II SA/Kr 255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 8 sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: I. zawiesić postępowanie sądowe; II. podjąć postępowanie sądowe z udziałem W.K. jako następcy prawnego zmarłej J.S.-K. Sygn. akt II SA/Kr 255/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 8 sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego L.W,. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. IISA/Kr 255/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 lutego 2013r. sygn. IISA/Kr 1107/08(k.144) Sąd podjął zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłej I. K.. Wezwanie na rozprawę wyznaczoną na dzień 16 kwietnia 2013r. skierowane do uczestniczki J. S. powróciło z relacją poczty "adresat zmarł". Z pozyskanego przez Sąd aktu zgonu (k. 168) wynika, że J. S. zmarła w dniu [...] maja 2009r. Na wezwanie Sadu W. K. oświadczył, że jest jedynym spadkobiercą zmarłej (k. 173) Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony. Natomiast zgodnie z art. 128 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, to jest w razie śmierci strony - od dnia zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego Z tego względu należało zawiesić postępowanie na podstawie wyżej art. 124 § 1 pkt 1 oraz podjąć je na zasadzie art. 128 § 1 pkt. 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sygn. IISA/Kr 255/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 maja 2000 r. znak: [...] Burmistrz Gminy Uzdrowiskowej [...] - na wniosek I. K., po ponownym przeprowadzeniu postępowania - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] przy ul. [...] w K., na cele rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej o klatkę schodową oraz zmiany konstrukcji dachu z płaskiego na dwuspadowy. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 39, art. 40 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst Dz. U. Nr 89 z 1994r. poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (jedn. tekst. Dz. U. Nr 9 z 1980r. z póz. zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożył L. W., na uzasadnienie podając, że przedmiotem decyzji Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej [...] jest rozbudowa segmentu o klatkę schodową oraz zmiana konstrukcji dachu z płaskiego na dwuspadowy. Zarzucił "brak powołania podstawy faktycznej i prawnej rygoru zamaskowania (zaekranowania) w sposób trwały zielenią wysoką asymetrii i zakłócenia równowagi bryły bliźniaka po nadbudowie i rozbudowie segmentu", naruszenie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 41 ust. 3. Nadto zarzucił brak legitymacji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej do uzgadniania decyzji w.z. i z. t. rozbudowy segmentu w istniejącym budynku mieszkalnym bliźniaczym w strefie B ochrony uzdrowiskowej, w myśl par.2.1.a, oraz par. 3.1.c. Statutu Uzdrowiska (Dz. U. WRN w Krakowie nr 2 z 1972 r., poz.13). Następnie podniósł, że pozytywna opinia Zarządu Popradzkiego Parku Krajobrazowego w [...] z dnia 17 lutego 1999r., znak: [...] stawiała warunek, że zmiany winny być opracowane dla całego obiektu bliźniaczego. Ponadto plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje nadbudowy ani też rozbudowy segmentu budynku istniejącego w zabudowie bliźniaczej, a ponadto, że decyzja narusza interes prawny właściciela segmentu na działce [...], jako współwłaściciela muru działowego. Na tej podstawie wniósł o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie decyzji Burmistrza Gminy Uzdrowiskowej z dnia 29 maja 2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyją z dnia 8.08.2000r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części pkt.3 warunków w odniesieniu do warunku opracowania zmian dla całego obiektu bliźniaczego, w pozostałej części decyzję utrzymało w mocy. Na uzasadnienie wskazano, że według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr XVIII/56/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia 19.04.1982 r. (Dz. U. WRN Nr 4/82 poz.36 z późn. zm.) objęta wnioskiem działka wchodzi w skład obszaru o symbolu "M41 MNj" stanowiącego zespół istniejącego i adaptowanego budownictwa jednorodzinnego. Zdaniem Kolegium odwołanie jest całkowicie nieuzasadnione, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niesłuszny jest zarzut skarżącego, jakoby obowiązujący plan miejscowy nie przewidywał nadbudowy ani rozbudowy segmentu budynku w zabudowie bliźniaczej. Plan miejscowy stanowi, iż teren o symbolu "M41 MNj" stanowi istniejący i adaptowany zespół budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego. Pojęcie "adaptacji" w podanym kontekście odnosi się do "zespołu budownictwa" (tzn. adaptacji funkcji), nie zaś do poszczególnych budynków w zespole, co do których w ustaleniach planu nie sformułowano - wbrew sugestiom skarżącego - jakichkolwiek zakazów rozbudowy bądź nadbudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło poglądu skarżącego o braku legitymacji prawnej do opiniowania przez Ministra Zdrowia zamierzeń inwestycyjnych w strefie "B" uzdrowiska. Organ orzekający w pierwszej instancji dysponując ostatecznym postanowieniem Ministra Zdrowia z dnia 20.03.2000 r. znak: [...] był uprawniony do uznania, że przepis art. 40 ust. 4 pkt.