II SA/Kr 255/16

Kraków, dnia 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. B. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi. Organ stwierdził, że w postanowieniu z dnia 1 lutego 2016 r. zawarte zostało pouczenie, iż strona niezadowolona może wnieść do SKO w [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Tymczasem B. P. złożyła za pośrednictwem organu skargę zatytułowaną "zażalenie" do WSA w Krakowie przedstawiając w nim szereg uwag i zastrzeżeń. Tym samym B. P. nie wyczerpała środków prawnych przysługujących jej od wydanego w administracyjnym postępowaniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.) Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej spawy dostrzec należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 lutego 2016 r. nr [...], od którego zgodnie z zawartym w nim pouczeniu, stronie przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała, lecz od razu wystąpiła ze skargą do Sądu, pomijając przy tym drogę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. W tej sytuacji uznać należało, że złożona skarga, jako przedwczesna jest niedopuszczalna. Skarżąca nie wyczerpała bowiem środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego, tj. przedmiotem skargi uczyniła postanowienie organu I instancji, od którego nie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli skargę odrzucił.