II SA/Kr 2518/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006 r. sprawy ze skargi B.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą być wykonywane; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego B.L. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 2518/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].06.2002r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust.4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn.zm./, po rozpatrzeniu wniosku inwestorów, Burmistrz Miasta R. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla M. i J. K. dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. "1" z infrastrukturą techniczną warz z przyłączem sieci energetycznej do budynku na działkach nr ew. "1", "2" i "3" położonych w R. ul. Z. (woda - studnia na działce inwestora, odprowadzenie ścieków - zbiornik szczelny na działce inwestora). W uzasadnieniu wskazano, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R., wsi P., C. i R. uchwalonego w dniu [...].06.1991r., wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].12.2001r. oraz wymaganiami ochrony środowiska i przepisami techniczno-budowlanymi. Przedłożony projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane. W odwołaniu od tej decyzji B.L. zarzucił, że decyzja została wydana, mimo złożenia przez niego skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto wskazał, że działka inwestorów nr "1" nie spełnia wymogów § ł 4 ust. l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, że do działki budowlanej należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej o szerokości nie mniejszej niż 3 m. Zarzucił, że działka inwestorów przylega do drogi nr "3", ale nie, jest ona drogą publiczną, część tej drogi przebiega po działce odwołującego się nr "4", a jej szerokość przy domu skarżącego się wynosi 1,5 m. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l kpa Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że proponowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, z wymaganiami środowiska, z wymaganiami decyzji wzizt, z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt jest kompletny, wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji wzizt Dysponuje również nieruchomością na cele budowlane. Proponowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie przewidzianym w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że decyzja wzizt wydana w przedmiotowej sprawie jako decyzja ostateczna podlega wykonaniu, a wniesienie skargi do NSA nie wstrzymuje jej wykonania. Co do drugiego zarzutu, SKO stwierdziło, że droga stanowiąca działkę nr "3" jest drogą publiczną, co wynika z wypisu z rejestru gruntów. Dlatego też działka inwestorów ma dostęp do drogi publicznej i stąd przepis § 14 ust. l rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r nie ma zastosowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję B.L. podtrzymał zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Do skargi dołączył pismo Burmistrza Miasta R. z dnia 16.05.2001r., kierowane do niego, zawierające informację, że droga nr "3" nie jest drogą publiczną, gdyż nie została zaliczona do kategorii dróg gminnych w drodze uchwały rady gminy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Treść art. 32 ust.4 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była następująca: Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art. 35 prawa budowlanego stanowił, że: "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Za błędne należy uznać twierdzenie organów, że inwestorzy wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z projektu budowlanego wynika, że linia energetyczna do projektowanego budynku ma być poprowadzona przez działkę nr "2". Właścicielami tej działki są Z.B. i M.B. Na stronie 152 akt administracyjnych znajduje się oświadczenie M.B., złożone na zgodą żony Z.B., o zezwoleniu na przeprowadzeniu linii energetycznej po działce nr "2". Ponieważ w aktach brak jest pełnomocnictwa udzielonego M.B. przez żonę do złożenia takiego oświadczenia woli, uznać należy, że inwestorzy nie uzyskali zgody Z.B. na dysponowanie nieruchomością nr "2" na cele budowlane. Zgodnie z treścią art. 34 prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja wzizt z dnia [...].12.2001r. obejmowała wyłącznie budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem wraz z przyłączem sieci energetycznej. Nie wiadomo czy projekt branżowy instalacji elektrycznej został wykonany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, gdyż dokument potwierdzający ich posiadanie nie został przedłożony. Zatwierdzony projekt budowlany nie posiada części dotyczącej wykonania studni. Ustalenie organu odwoławczego, iż droga nr "3" jest drogą publiczną (na postawie wypisu z rejestru gruntów) jest przedwczesne. Dokonanie prawidłowego ustalenia tej okoliczności miało zasadnicze znaczenie dla oceny, czy spełnione zostały wymagania § 14 ust. l warunków technicznych z dnia 14 grudnia 1994r. Przepis ten przewidywał, że "do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m." W myśl przepisu art. 1 ustawy o drogach publicznych drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 7 ustawy, do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zalicza się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych. Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały rady gminy. Na pewno o publicznym charakterze drogi nie może przesądzać wpis do rejestru gruntów. Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy prawa procesowego /art. 7 i 77 kpa/ oraz art. 34 i 35 prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.