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym został wyczerpany. Kolejny zarzut o rzekomym naruszeniu interesu prawnego skarżącego, który jest właścicielem działki nr [...] oraz współwłaścicielem muru działowego segmentów budynku bliźniaczego - jest zdaniem Kolegium całkowicie chybiony, bowiem przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jednoznacznie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie może być zatem mowy o naruszeniu - na tym etapie formalnego przygotowania inwestycji - prawa współwłasności muru działowego. Za nieuzasadniony uznano także zarzut naruszenia przepisu art. 1 ust.2 pkt 1 i pkt. 2 oraz art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przytoczony przepis stanowiący o przedmiocie (materii) zagospodarowania przestrzennego jest normą ogólną, której wyrazem są kolejne, szczegółowe zapisy ustawy. Zwrócono przy tym uwagę, że przepis ten zasadniczo adresowany jest do trybu, procedur i merytorycznej zawartości planów miejscowych, nie może zaś być bezpośrednio odniesiony do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a tylko poprzez stosowne przepisy szczególne. Niezrozumiały dla Kolegium był także zarzut naruszenia przepisu art. 41 ust. 3 w/w ustawy, bowiem akta sprawy nie zawierają dowodu, by organ orzekający żądał od wnioskodawcy spełnienia - przed wydaniem decyzji - jakichkolwiek, nie przewidzianych obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło organowi I Instancji uwagę na wprowadzenie w pkt.3 niedopuszczalnego warunku (powtórzonego za opinią Zarządu Popradzkiego Parku Krajobrazowego z dnia 17.02.1999 r.) opracowania zmian dla całego obiektu, a zatem również dla segmentu budynku bliźniaczego, stanowiącego własność skarżącego. Warunek taki stanowi wprost naruszenie przepisu art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy którego organ jest związany treścią i zakresem wniosku zainteresowanego. Skargę na decyzję organu II Instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w K. wniósł L. W. w dniu 19 października 2000r. Skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania i ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarżący przytaczając szereg dokumentów podaje przykłady naruszonego -jego zdaniem – prawa. Cytując decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31.10.1996 r., znak: [...] o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji, skarżący zarzuca, że nałożony tą decyzję obowiązek zorganizowania rozprawy administracyjnej połączonej z wizją lokalną - nie został wykonany, bowiem nie odbyła się wizja lokalna, natomiast w rozprawie administracyjnej nie uczestniczyła wnioskodawczyni I. K.. Dalej przypomina skarżący, że postępowanie prowadzone było z wniosku I. K. z 1995 r., a nie z 1997 r. Nadto wskazuje, że przedmiotem decyzji jest nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parterowego stanowiącego połowę budynku bliźniaczego, którego druga część na działce [...] stanowi własność Skarżącego. Wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, w tym w szczególności zarzuca błędy w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, zakończonym postanowieniem z dnia 20 marca 2000 r., znak [...], nieścisłości co do położenia działki w strefie ochrony uzdrowiskowej (A lub B), brak legitymacji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co do rozbudowy segmentu w istniejącym budynku mieszkalnym bliźniaczym w strefie B ochrony uzdrowiskowej, w myśl par.2.1.a, oraz par. 3.1.c. Statutu Uzdrowiska [...] (Dz. U. WRN w Krakowie nr 2 z 1972 r., poz.13), gdyż na obszarach A i B ochrony uzdrowiskowej uzgodnienia z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej wymaga wyłącznie lokalizacja nowych obiektów budowlanych, zaś w strefie B ochrony uzdrowiskowej – wyłącznie lokalizacja zakładów przemysłowych i usługowych objętych planem centralnym. Kolejne zarzuty skargi dotyczą opinii Zarządu Popradzkiego Parku Krajobrazowego z dnia 17 lutego 1999 r., w. tym jej sprzeczności z wymienioną wyżej opinią Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Twierdzi przy tym skarżący jakoby Samorządowe Kolegium Odwoławcze "uchyliło" opinię Zarządu Parku w przedmiocie jej sprzeczności z opinią Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Ostatecznie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II Instancji a także o zawieszenie przez Sąd postępowania do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie dotyczącego zaskarżonego postanowienia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 3 sierpnia 1999 r., znak: [...] utrzymanego w mocy postanowieniem z dnia 20 marca 2000 r., [...]. Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że wymienione postanowienie Ministra Zdrowia dotyczyło pozytywnej opinii dla projektowanej inwestycji na działce nr [...] z uwagi na jej położenie w strefie "B" obszaru ochrony uzdrowiskowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 29 marca 2001r. sygn. II SA/Kr 2633/00 NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się prze NSA w Warszawie do sygn. IVSa/1685/00. Skarżący w dniu 12 grudnia 2008r. przedłożył do akt sprawy wyrok NSA w Warszawie sygn. IV SA 1685/00, którym uchylono postanowienie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 marca 2000r. nr [...] oraz postanowienie je poprzedzające. