długości większej niż 50 m". Przedmiotowa inwestycja - to budowa jednego budynku wielorodzinnego. Faktu tego nie zmienia to, że budynek składa się z dwóch nadziemnych segmentów. Jak wskazuje dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku "Odniesienie zaś parametru granicznego 50 m. do "długości budynku", a nie do "szerokości elewacji frontowej" jednoznacznie określa przedmiot podlegający regulacji. Chodzi o budynek jako całość, a nie o poszczególne jego części, choćby były to nadziemne segmenty. "Długość" projektowanego budynku z całą pewnością przekracza dozwolone 50 m, skoro przekracza je już suma szerokości elewacji dwóch nadziemnych segmentów. Zatwierdzenie zatem projektu budowlanego budynku wielomieszkaniowego, którego długość przekracza 50 m nastąpiło z naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bo sprzecznie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." W ponownie prowadzonym przez organ l instancji postępowaniu, inwestor zmodyfikował zarówno wniosek jak i projekt budowlany w takim zakresie, że aktualnie wniosek dotyczy budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi (...). Zmieniono także projekt w ten sposób, że zamiast dwóch segmentów naziemnych zlokalizowanych na wspólnym garażu, aktualnie pozwolenie na budowę dotyczy dwóch budynków wielorodzinnych z garażami (każdy budynek ma garaż). W przedmiotowej sprawie ocenie organu odwoławczego, podlega w szczególności czy zrealizowana została dyspozycja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym organy obu instancji zostały związane. Poprzedni projekt, który był przedmiotem analizy wyroku WSA z 9.04.2021 r., dotyczył budowy jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami nadziemnymi zlokalizowanymi na wspólnym garażu podziemnym i w ocenie WSA, długość tego budynku jako całość przekraczała dozwolone 50 m. Projektant dokonał zmiany projektu, aktualny projekt dotyczy budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z. garażami podziemnymi. Każdy z budynków ma niezależny, odrębny oddylatowany garaż z osobnym wjazdem. Z powodu zmiany inwestycji na dwa budynki wprowadzono do projektu zagospodarowania terenu plac zabaw dla dzieci. Nieznacznemu pomniejszeniu uległ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, wynosi aktualnie 32,8%, mieszcząc się jednakże we wskaźniku zgodnym z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. tj. min.30%. Zgodnie z dyspozycją § 13 ust. 3 pkt 2 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (uchwała Rady Miasta Krakowa nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006 r.), w obszarze 3MW/MN, w którym znajduje się teren inwestycji plan zakazuje: lokalizowania budynków mieszkaniowych wielorodzinnych o długości większej niż 50,0 m. W ocenie organu odwoławczego żaden z dwóch budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, każdy z garażem podziemnym, biorąc pod uwagę nie tylko długość nadziemnej części budynków ale także długość garaży zlokalizowanych pod tymi budynkami, których projekty zostały zatwierdzone decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 4 października 2021 r., znak: AU-01 -2.6740.1.2678.2019.EDS, nie ma długości większej niż 50,0 m. Budynek oznaczony na rysunku projektu zagospodarowania terenu lit. A ma długość 45,57 m., a budynek oznaczony na rysunku projektu zagospodarowania terenu lit. B ma długość 38,46 m. Zapis § 13 ust. 3 pkt 2 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" został spełniony. Ponadto, projekt budowlany jest kompletny, zawiera opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzania budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę, sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, projekt architektonicznobudowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego. Według oceny Wojewody Małopolskiego, kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym projektowany obiekt budowlany spełnia wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Stwierdzić należy, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1, jak i z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. między innymi inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę omawianej inwestycji przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zacytować należy przepis art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę organ nie znalazł podstaw o których mowa w art. 137 K.p.a. do nieuwzględnienia cofnięcia odwołania. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w Krakowie zarzucając naruszenie: 1/ art. 137 K.p.a. poprzez uwzględnienie cofnięcia odwołania, mimo iż doprowadziło to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo, 2/ art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego W uzasadnieniu wskazano, że Wojewoda Małopolski powinien był przeanalizować, czy decyzja organu I instancji nie narusza prawa lub interesu społecznego i uwzględnić cofnięcie odwołania dopiero po stwierdzeniu braku naruszeń w tym zakresie. Natomiast w niniejszej sprawie analiza dokonana przez organ odwoławczy była niepełna, ponieważ dotyczyła wyłącznie zgodności decyzji organu I instancji z § 14 ust. 3 pkt. 1 w zw. z § 13 ust. 3 pkt. 2 lit. b uchwały Nr CXIX/1283/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (dalej: "plan miejscowy"). Nawet jednak ocena zgodności decyzji organu I instancji z planem miejscowym nie została przeprowadzona prawidłowo. