II SA/Kr 252/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi H. G. i J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 8 stycznia 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz.1332) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 w związku z art. 16 ustawy 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania H. G. od decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 kwietnia 2017 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu W. i S. B. oraz K. i P. B. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy 188,75 m2, powierzchnia użytkowa 270,98 m2, kubatura 984,65 m2 – oraz budowa zbiornika na nieczystości ciekłe, budowa studni kopanej na działce nr [...] położonej w m. S. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta Wadowicki, decyzją nr [...] z dnia 28 kwietnia 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 22 lipca 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla W. i S. B. oraz K. i P. B. obejmującego: 1) budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy 188,75 m2, powierzchnia użytkowa 270,98 m2, kubatura 984,65 m2; 2) budowę zbiornika na nieczystości ciekłe; 3) budowę studni kopanej na działce nr [...] położonej w m. S. ". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że na dzień orzekania na terenie objętym pozwoleniem na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w Lanckoronie nr VII/62/2003 z dnia 15 maja 2003 r., Uchwałą Rady Gminy w Lanckoronie nr XXXVII/232/06 z dnia 3 października 2006 r. w sprawie zmiany Nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona, Uchwałą Rady Gminy w Lanckoronie nr XXXIX/311/14 z dnia 30 września 2014 r. w sprawie zmiany Nr 4 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona, Uchwałą Rady Gminy w Lanckoronie nr IX/67/15 z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany Nr 2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona oraz Uchwałą Rady Gminy w Lanckoronie nr IX/68/15 z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany Nr 3 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest zgodnie z częścią graficzną w jednostce oznaczonej symbolem: MM – "tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności (zabudowa jednorodzinna i zagrodowa)". Inwestycja objęta decyzją nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ wyjaśnił, że inwestor przedłożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, informację o obszarze oddziaływania obiektu, który obejmuje nieruchomości nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w miejscowości S.. Projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z obowiązującymi przepisami nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000. Odnosząc się do sformułowanych w toku postępowania uwag H. G. i J. G. dotyczących kręgu stron postępowania, organ I instancji wskazał, że na podstawie obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu – nieruchomości nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w miejscowości S. – ustalono strony postępowania administracyjnego, zgodnie z informacją z rejestru gruntów na dzień 28 marca 2017 r. Z akt sprawy wynika, że kierowana do stron korespondencja została doręczona zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a.; organ zapewnił stronom postępowania możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei odnosząc się do uwag dotyczących dojazdu do działki inwestycyjnej, organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z pismami Wójta Gminy L. znak: [...] z dnia 7 lutego 2017 r. oraz z dnia 29 marca 2017 r., które to załączono do wniosku, przedmiotowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - gminnej Nr [...] "[...]" oznaczonej numerem działki [...] Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W., Wydział I Cywilny z dnia 30 marca 1999 r., sygn. akt I Ns 376/94, działki nr: [...], [...] (zmiana numeru - obecnie [...]) położone w miejscowości S. mają ustanowioną na rzecz każdoczesnych właścicieli służebność przejazdu, przechodu i przegonu po działkach nr: [...], [...]. Działki, po których ustalono służebność, graniczą z drogą publiczną gminną Nr [...] "[...]". Ponadto Wójt Gminy Lanckorona wyraził zgodę jako zarządca na przejazd, przechód po działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] położonej w miejscowości S.. Uzgodnienie możliwości dostępu do drogi publicznej (uzyskanie warunków technicznych do wykonania zjazdu, wykorzystania istniejącego zjazdu lub dokument potwierdzający dostęp do drogi publicznej) określa zarządca drogi, tj. dla dróg gminnych, w przedmiotowym przypadku – Wójt Gminy Lanckorona. Pismem z dnia 15 maja 2017 r. H. G. i J. G. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...], w którym zarzucili w szczególności, że działka inwestycyjna nie posiada dostępu do drogi publicznej i że w toku postępowania pominięto I. G. i H. G., a powinni oni mieć status strony. Na skutek odwołania H. G. Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję, którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (niedopuszczalność odwołania J. G. organ odwoławczy stwierdził postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organ odwoławczy – odnosząc się do zarzutów odwołania – wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty przekazane przez Urząd Gminy Lanckorona (pismo Wójta Gminy Lanckorona z 7 lutego 2017 r., znak: [...] oraz z 29 marca 2017 r.), z których wynika, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - gminnej Nr [...] "[...]", oznaczonej numerem działki [...] Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W., Wydział I Cywilny z 30 marca 1999 r., sygn. akt I.Ns.376/94, działki nr [...], [...] (zmiana numeru - obecnie [...]) położone w miejscowości S., mają ustanowioną na rzecz każdoczesnych właścicieli służebność przejazdu, przechodu i przegonu po działkach nr [...], [...]. Działki, po których ustalono służebność, graniczą z drogą publiczną gminną Nr [...] "[...]", a możliwość dostępu do tej drogi uzgodnił zarządca drogi - Wójt Gminy Lanckorona. Ponadto, jako zarządca drogi, Wójt wyraził zgodę na przejazd i przechód po działce, oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w S. . Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, podkreślając zarazem, że w przedmiotowym postępowaniu nie ma podstaw do rozstrzygania kwestii z zakresu prawa własności oraz prawidłowości map ewidencyjnych; w tym zakresie odwołująca się winna dochodzić swoich praw przed sądami cywilnymi oraz właściwymi organami geodezyjnymi. W nawiązaniu do zarzutu odwołania dotyczącego ustalenia stron postępowania z pominięciem I. G. i H. G., Wojewoda Małopolski wskazał, że przeprowadzona przezeń ponowna analiza obszaru oddziaływania inwestycji wykazała, iż obszar ten został prawidłowo wyznaczony, a wśród właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości znajdujących się w tym obszarze nie znajdują się I. i H. G.. Wojewoda Małopolski wskazał również, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowane zostały wszystkie warunki, wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a także Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm). Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar Natura 2000. Zarówno budynek, jak i pozostałe projektowane obiekty usytuowane są zgodnie z przepisami budowlanymi, odległości od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi przekraczają wielkości minimalne, wymagane zapisami ww. rozporządzenia. Dodatkowo stwierdzono, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia 6 lutego 2018 r. H. G. i J. G. złożyli skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie zakwestionowali dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej i opisali toczące się spory o status sąsiednich działek; wskazali także, iż pokrzywdzony został ich syn I. . Na rozprawie skarżący reprezentowani byli przez pełnomocnika z urzędu, który podał, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony tj. nie brał udziału syn skarżących I. G., który jest właścicielem działki [...]. W ocenie skarżących działka inwestycyjna nie ma dostępu do drogi publicznej w szczególności nie jest jasny stan prawny działki nr [...], toczy się co do niej postępowanie przed Krajową Komisją Uwłaszczeniową pod sygn. [...], które według wiedzy pełnomocnika z urzędu jest w toku. Samochody, które przejeżdżają wzdłuż działki nr [...], powodują osuwanie się ziemi. Pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 107 oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Pełnomocnik skarżących wniósł także o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Krajową Komisją Uwłaszczeniową – wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu wydanym na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona, a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe (nie narusza zatem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowane zostały wszystkie warunki wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a także Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar Natura 2000. Zarówno budynek, jak i pozostałe projektowane obiekty usytuowane są zgodnie z przepisami budowlanymi, odległości od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi przekraczają wielkości minimalne, wymagane zapisami ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu, nie ma również podstaw do kwestionowania oceny organów, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Inwestorzy przedłożyli wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z przebiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wynika, że sporne były w istocie dwie kwestie: dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej oraz krąg stron postępowania. Gdy idzie o tę pierwszą kwestię – wyjaśnianą w uzasadnieniach decyzji – Sąd podziela zreferowane wyżej stanowisko organów obu instancji. Zasadnie w tym kontekście wskazano, że w aktach sprawy znajdują się pisma Wójta Gminy Lanckorona z dnia 7 lutego 2017 r. i z dnia 29 marca 2017 r., z których wynika, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - gminnej Nr [...] "[...]", oznaczonej numerem działki [...] Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W., Wydział I Cywilny z 30 marca 1999 r., sygn. akt I.Ns.376/94, działki nr [...], [...] (zmiana numeru - obecnie [...]) położone w miejscowości S., mają ustanowioną na rzecz każdoczesnych właścicieli służebność przejazdu, przechodu i przegonu po działkach nr [...], [...]. Działki, po których ustalono służebność, graniczą z drogą publiczną gminną Nr [...] "[...]", a możliwość dostępu do tej drogi uzgodnił zarządca drogi - Wójt Gminy Lanckorona. Ponadto, jako zarządca drogi, Wójt wyraził zgodę na przejazd i przechód po działce, oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w S. . Działka inwestycyjna graniczy z działką nr [...], będącą własnością inwestorów, a ta z kolei ma dostęp do działek nr [...] i nr [...], będących we władaniu Gminy Lanckorona i wykorzystywanych jako drogi. Działka nr [...], na której koncentrowały się zarzuty pełnomocnika skarżących sformułowane na rozprawie, objęta jest księgą wieczystą [...] – w księdze tej ujawniona jest własność Gminy Lanckorona (sposób korzystania: drogi); taki też stan rzeczy wynika z informacji z rejestru gruntów (k.13 akt organu I instancji). Ustalenia organów obu instancji co do statusu tej działki są zatem prawidłowe; w istocie oznacza to również, że działka inwestycyjna ma dostęp do drogi publicznej niezależnie od powołanych wyżej służebności. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie było podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na twierdzenia pełnomocnika skarżących co do mającego się toczyć postępowania przed Krajową Komisją Uwłaszczeniową, tym bardziej, że twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi dokumentami. W ocenie Sądu, krąg stron postępowania został ustalony prawidłowo. Sąd podziela stanowisko i argumentację organu odwoławczego co do tego, że właścicielowi działki nr [...] nie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Poza tym, strona skarżąca, która uczestniczyła w postępowaniu, nie mogłaby skutecznie podnosić zarzutu pominięcia innej strony. Zarzut pominięcia w postępowaniu może skutecznie podnieść tylko ta strona, której to dotyczy. Należy zaznaczyć, że merytoryczna kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nastąpiła na skutek wniesienia skargi przez H. G.. W odniesieniu do J. G. skarga podlegała oddaleniu z uwagi na brak interesu prawnego w jej wniesieniu. J. G. nie jest bowiem właścicielem, zarządcą ani użytkownikiem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji; nie był również adresatem zaskarżonej decyzji, lecz postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.