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 nr 15 poz.139 ze zmianami), zwana dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym(Dz. U. nr 23 poz.150 ze zmianami). Na początku należy przytoczyć zatem regulacje prawne obowiązujące w dniu wydania decyzji, istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 40 ust. 1, 3 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Decyzja wymagała wówczas uzgodnień z: 1) wojewodą - w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, 2) starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym, w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, 3) Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych - zgodnie z odrębnymi przepisami, 4) działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, 5) dyrektorem właściwego urzędu morskiego, w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, ochronnego, morskich portów i przystani, 6) właściwym organem państwowego nadzoru górniczego, w odniesieniu do terenów górniczych. Ponadto, zgodnie z wówczas obowiązującym przepisem art. 13 i 24 ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz.U.2001 nr 99 poz.1079 ze zmianami), ustanowienie parku krajobrazowego stanowi formę ochrony przyrody. Dla parku krajobrazowego wraz z otuliną sporządza się plan ochrony. Plan ten zatwierdzany jest przez wojewodę w drodze rozporządzenia. Ustalenia zawarte w tym planie są wiążące przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz.U.nr 23 poz.150 ze zm.) w celu zapewnienia warunków niezbędnych do prowadzenia i rozwijania lecznictwa uzdrowiskowego dla każdego uzdrowiska ustanawia się statut. Statut uzdrowiska ustala -między innymi - czynności, które ze względu na ich oddziaływanie na warunki naturalne i czynniki środowiskowe (art. 2 ust. 1) mogą być podejmowane na obszarze ochrony uzdrowiskowej wyłącznie w trybie określonym w art. 12 (czynności zastrzeżone w statucie). Zgodnie zaś z art. 12 tej ustawy decyzje w sprawie podjęcia czynności zastrzeżonych w statucie (art. 3 ust. 2 pkt 3) wydaje organ właściwy z mocy innych przepisów po zasięgnięciu opinii naczelnego lekarza uzdrowiska lub naczelny lekarz uzdrowiska, jeżeli podjęcie danej czynności nie wymaga decyzji innych organów. Decyzja wydana przez organ określony w ust. 1 pkt 1 bez zasięgnięcia opinii naczelnego lekarza uzdrowiska jest nieważna i podlega uchyleniu, chyba że naczelny lekarz uzdrowiska nie przedstawił opinii w terminie 10 dni, licząc od daty przekazania mu sprawy. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji; zgodnie zaś z art. 46a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli: 1) jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub 2) nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadkach określonych w art. 13 ust. 1, a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w aktach niniejszej sprawy znajdują się (k. 23- 25) jedynie niewielkie fragmenty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dwie strony części tekstowej oraz fragment części graficznej). Tym samym nie sposób wiarygodnie ustalić ani jaki jest to plan ani przede wszystkim tego, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest z tym planem sprzeczna czy też nie. Nie jest też możliwe ustalenie na podstawie załączonego rysunku planu gdzie dokładnie znajduje się działka objęta wnioskiem, zarówno co do jej położenia w samym planie miejscowym jak i w konkretnej strefie uzdrowiska. Możliwość kontroli decyzji w tym zakresie jest kwestią podstawową, ze względu na przewidziany w cytowanym wyżej art. 46a ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rygor nieważności decyzji w razie wystąpienia sprzeczności jej ustaleń z planem miejscowym. Po wtóre – jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z dnia 3 września 2002r. sygn. IVSA/1685/00 (karta 66-68 akt sadowych) - statut uzdrowiska na który powołują się organy, z dnia 5 maja 1971 r. utracił już w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji moc prawną, natomiast dopiero na wniosek NSA w Warszawie nadesłany został aktualny statut uchwalony w dniu 27 maja 1996 r. i zmieniony w 1998r. Tym samym nie można ustalić który organ (Minister Zdrowia czy też Naczelny Lekarz Uzdrowiska) były organami właściwymi do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 40 ust. 4 pkt. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 12 ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, uzgodnień tych dokonywał Minister Zdrowia i Opieki Społecznej "w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych - zgodnie z odrębnymi przepisami". Oznacza to, że statut gminy uzdrowiskowej jako akt prawa miejscowego (wraz z ustawą o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym jest to "odrębny przepis") mógł wskazać jako organ właściwy do uzgodnień niektórych rodzajów inwestycji właśnie Naczelnego Lekarza Uzdrowiska. Okoliczność tę przesądził zresztą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie powoływanym wyżej wyrokiem, którym Sad orzekający w niniejszej sprawie jest związany po myśli art. 190 p.p.s.a.. Niezależnie od powyższego, skoro NSA w Warszawie uchylił oba postanowienia Ministra Zdrowia w przedmiocie zaopiniowania wniosku o rozbudowę budynku mieszkalnego, uzgadniające decyzję organu I Instancji, to oznacza to, że decyzja z cała pewnością nie posiada niezbędnych uzgodnień i została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 40 ust. 4 pkt. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z wszystkich wyżej wymienionych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w związku z art. 190 p.p.s.a. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.,