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r. nr WI-I.7840.2.107.2021.JD o umorzeniu postępowania odwoławczego w związku z cofnięciem odwołania B. i J. T. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 października 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora: R. SP. Z O.O., Kraków dla zamierzenia budowlanego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, z wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wody, c.o., elektrycznymi, wewnętrznymi podziemnymi instalacjami: kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektrycznymi, wewnętrznym układem drogowym z parkingami po wcześniejszej rozbiórce budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem oraz istniejącymi elementami infrastruktury: przyłącza gazu, kanalizacji sanitarnej, napowietrznego przyłącza energii elektrycznej na działkach nr nr [...] obr. [...], jedn. ewid. K. przy ul. [....] w Krakowie". Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego może nastąpić wyłącznie w przypadku dostrzeżenia bezprzedmiotowości samego postępowania odwoławczego, a nie bezprzedmiotowości całego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu wskazuje się przy tym, że z uwagi na brak wskazania w przepisie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. podstaw umorzenia postępowania odwoławczego, należy przy jego wykładni posługiwać się art. 105 K.p.a., a więc ogólną regulacją odnoszącą się do przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego. Przepis ten określa odrębnie podstawy umorzenia postępowania z urzędu lub na wniosek strony. W myśl art. 105 § 1 K.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości lub w części, organ wydaje gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części. O bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego zasadniczo świadczyć będą dwie okoliczności: cofnięcie odwołania lub ustalenie, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania odwoławczego. W przedmiotowej sprawie odwołujący korzystając ze swoich uprawnień procesowych cofnęli złożone odwołanie. W myśl art. 137 K.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, zbadał, czy nie zachodzą negatywne przesłanki cofnięcia odwołania, określone w art. 137 zdanie drugie K.p.a. Organ odwoławczy dokonał oceny prawidłowości decyzji organu I instancji pod kątem jej zgodności z prawem oraz z interesem społecznym. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że zaskarżona decyzja nie zawiera takich naruszeń. Przede wszystkim wskazać należy, że opisana na wstępie inwestycja była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W prawomocnym wyroku z dnia 9 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1458/20 sąd ten wskazał, że "wadliwie zinterpretowano § 13 ust. 3 pkt ust. 3 pkt 2 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (uchwała Rady Miasta Krakowa nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006 r.). Przepis ten zawiera regulację dotyczącą warunku zabudowy dla obiektów realizowanych w obszarze 3MW/MN, w którym znajduje się teren inwestycji. Warunkiem tym jest zakaz "lokalizowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych o długości większej niż 50 m". Przedmiotowa inwestycja – to budowa jednego budynku wielorodzinnego. Faktu tego nie zmienia to, że budynek składa się z dwóch nadziemnych segmentów. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Nie ulega wątpliwości, że projektowany obiekt został, za pomocą przegród budowlanych (ścian, dachu i fundamentów), wydzielony z przestrzeni jako jedna całość. Bez znaczenia pozostaje, że garaż umiejscowiony jest pod ziemią, skoro stanowi on nierozdzieloną część wspólną dla obu nadziemnych segmentów. Takie rozumienie definicji budynku w odniesieniu do budynku z kilkoma segmentami nadziemnymi było już niejednokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA : z dnia 28 maja 2019 r. II OSK 2529/18, z dnia 16 lutego 2016 r. II OSK 1485/14). Dodać też trzeba, że w rozpoznawanej sprawie wszelkie ewentualne wątpliwości usuwać winno proste odczytanie cytowanego powyżej przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek w planie tym zawarto definicję "elewacji frontowej", to w wymienionym przepisie pojęciem tym się nie posłużono. Odniesienie zaś parametru granicznego 50 m. do "długości budynku", a nie do "szerokości elewacji frontowej" jednoznacznie określa przedmiot podlegający regulacji. Chodzi o budynek jako całość, a nie o poszczególne jego części, choćby