II SA/Kr 2544/03

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr. ) Sędziowie NSA : Anna Szkodzińska Izabela Dobosz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2004r. sprawy ze skargi C. G. na uchwałę Rady Gminy w S. z dnia [...] 2003r. Nr[...]. w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów złożonych do projektu zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. - skargę oddala - Na podstawie uchwały Rady Gminy w S. z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy S.. Zmiana ma dotyczyć obszaru mieszczącego się w granicach nieruchomości nr 1 i nr 2, położonej w K., który ma być przeznaczony pod budowę oczyszczalni ścieków. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 10 czerwca 2003 r. do 2 lipca 2003 r. Jeden z zarzutów do tego planu złożyła w dniu 30 czerwca 2003 r. C. G., zam. w K. przy ul. [...]. Sprzeciwiła się ona projektowi lokalizacji oczyszczalni ścieków z bliskim sąsiedztwie jej działki Nr 3, co spowoduje zmniejszenie wartości i atrakcyjności gruntu. Dodatkowo wartość tę obniży ruch pojazdów na drodze do oczyszczalni, biegnącej wzdłuż łąki C. G.. Zarzuciła ona również, że naruszono procedurę, gdyż nie powiadomiono jej o zamiarze zakupu łąki przez Gminę. Zaproponowała wykup działki lub przyznanie jej działki zamiennej. Rada Gminy w S. uchwałą z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia zarzutów złożonych do projektu zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy S. -"K." na obszarze gminy S. odrzuciła m. in. powyższy zarzut. Odrzucenie zarzutu C. G. mieści się w § I tej uchwały. W uzasadnieniu napisano, że działki nr 1 i nr 2 stanowią własność Gminy S. i ma na nich powstać oczyszczalnia ścieków dla zespołu wsi K., R. i K.. Teren ten został wybrany w oparciu o koncepcję kanalizacji Gminy S. i znajduje się w znacznym, oddaleniu od istniejącej i zaprojektowanej zabudowy mieszkaniowej wsi K.. Najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 120 m od granicy działki przeznaczonej na oczyszczalnię. Grunty C. G. są łąkami zmeliorowanymi, położonymi w granicach terenu zalewanego wielkimi wodami i same nie mogą stanowić alternatywnej lokalizacji oczyszczalni.. Nie mogą być one także terenem budowlanym. Napisano dalej, że oczyszczalnia będzie wykonana przy wykorzystaniu nowoczesnych technologii i jej uciążliwość ograniczy się do granic działki, która jest na nią przeznaczona. Nie przewiduje się żadnych ujemnych skutków oczyszczalni dla terenów sąsiednich. Nie będzie tu punktu zlewnego i ruch samochodowy nie będzie wzmożony. Te uwarunkowania zostały zaakceptowane w prognozie skutków inwestycji na środowisko przyrodnicze. W części prawnej uzasadnienia powołano przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o samorządzie gminnym, wyjaśniając ich znaczenie dla procesu planistycznego i znaczenie w konkretnej sprawie. Na powyższą uchwałę C. G. skierowała w dniu 16 października 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powtórzyła ona swoje zastrzeżenia do projektu planu i dodała, że przesłano jej kserokopię uchwały bez potwierdzenia za zgodność, co stanowi lekceważenie jej osoby. W odpowiedzi na skargę Gmina S. wniosła o jej "odrzucenie" i powtórzyła argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Napisano, że adresatka dostała odbitkę kserograficzną tej uchwały, ponieważ Jest to dokument podlegający powszechnej publikacji". Wójt "poinformował" również Sąd o treści art. 26 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), która dla postępowań planistycznych wszczętych przed dniem 1 lipca 2003 r. obowiązywała jeszcze w dacie wydania zaskarżonej uchwały i jej przepisy są miarodajne dla oceny zgodności tej uchwały z prawem. Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Podlegała ona zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania. W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Wyjaśniono, że działka C. G. nie leży na terenie objętym planem, a projektowana oczyszczalnia nie będzie stwarzać dla tej nieruchomości nadmiernej uciążliwości. Wytłumaczono także inne powody, dla których działka C. G. nie może mieć przeznaczenia budowlanego. Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również w pełni prawidłowe, gdyż nie poprzestaje na wyliczeniu przepisów prawa, ale tłumaczy ich znaczenie i zastosowanie w sprawie. Zarzuty skarżącej umieszczone w skardze dotyczą samego planu, a nie zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu planu. Zarzut doręczenie kopii uchwały nie może mieć znaczenia dla oceny jej zgodności z prawem. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia z uzasadnieniem. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.