II SA/Kr 252/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 grudnia 2024 r., znak WS-VI.7536.1.36.2024.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 18 grudnia 2024 r. znak: WS.VL7536.1.36.2024.PB utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 29 kwietnia 2024 r. nr GS-14.6821.54.2023.PM orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow.0,0298 ha obr. [...] jedn. ewid. K. - P., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Tyniec - Osiedle" zatwierdzonego uchwałą nr LXIIl/898/12 Rady Miasta Krakowa z 19 grudnia 2012 r., poprzez udzielenie P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. zezwolenia na budowę gazociągu średniego ciśnienia, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa gazociągu na odcinku od węzła obwodnicy K. przy ul. T. wzdłuż ulicy B. Ś., B. w kierunku ulicy T. w S. Etap II", polegającą na założeniu i przeprowadzeniu na części ww. nieruchomości gruntowej gazociągu średniego ciśnienia DN/dn 225 o długości 9,8 mb, w pasie technologicznym o szerokości 0,5 m od osi gazociągu po każdej z jego stron, obejmującym powierzchnię 9,8 m2, o przebiegu zakreślonym na mapie stanowiącej załącznik do ww. decyzji i jej integralną część. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa ograniczono korzystanie z nieruchomości, uznając, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344 ze zm., zwanej dalej u.g.n.). Planowana inwestycja służy celowi publicznemu, a rokowania nie zakończyły się zawarciem umowy. E. K. i J. K. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, w szczególności kwestionując prawidłowość przeprowadzonych rokowań. Przyznali, że wnioskodawca podjął z nimi rozmowy, w ramach których odbyło się spotkanie, a następnie wystosował do nich pismo z dnia 19 stycznia 2023 r. Jednak kolejne pismo nie zostało przez nich odebrane, bowiem wcześniej ustanowili pełnomocnika, o czym wnioskodawca został poinformowany. Nie jest też prawdą, że skarżący nie zareagowali na składane im propozycje, bowiem pismem z dnia 21 lutego 2023 r. ich pełnomocnik poinformował wnioskodawcę, że nie wyrażają oni zgody na przebieg gazociągu w proponowany sposób. Pomimo zgłaszanych zastrzeżeń co do lokalizacji gazociągu, wnioskodawca nie podjął żadnych rozmów na ten temat. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 18 grudnia 2024 r. utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Wojewoda zgodził się z organem I instancji, że zostały spełnione wszystkie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. W szczególności organ nie miał zastrzeżeń co do przeprowadzonych rokowań, a zarzut w tym zakresie uznał za bezpodstawny. W pismach z dnia 19 stycznia i 7 marca 2023 r. spółka wystąpiła do skarżących z propozycją zawarcia umowy w zamian za udostępnienie nieruchomości w celu posadowienia odcinka gazociągu, przedstawiając zakres inwestycji, propozycję wynagrodzenia oraz projekt umowy ustanowienia służebności przesyłu. Skarżący nie wyrazili jednak zgody na projektowany przebieg nowego gazociągu. Tym samym rokowania uznane zostały za prawidłowe, choć nieskuteczne. Odnosząc się do zarzutu wadliwego doręczenia korespondencji organ zauważył, że pełnomocnik został ustanowiony po doręczeniu pierwszego pisma z dnia 6 lutego 2023 r. Ponadto na gruncie rokowań cywilno-prawnych organ nie jest związany art. 40 k.p.a. dotyczącym sposobu doręczeń pism ustanowionemu pełnomocnikowi, który dotyczy postępowania administracyjnego. Zdaniem organu planowana przebudowa sieci gazowej, uwzględnia jak najmniejszą uciążliwość dla właścicieli przedmiotowej nieruchomości, bowiem nowy gazociąg ma zmniejszoną strefę kontrolowaną w porównaniu do dotychczas znajdującego się na działce gazociągu. Inwestor poinformował, że konieczne jest poprowadzenie projektowanej sieci po działce skarżących, aby zapewnić możliwość dostawy gazu do budynku nr [...]. Projektowana trasa gazociągu jest poprowadzona równolegle do istniejącego gazociągu z ominięciem istniejących drzew i studni. Następnie organ wyjaśnił, że inwestycja spełnia warunek zgodności z planem miejscowym. Zgodnie z § 8 ust. 4 obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w granicach terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie nie wyznaczonych na rysku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, pod warunkiem, że ich lokalizacja i parametry nie pozostają w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu. W § 12 ust. 4 planu wskazano, że dopuszcza się rozbudowę i przebudowę istniejących gazociągów średniego ciśnienia oraz budowę nowych gazociągów średniego ciśnienia uwzględniając warunki określone przepisami odrębnymi. Zarazem w § 16 ust. 1 pkt 2 lit. g dopuszczono budowę urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. W opinii organu nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego w znaczeniu lokalnym. Spółka wyjaśniła, że przebudowa istniejącego gazociągu jest konieczna, gdyż istniejący gazociąg jest wyeksploatowany i ma zbyt małą wydajność, uniemożliwiając podłączenie nowych odbiorców. Na powyższą decyzję E. K. i J. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 11 § 111 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności odnośnie prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań, prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 114 ust 3 u.g.n. a także wyjaśnienia czy inwestor mógł zaplanować przebieg sieci gazowej w sposób mniej uciążliwy dla właścicieli działki nr [...]: - art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na pominiecie treści pism skarżących składanych w toku postępowania, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności odnośnie kontroli prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust 3 u.g.n. rokowań; - art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w szczególności postępowania organu pierwszej instancji; - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez braku doręczenia pism pełnomocnikowi; - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji. 