były to nadziemne segmenty. "Długość" projektowanego budynku z całą pewnością przekracza dozwolone 50 m., skoro przekracza je już suma szerokości elewacji dwóch nadziemnych segmentów. Zatwierdzenie zatem projektu budowlanego budynku wielomieszkaniowego, którego długość przekracza 50 m nastąpiło z naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bo sprzecznie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Organ rozstrzygający ponownie sprawę (Prezydent Miasta Krakowa) związany był zarówno oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w powołanym wyżej orzeczeniu, co wynika z art. 153 P.p.s.a. Również sąd administracyjny rozpoznając sprawę ponownie związany jest oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu WSA, co wynika wprost z powołanego wyżej uregulowania zawartego w art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać trzeba, że pomimo użycia w art. 153 P.p.s.a. określenia orzeczenie, chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia, a w konsekwencji również wskazania co do dalszego postępowania, wiążą się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną, o której stanowi analizowany przepis, należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Przy czym obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Należy jednocześnie zaznaczyć, że ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego utracą moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny i wskazań, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Jednocześnie podkreślić należy, że ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego tracą moc wiążącą w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12) przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu, gdyż wiążą go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych i nowych wskazań, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Z kolei zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z powyższego wynika, że wyrażony w art. 153 P.p.s.a. obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej przez sąd może być wyłączony jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Taka wyjątkowa sytuacja, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, nie wystąpiła. Jednocześnie naruszenie przez organ postanowień art. 153 P.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i powoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy związania orzeczeniem sądu. W orzecznictwie podkreśla się, że działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną i wskazaniami także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Krakowa rozpoznając sprawę w następstwie powołanego wyżej wyroku WSA w Krakowie wziął pod uwagę wskazania tam zawarte. Przede wszystkim wskazać bowiem należy, że projektant dokonał zmiany projektu, aktualny projekt dotyczy budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi. Każdy z budynków ma niezależny, odrębny oddylatowany garaż z osobnym wjazdem. Z powodu zmiany inwestycji na dwa budynki wprowadzono do projektu zagospodarowania terenu plac zabaw dla dzieci. Nieznacznemu pomniejszeniu uległ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, wynosi aktualnie 32,8%, mieszcząc się jednakże we wskaźniku zgodnym z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. tj. min.30%. Zgodnie z dyspozycją § 13 ust. 3 pkt 2 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (uchwała Rady Miasta Krakowa nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006 r.), w obszarze 3MW/MN, w którym znajduje się teren inwestycji plan zakazuje: lokalizowania budynków mieszkaniowych wielorodzinnych o długości większej niż 50,0 m. Żaden z dwóch budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, każdy z garażem podziemnym, biorąc pod uwagę nie tylko długość nadziemnej części budynków ale także długość garaży zlokalizowanych pod tymi budynkami, nie ma długości większej niż 50,0 m. Zapis § 13 ust. 3 pkt 2 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" został spełniony, a tym samym zostały wypełnione wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie. Reasumując należy stwierdzić, że mając na uwadze przedstawiony stan sprawy, fakt, że organ odwoławczy przeanalizował decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 października 2021 r. pod względem zgodności z Prawem budowalnym i przepisami wykonawczymi nie można stwierdzić, aby cofnięcie odwołania było niedopuszczalne i doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Organ odwoławczy właściwie skorzystał również z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i umorzył postępowanie odwoławcze. Wskazać na koniec należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku z dnia 9 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1458/20 nie dopatrzył się naruszeń prawa o których mowa w skardze, dokonując kontroli także w tym zakresie. Z powyższych względów w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.