II SA/Kr 257/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy Z. opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. B. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy Z. opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Organ podniósł, że w postanowieniu z dnia 1 lutego 2016 r. zawarte zostało pouczenie, iż strona niezadowolona może wnieść do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Tymczasem skarżąca B. P. złożyła za pośrednictwem organu skargę zatytułowaną "zażalenie" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przedstawiając w nim szereg uwag i zastrzeżeń. Tym samym skarżąca B. P. nie wyczerpała środków prawnych przysługujących jej od wydanego w administracyjnym postępowaniu rozstrzygnięcia. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 3 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia czynności zdziałanych przez pełnomocnika. Mimo upływu zakreślonego terminu, pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie przedłożył pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Ponadto zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 7 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 100 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193). Dla dokonania powyższej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezłożenia opłaty w terminie. Z zapisku urzędowego sporządzonego w dniu 19 maja 2016 r. wynika, że do dnia 19 maja 2016 r. skarżąca nie uiściła wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), wniesienie skargi po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), zawisłość sprawy (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), brak zdolności sądowej lub procesowej (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (tak też w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lutego 2016 r. znak: [...], od którego zgodnie z zawartym w nim pouczeniu, stronie przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała, lecz od razu wystąpiła ze skargą do Sądu, pomijając przy tym drogę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. W związku z powyższym złożona skarga, jako przedwczesna, jest niedopuszczalna. Skarżąca nie wyczerpała bowiem środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego, tj. przedmiotem skargi uczyniła postanowienie organu I instancji, od którego nie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie skarga podlega również odrzuceniu z uwagi na fakt, że nie został uiszczony od skargi wpis sądowy. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nieuiszczenie w wyznaczonym terminie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.