II SA/Kr 2566/00

Sygn. akt. II SA/Kr 2566 / 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel - Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. S. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 2566/00 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].06.2000r , wydana na podstawie art.28 , art.33 ust. 1 , art.34 ust.4 , art.36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn.zm./, po rozpatrzeniu wniosku inwestora S.M. , Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie garażu stalowego rozbieralnego na opał i narzędzia bez instalacji na działce nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu powołano się na miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. , zatwierdzony uchwałą z 1977r , z ostatnią zmianą z 1994r. W uzasadnieniu podano jedynie , że decyzję wydano w oparciu o projekt budowlany i dokument do dysponowania nieruchomością. Decyzją z dnia [...] 06.2000r , po rozpatrzeniu wniosku S.M. , Prezydent Miasta K. na podstawie art. 111 par. 1 kpa uzupełnił powyższą decyzję w ten sposób że na stronie 2 decyzji pkt 2 otrzymał brzmienie : czas użytkowania przedmiotowego garażu wynosi 5 lat, a pkt 3 b na stronie drugiej decyzji : termin rozbiórki garażu tymczasowego do dnia 30.06.2005r. W uzasadnieniu decyzji podano , że określenie powyższego warunku jest zgodne z wymaganiami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 9.03.2000r. W odwołaniu od tych decyzji J.S. zarzucił , że uprzednio wydanymi decyzjami odmówiono inwestorowi ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji , że nie wyraża zgody na budowę garażu , a nadto , że w dniu [...].06.2000r garaż został już postawiony, i to w odległości 1,80 od jego ogrodzenia. Decyzją z dnia [...] września 2000r znak :[...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z wymaganiami decyzji wzizt z dnia [...].03.2000r i z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art.35 ust.3 ustawy o drogach publicznych w zarezerwowanym pod przyszłą budowę dróg pasie terenu mogą być wznoszone tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane. Usunięcie ich , w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela , bez odszkodowania. Dlatego też uznać należy, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń planu. Inwestor uzyskał zgodę na planowaną inwestycję od współwłaścicielki nieruchomości M.W. Projekt przewiduje usytuowanie garażu w odległości 3 m od granicy, co jest zgodne z §12 ust.4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor miał prawo postawić garaż po upływie 14 dni od dnia 19.06.2000r - daty doręczenia decyzji. Inwestor przedłożył ostateczną decyzję wzizt dla projektowanej inwestycji. Jeżeli odwołujący się uważał , że decyzja jest nieprawidłowa, mógł złożyć od niej odwołanie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję zarzucił, że nie odmówił przyjęcia decyzji organu I instancji , oraz , że garaż został postawiony zanim decyzja stała się ostateczna. Nadto podniósł, że M.W. nie wyraziła zgody na te inwestycję. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodała, że w świetle przepisów art.39 i 47 kpa , decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 26.06.2000r. Oświadczenie M.W. o zgodzie na przedmiotową inwestycję znajduje się na k. [...] akt administracyjnych. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Treść art.32 ust.4 prawa budowlanego , w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była następująca : " Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art.35 prawa budowlanego stanowił, że: "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budo wlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego , że projektowana zabudowa sprzeczna jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego , na początku należy zaznaczyć , że stosownie do art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę . Mimo to sprawdzenie o jakim mowa w art.35 prawa budowlanego dotyczyć może zarówno tego , czy po dacie wydania decyzji, przewidzianej w art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego , jak i tego czy planowana inwestycja zgodna jest z , nie zmienionym od tej daty wydania decyzji o wz i zt, planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby w trakcie realizacji kompetencji z art. 35 ust. l pkt la i b Prawa budowlanego organ dostrzegł niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien zainicjować wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia zawiesić postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, na podstawie art. 97 § l pkt 4 kpa. Nie wolno mu jedynie odmówić wydania pozwolenia na budowę w sytuacji dostrzeżenia takiej sprzeczności , gdyż ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany. W przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się kserokopia rysunku i opisu obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w K . Z ustaleń zawartych w pkt 2.2.1.5, 2.2.1.6 tekstu planu wynika, że na terenach przeznaczonych w planie na cele komunikacji drogowej zakazuje się lokalizacji wszelkich obiektów tymczasowych , w tym garaży. Organy obydwu instancji nie ustosunkowały się do tych zapisów planu. Następnie , odnośnie konieczności sprawdzenia o jakim mowa w art.32 ust.4 pkt 2 prawa budowlanego , stwierdzić należy , że na wskazywanej przez organ odwoławczy karcie [...] akt administracyjnych znajduje się oświadczenie M.W. , współwłaścicielki działki nr [...] w K. z dnia [...].03.2000r o treści : "w sprawie polegającej na ustawieniu dwóch tymczasowych obiektów budowlanych przez pana S.M. , my współwłaściciele M. i P.W., wyrażamy zgodę na ich postawienie". Zważywszy, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu [...].05.2000r, P.W. nie jest współwłaścicielem działki nr [...] , a oświadczenie nie wymienia o jakie obiekty chodzi i na jakiej działce planuje się ich postawienie , nie można uznać , aby inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodą współwłaścicielki działki nr [...] na budowę na tej działce garażu stalowego rozbieralnego. Wreszcie, podnieść należy, że organ błędnie oparł swoją decyzję na przepisie art.35 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do tego przepisu , w planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Rezerwację terenu realizuje się przez odmowę wydawania zezwoleń budowlanych /ust. 1/. Zarezerwowany pas terenu, o którym mowa w ust. 1, powinien być wykorzystany na cele rolnicze lub gospodarcze o tymczasowym charakterze, za zezwoleniem właściwego organu, po zasięgnięciu opinii zarządu drogi./ust.2/. W zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane; ich usunięcie w wypadku budowy lub modernizacji drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania./ust.3/. Podkreślić jednakże należy, że stanowisko organu , że przepis art.35 ust.3 ustawy o drogach publicznych , stanowiący , że " w zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane " , wyłącza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , zakazujące budowy wszelkich obiektów tymczasowych na przedmiotowym terenie , jest błędne. Podsumowując, uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy art.32 , 34 i 35 prawa budowlanego. Stwierdzić również należy , że nie wiadomo , czy współwłaścicielka działki nr [...] H.S. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania , gdyż pismo z zawiadomieniem zostało wadliwie przesłane jedną przesyłką do obojga małżonków. Nadto H.S. nie została doręczona decyzja organu I instancji z dnia [...].06.2000r , ani też decyzja uzupełniająca z dnia [...].06.2000r. Nie zostało je również doręczone pismo organu I instancji z dnia [...] . 08.2000r zawiadamiające strony o złożeniu odwołania. Również organ II instancji wadliwie doręczył decyzję w przesyłce adresowanej na oboje małżonków. Stosownie do treści art.145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.