II SA/Kr 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: 1. oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, 2. odrzucić skargę. M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2017 r., nr [...], znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania H. O. od decyzji PINB w K. – Powiat Grodzki z dnia 8 maja 2017 r. znak [...] Pismem z 2 marca 2018 r. skarżący został wezwany o sprecyzowany, czy skargę wnosi w imieniu własnym, czy też w imieniu H. O.. Jeżeli występuje w imieniu własnym – to winien określić interes prawny w zaskarżeniu postanowienia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jeżeli występuje jako pełnomocnik H. O. - to winien złożyć pełnomocnictwo, odpowiadające wymogom art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że nie posiada umocowania do występowania w imieniu H. O. przez WSA w Krakowie. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 8 marca 2018 r. Dnia 29 marca 2018 skarżący złożył do akt sprawy pismo, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zwrócił tez uwagę, że w aktach administracyjnych zalega pełnomocnictwo udzielone mu przez teściową H. O., które nie zostało cofnięte. Jednocześnie wskazał, że jeżeli pełnomocnictwo to nie obowiązuje przed Sądem, "to w zasadzie nic to nie zmieni, bo (...) teściowa, po nieuwzględnieniu przez Sąd tego pełnomocnictwa (...) skargę złoży ponownie, ale już w swoim imieniu". Ponadto skarżący zawarł w piśmie szereg uwag dotyczących organu właściwego do rozpoznawania środka odwoławczego od postanowienia MWINB (jego zdaniem jest to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie), zażądał unieważnienia wezwania Sądu z 2 marca 2018 r. i przesłania skargi do GINB, jak również wskazania nazwiska referendarza, który wydał zarządzenie z 2 marca 2018 r. Wbrew stanowisku skarżącego na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania stosownie do art. 134 k.p.a. nie przysługuje zażalenie (postanowienie jest ostateczne). Można je zakwestionować wnosząc skargę do sądu administracyjnego, dlatego brak jest podstaw do przesłania wniesionego środka zaskarżenia do GINB. Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu trzeba wskazać, że stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że przekroczenie terminu nie było przez skarżącego zawinione. Podał on, że najprawdopodobniej teściowa odebrała za niego to wezwanie i zamiast mu je przekazać, "automatycznie włożyła je do szuflady z innymi dokumentami", a skarżący przez przypadek zauważył je w dniu złożenia pisma tj. 29 marca 2018 r. W orzecznictwie sądowym niejednokrotnie podkreślono, że fakt, że dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nawet nie podając rzeczywistej daty odbioru, nie wyłącza winy skarżącego. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 września 2014 r., sygn. I GZ 286/14 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) wskazał: "samo twierdzenie, iż w odpowiednim terminie dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji nie przekazał jej do rąk adresata, nie stanowi wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu i nie wskazuje braku winy skarżącego w powstaniu uchybienia procesowego. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne jej doręczenie samemu adresatowi. Strona będzie więc ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności pod wskazanym adresem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, LEX nr 564244 oraz z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11, https://cbois.nsa.gov.pl)". Dlatego też oddalono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi – na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a. Dodatkowo skarżący nie dokonał czynności, która miała zostać dokonana w zakreślonym przez Sąd terminie, który został przekroczony – co stanowi przesłankę przywrócenia terminu, a ponadto, niezależnie od wyników postępowania incydentalnego w zakresie przywrócenia terminu, stanowi również podstawę do odrzucenia skargi. Sposób rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu nie ma wpływu na możliwość odrzucenia skargi, wobec czego nie było podstaw do oczekiwania na uprawomocnienie się postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu. Z treści skargi wynika jednoznacznie, że M. O. działa w imieniu własnym. Z uwagi na zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o jej odrzucenie, Sąd zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie, czy działa w imieniu własnym, czy też w imieniu H. O.. W piśmie z dnia 29 marca 2018 r. nie sposób doszukać się takiego sprecyzowania. W tej sytuacji, wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi, należało odrzucić ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pozostałe kwestie podniesione w piśmie skarżącego z 29 marca 2018 r. nie wymagają odniesienia się do nich przez Sąd w formie procesowej, dlatego też zostały w niniejszym postanowieniu pominięte.