II SA/Kr 254/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda decyzją z 24 listopada 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2017 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) przy ul. [...] w K. na działach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid [...]. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości [...] w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje: - wykonanie inwestycji z istotnym pominięciem praw stron postępowania, co skutkować będzie nieodwracalnym pozbawieniem ww. podmiotów prawa do czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym, - wykonanie inwestycji mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, co skutkować będzie zwiększeniem zanieczyszczenia środowiska niekontrolowaną ilością szkodliwych gazów i pyłów, będących wynikiem spalania paliw pojazdów korzystających z zamierzenia inwestycyjnego, - wykonanie inwestycji mogącej potencjalnie tworzyć niebezpieczeństwo dla sieci telekomunikacyjnej, ciepłowniczej, energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej użytkowanej również przez skarżącą ze względu na brak prawidłowego uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z właścicielami tych sieci i co może skutkować nieodwracalnymi problemami z ich przepustowością i zapewnieniem bezawaryjnego i stałego funkcjonowania, - wykonanie inwestycji powodującej chaos przestrzenny w postaci zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością, co skutkować będzie nieodwracalnym zmniejszeniem atrakcyjności nieruchomości należącej do skarżącej, - wykonanie inwestycji zapewniającej jedynie lokale usługowe o zasięgu lokalnym i osiedlowym wyłącznie dla mieszkańców nowopowstających budynków, mimo, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakazuje na tej przestrzeni organizować usługi miejskie koncentrujące ważne dziedziny życia publicznego, co skutkuje nieodwracalnym i bezpodstawnym pozbawieniem skarżącej prawa do korzystania w najbliższej okolicy z usług publicznych, - wykonanie inwestycji niespełniającej wymogu odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, co skutkuje niebezpieczeństwem naruszenia prawa własności skarżącej do działki nr [...] i zmusi skarżącą do poniesienia dodatkowych kosztów celem ograniczenia dostępu do znajdujących się na działce nr [...] miejsc postojowych celem zabezpieczenia należytej obsługi komunikacyjno — postojowej dla mieszkańców [...], zagrożonej nieuprawnionym korzystaniem z uwagi na nieodpowiednie zabezpieczenie tej obsługi przez inwestora w zamierzeniu inwestycyjnym, - wykonanie inwestycji niespełniającej wymogu odpowiedniego naturalnego oświetlenia pomieszczeń, co skutkować będzie nieodwracalnym pozbawieniem skarżącej z możliwości korzystania z pełni uprawnień wynikających z prawa własności, a dodatkowo także zwiększy koszty oświetlenia i zmniejszy wartość nieruchomości skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd - na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem - w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lipca 2010r. (sygn. akt II GSK 779/10, publ. LEX nr 673837), obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10). Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1843/10). Rozpoznając złożony wniosek nie można również pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zdaniem sądu, niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącej mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, jednakże nie po stronie skarżącej, lecz inwestora. To inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08). Ponadto należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się trudne do odwrócenia skutki w postaci: wydania decyzji z pozbawieniem stron prawa udziału w postępowaniu, uciążliwości związanej ze zwiększonym ruchem samochodowym, przeciążenia sieci doprowadzających media, zmniejszenia atrakcyjności nieruchomości skarżącej, przeznaczenia lokali użytkowych jedynie dla mieszkańców nowopowstałych budynków, konieczności zabezpieczenia posiadanych miejsc parkingowych, ograniczenia naturalnego oświetlenia. Nie sposób uznać, aby którekolwiek z opisanych wyżej obaw skarżącej spełniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza podniesionych zastrzeżeń skarżącej prowadzi bowiem do wniosku, że sygnalizowane ujemne skutki realizowanej inwestycji mają charakter odwracalny i na dodatek czysto hipotetyczny. Z kolei wadliwość zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem oceny dokonywanej na rozprawie. Rozprawa ta została wyznaczona na dzień 9 maja 2018 r., czyli w bardzo krótkim okresie. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Jeżeli więc zarzuty skargi okażą się skuteczne, to już od dnia wyroku zaskarżona decyzja przestanie wywoływać skutki prawne. W rezultacie sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji postanowienia