II SA/Kr 2571/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski ( spr. ) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu do postępowania egzekucyjnego w administracji I. uchyla zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącej T. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 30.06.2000 r. (znak: [...] ) Starosta . , działając na podstawie art. 34 § 2 w związku z art. 33 ustawy z dnia 17.06.1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( obecnie tj. Dz.U. z 2002 r. nr. 110 poz. 968 z późn.zm.) oddalił zarzuty T.K. co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawie nie wykonania rozbiórki w terminie do 18.12.1997 r., postanowieniem z dnia [...].07.2000 r., sprostowano termin wykonania obowiązku z daty 18.12.1997 r. na dzień 22.12.1997 r. W uzasadnieniu podniesiono, że zarzut, iż egzekwowany akt administracyjny nie zawiera obowiązku oraz nie określa terminu rozbiórki jest nie trafny bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 4.12.1995 r. [...] określa termin rozebrania obiektów przez udzielenie pozwolenia na budowę na okres dwóch lat od daty wydania pozwolenia na budowę. Drugi zarzut, iż obowiązek rozbiórki może wynikać tylko z decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu jest także nietrafny, gdyż obowiązek rozbiórki wynika wprost z decyzji o pozwoleniu na budowę. Zażalenie T.K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda , postanowieniem z dnia 13.09.2000 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając w całości wywody organu I instancji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożyła T.K. i wnosząc o jego uchylenie zarzuciła, podobnie jak w zarzucie i zażaleniu, że w pozwoleniu na budowę termin rozbiórki nie został określony. "Decyzja bowiem w swej treści zakłada, że udziela się pozwolenia na budowę na okres 2 lat od daty wydania pozwolenia. Zatem obiekty budowlane mogą "trwać" w tym terenie, a uprawnieniem organu administracji jest wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji o rozbiórce". Bezspornym w sprawie jest, że właściwy organ administracyjny nie wydał żadnej decyzji o rozbiórce, w której określiłby termin wykonania takiej czynności. W sprawie bezspornym jest również, że żaden z organów administracji rozpoznających sprawę nie jest w stanie określić w jakim dniu wymagalność miałaby nastąpić. Starosta Powiatowy w swoim postanowieniu z dnia [...] czerwca 2000 r. określił ten termin jako 18 grudnia 1997 r., a następnie sprostował go na 22 grudnia 1997 r. Z kolei w upomnieniu z dnia 12 października 1999 r. termin ten określa na 8 grudnia 1997 r. Zdaniem skarżącej postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego wydanego w oparciu o nie istniejący obowiązek. Stąd prowadzone postępowanie egzekucyjne winno być umorzone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nią w mocy postanowienie organu I instancji naruszaj ą prawo. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Treść obowiązku określona w tytule wykonawczym musi być powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 4.12.1995 r. (znak: [...] , która stała się podstawą wydania tytułu wykonawczego, udziela pozwolenia na budowę na okres dwóch lat od daty wydania pozwolenia na budowę, nie nakazuje natomiast dokonania rozbiórki - obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Może to pozostawać w związku z treścią decyzji z dnia 13.10.1995 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zawarto stwierdzenie, że "po upływie terminu użytkowania terenu (o ile nie zostanie przedłużony przez organ wydający pozwolenie na budowę) obiekty należy rozebrać a teren przywrócić do pierwotnego stanu". Być może treść decyzji jest sprzeczna z art. 36 ust. l pkt. 3 lit. b ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), który nakazuje w razie potrzeby określenie terminu rozbiórki tymczasowego obiektu. W każdym razie, jak to powiedziano wyżej, decyzja o pozwoleniu na budowę nie nakazuje dokonania rozbiórki, nie można domniemać, że udzielenie pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego na określony czas - implicite zawiera w sobie obowiązek rozbiórki. Obowiązku nie można domniemać, obowiązek musi wynikać wprost z decyzji. Z tych też względów skargę należy uznać za uzasadnioną, a zarzut iż obowiązek nie istnieje za trafny. W konsekwencji musi to prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i "c" oraz art.135. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.