II SA/Kr 2542/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska ( spr. ) Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącego B. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II S.A./Kr 2542/00 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. znak [...] Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 149 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku B.S. , odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. o pozwoleniu na budowę obiektu : zespół mieszkaniowy "[...]" - budynek wielorodzinny z garażami, droga dojazdowa, instalacje el., gaz., wod-kan. - dz. Nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał co następuje: Wniosek o wznowienie uzasadniony został brakiem zgody konserwatora zabytków niezbędnej - zdaniem wnioskodawcy - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską , a takim jest obszar B. . Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 1997 r. określa jednoznacznie warunki dotyczące intensywności zabudowy, gabarytów budynku, odległości od linii kolejowej - nie ma wśród nich obowiązku uzyskania akceptacji konserwatora zabytków. Wg. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren położony jest w strefie [...]. Niezależnie od pow. zapisu w czasie postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę odstąpiono od zasięgnięcia opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podstawie postanowienia z dnia [...] lipca 1997 r., które to postanowienie stanowi generalną akceptację oceny inwestycji w przedmiocie ochrony krajobrazu kulturowego dokonanej przez Wydział Architektury UMK i jest zarazem generalnym konserwatorskim uzgodnieniem decyzji w odniesieniu do obszarów objętych ochrona konserwatorską. Wyjątek stanowią obiekty wpisane do rejestru zabytków, inwestycje sąsiadujące z takimi obiektami, lub inwestycje oddalone, ale o znacznych gabarytach, mających wpływ na panoramę historycznego miasta. W sprawie żaden z tych przypadków nie zachodzi. B.S., brał udział w postępowaniu, a od decyzji się nie odwołał. Wobec stwierdzenia, że nie zachodzi żadna z przyczyn wymienionych w art. 145 kpa mogących uzasadniać wznowienie postępowania, orzeczono jak w sentencji. W odwołaniu od tej decyzji B.S. zarzucił, iż to, że brał udział w postępowaniu nie ma znaczenia. Organ bowiem, w razie stwierdzenia, że decyzja wydana została bez wymaganego prawem stanowiska innego organu, i tak zobowiązany byłby do wznowienia postępowania z urzędu. Podniósł odwołujący się, że od początku wskazywał na podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Z naruszeniem art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zgoda konserwatora zabytków jest niezbędna w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Do takich zaś należy teren objęty pozwoleniem na budowę, położony w strefie ścisłej ochrony krajobrazu z zabudową, określonej symbolem [...]. Stanowisku organu odwołującemu się do postanowienia z dnia [...] lipca 1997 r. przeczy pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 1997 r., w którym wskazano na uchybienia uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wzizt wobec braku opinii konserwatora. Skoro na etapie ustalania wzizt zaistniały warunki uzasadniające wznowienie, to i decyzja zezwalająca na budowę jako dotknięta tą samą wadą, winna być uchylona. Decyzją z dnia [...] września 2000 r. znak [...] Wojewoda , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Stwierdził, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez stronę przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 kpa, nie stwierdzono też innych przyczyn wznowienia. W przedmiotowej sprawie nie było wymagane stanowisko organu właściwego w sprawach ochrony zabytków na etapie pozwolenia na budowę , ponieważ obowiązek taki nie wynika z przepisów szczególnych, ani z wymagań decyzji o ustaleniu wzizt, ani też z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg uzgodnienia możliwości lokalizacji inwestycji z organem właściwym do spraw ochrony zabytków obowiązuje jedynie przed wydaniem decyzji o wzizt dla obszarów objętych ochroną konserwatorską według stref polityki przestrzennej określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie etap ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został zakończony ostateczną decyzją z dnia [...] października 1997 r. Organ właściwy w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do badania prawidłowości procedury poprzedzającej wydanie decyzji o wzizt. Zauważył też organ, że pismo Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 1997 r. , do którego odwołuje się B.S. nie dotyczy przedmiotowej inwestycji, lecz decyzji o ustaleniu wzizt dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiadującej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B.S. powtórzył zarzuty swego odwołania . Stwierdził, że pozwolenie na budowę wydane zostało bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu i bez znaczenia jest czy stanowisko to winno być wyrażone na etapie wydawania decyzji wzizt. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W razie braków w tym zakresie organ winien postanowieniem nałożyć obowiązek ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego, w świetle brzmienia przepisów, błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż na etapie pozwolenia na budowę organ I instancji nie był uprawniony do badania czy wniosek poprzedzony jest stosownymi uzgodnieniami. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego skutkiem zgłoszonego przez daną osobę wniosku o wznowienie postępowania może być albo wydanie decyzji o odmowie wznowienia, albo wydanie postanowienia o wznowieniu początkujące dalsze, merytoryczne już postępowanie. Przepis art. 149 § 3 kpa stanowi jedynie, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji administracyjnej, nie wymienia jednak przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Skoro jednak postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy / § 2 art. 149 kpa/, to przyjąć należy, że odmowa wznowienia może nastąpić tylko i wyłącznie z przyczyn o charakterze formalnym. Niewątpliwie takimi przyczynami jest brak ostatecznej decyzji /bo tylko postępowanie zakończone taką decyzją można wznowić/, niewskazanie jednej choćby z ustawowych przyczyn wznowienia, oraz uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie. W sprawie poddanej osądowi organy nie zakwestionowały żadnej z w/w przesłanek. Nie stwierdziły, aby postępowanie, którego wznowienia skarżący się domagał nie było zakończone ostateczną decyzją, nie stwierdziły, aby wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu określonego art. 148 § 1 kpa i nie stwierdziły, aby skarżący nie był stroną postępowania. Stwierdziły natomiast, że wskazana przez wnioskującego podstawa wznowienia nie zachodzi, bowiem w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1999 r. organ nie miał obowiązku uzyskania stanowiska innego organu. Stwierdzenie powyższego w sposób oczywisty musiało wiązać się z badaniem istoty sprawy, w której wydano kwestionowaną decyzję o pozwoleniu na budowę. Takie zaś badanie, mające charakter merytoryczny, zastrzeżone zostało przepisem art. 149 § 2 kpa dla postępowania po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Dopiero na tym etapie organ uprawniony jest do stwierdzenia czy wskazana podstawa wznowieniowa rzeczywiście zachodzi. W razie negatywnych ustaleń w tej mierze organ wydaje decyzję w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W sprawie niniejszej, z naruszeniem wymienionych przepisów, organy odmówiły wznowienia postępowania po przeprowadzeniu merytorycznego postępowania co do przyczyny wznowienia . Z tego powodu, a nie z przyczyn wskazanych w skardze, decyzje organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, w zw. z art. 135 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.