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 124 u.g.n, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że postępowania ograniczające sposób korzystania z nieruchomości zostało przeprowadzone prawidłowo. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: istnienie celu publicznego, prawidłowość rokowań i zgodność z m.p.z.p. Definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22). W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23). Odnośnie do kwestii rokowań w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób mają wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania). Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.) Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd podzielił stanowisko organów, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 124 ust. 1 u.g.n., warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na przebudowie gazociągu, umożliwiającej przyłączenie nowych odbiorców, w świetle brzmienia przepisów prawa i ugruntowanego stanowiska judykatury, stanowi inwestycję celu publicznego. Również analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na działce skarżących budowę szeroko pojętych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej (§ 8 ust. 4 oraz § 16 ust. 1 pkt 2 lit. g), jak i wprost rozbudowę i przebudowę istniejących gazociągów (§ 12 ust. 4). W opinii Sądu precyzyjne ustalenie przebiegu sieci gazociągowej nie jest wymagane, a ogólne dopuszczenie lokalizacji, czy przebudowy sieci gazowej na wszystkich terenach danej zabudowy, oznacza, że późniejsza rozbudowa sieci na tym obszarze, jest zgodna z miejscowym planem. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.), nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną (zob. wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17). Na tym gruncie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej, a im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13). Zdaniem Sądu spełniony również został warunek wcześniejszych rokowań, a analiza dokumentów zawartych w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że rokowania te nie miały charakteru pozornego. Art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3371/18). Nie podlega jednak już jego kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora, czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. I OSK 358/21). W przedmiotowej sprawie inwestor zwrócił się do skarżących z prośbą o udostępnienie nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji, odbył z nimi spotkanie i wyjaśnił szczegóły inwestycji (pisma z dnia 19 stycznia i 7 marca 2023 r.), a także – co istotne – zaproponował wynagrodzenie w wysokości 1737 zł. (k. 9 i 14). Powyższe propozycje dotarły do skarżących, nie zostały jednak przez nich zaakceptowane. Jak wskazali sami skarżący – w odpowiedzi na pierwsze pismo poinformowali wnioskodawcę o braku zgody na przebieg urządzeń i przewodów w proponowany sposób. W odwołaniu oraz skardze kwestionowano przebieg nowej linii gazociągu. Argumentacja skarżących świadczy jednoznacznie, że nie godzili się oni na przebudowę biegnącego na terenie ich nieruchomości gazociągu, dążąc do tego, aby trasa jego przebiegu ominęła tym razem ich działkę. Skarżący wskazywali na optymalną ich zdaniem trasę – wzdłuż ogrodzenia. Powyższy zarzut nie mógł rzutować na ocenę zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że choć zaplanowany nowy gazociąg nie ma biec dokładnie w miejscu starego przewodu, to odległość ta jest niewielka. Co więcej, zmniejszeniu ma ulec strefa ochronna nowego gazociągu, przez co sporna przebudowa nie ograniczy warunków użytkowania nieruchomości, a wręcz przeciwnie. W tej sytuacji nie może znaleźć aprobaty dążenie skarżących do wyprowadzenia gazociągu z terenu swojej działki. Obowiązek dokonania analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości nie oznacza, że właściciel ten ma prawo zablokowania planowanej inwestycji, która wykracza poza jego partykularny interes, mając służyć szerszemu celowi publicznemu. Nie oznacza on także obowiązku uwzględnienia uwag co do lokalizacji danej inwestycji, z akt sprawy wynika natomiast, że zostały one przez inwestora rozważone. Należy pamiętać, że przysługujące skarżącym prawo własności – choć jest zagwarantowane Konstytucją – doznaje jednak ograniczeń, a jedną z podstaw ku temu stanowi właśnie art. 124 u.g.n. Wobec powyższego nie znalazły potwierdzenia zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 3 u.g.n. w szczególności w kontekście prawidłowości przeprowadzonych rokowań. Nie okazały się również zasadne zarzuty polegające na pominięciu treści pism składanych przez skarżących w toku postępowania. Nie mogły one mieć wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż jak wynika ze skargi, potwierdzały one wyłącznie ustalony przez organy fakt, jakim była bezskuteczność rokowań. Doręczenie przez wnioskodawcę pisma z dnia 7 marca 2023 r. skarżącym osobiście, z pominięciem ustanowionego przez nich pełnomocnika, nie naruszało również art. 40 k.p.a. Jak słusznie wskazał Wojewoda, rokowania, w ramach których doszło do ww. doręczenia nie toczyły się w ramach postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte dopiero na skutek wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Dlatego też tryb doręczeń przewidziany w k.p.a. nie ma w tym zakresie zastosowania. Pominięcie pełnomocnika mogłoby rzutować na ocenę prawidłowości rokowań, w tym przypadku nie może być jednak o tym mowy. Skarżący – jak sami przyznali – doskonale byli poinformowani o zamiarach przebudowy sieci gazociągowej oraz o nowej trasie gazociągu. Uczestniczyli w spotkaniu z wnioskodawcą, a następnie odebrali oficjalną propozycję zawarcia umowy zawartą w pierwszym piśmie. Fakt, że kolejne z pism zostało zaadresowane bezpośrednio do nich i nie zostało odebrane, nie oznacza, że propozycja zawarcia umowy do nich nie dotarła. Cały przebieg postępowania oraz podnoszone przez skarżących argumenty świadczą, że byli oni zaznajomieni z propozycją zawarcia umowy, jednakże znając treść oferty, po prostu jej nie akceptowali, dążąc do tego, aby gazociąg omijał ich nieruchomość. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.