II SA/Kr 258/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 marca 2001 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. Burmistrz Miasta i Gminy D., na podstawie art. 39 i 40 ust. 1 , 2 i 3 oraz art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /DZ.U. Nr 15 z 1999 r. / uchwały nr XV/70/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 19 grudnia 1986r. w sprawie przyjęcia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. Dąbrowa Tarnowska /Dz. Urz. Województwa Tarnowskiego nr 1 poz. 10 z 1987 r. ze zm./ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garażu [...], wolnostojącego, parterowego o wymiarach w rzucie poziomym 4.00 x 5.00 m - zlokalizowanego na działce nr "1" położonej przy ulicy [...] w D. położonego w terenie oznaczonym symbolem A 50 MN oraz wykonania zjazdu z ul. [...] do przedmiotowej działki. W decyzji wskazano, że decyzja jest ważna do dnia 31 grudnia 2001 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja została wydana na wniosek K. D.. Podał również, że zastrzeżenia wniesione w toku postępowania przez A. i W. M., nie zasługują na uwzględnienie, gdyż brak jest podstaw do ograniczenia bądź uniemożliwienia dojazdu do działki nr "1" z ul. [...], przy spełnieniu warunków określonych w opinii Zarządu Gminy D. z dnia 21 listopada 2001 r. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. M.. Decyzją z dnia 7 marca 2001 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z póź. zm. ), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja znajdować się ma na terenie oznaczonym symbolem planu zagospodarowania przestrzennego Miasta D. A 50 MN, UGK, UHR - co oznacza teren przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz tereny usług podstawowych dla istniejącego osiedla. Inwestycja polegająca na budowie garażu [...] o wymiarach w rzucie pionowym 4.00 x 5.00 m nie jest sprzeczna postanowieniami w/w planu, skoro dopuszcza on inwestycje polegająca na usługach podstawowych, dla istniejącego osiedla, do których można zaliczyć garaż. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego budowa garażu stanowi usługę podstawową dla istniejącego osiedla. Dodatkowo, jeżeli plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość budowy mieszkań jednorodzinnych, to tym bardziej możliwa jest inwestycja dotycząca budowy garażu. Przedmiotowa inwestycja nie narusza więc postanowień planu zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa m.in. warunki w zakresie infrastruktury i komunikacji. W zaskarżonej decyzji organ l instancji ustalił, w oparciu o opinię Zarządu Gminy z dnia 21 listopada 2000 r., że dojazd do działki nr "1" może odbywać się z ulicy [...], po spełnieniu warunków postawionych przez w/w opinię, nakazując jednocześnie wykonanie projektu zjazdu i uzgodnienia go w organie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnieśli A. i W. M., podnosząc zastrzeżenia odnośnie planowanego zjazdu na działkę nr "1". W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 258/11 uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi. W myśl przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną decyzji był m.in. przepis art.40 i art.41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.99.15.139 j.t.). Zgodnie z przepisem art.40 ust.1 ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, wniosek organów, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jest prawidłowy. Garaż, niewątpliwie związany z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, nie może być uznany za obiekt, którego realizacja na tym terenie jest sprzeczna z planem. Stosownie do treści art.42 ust.1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać m.in. : warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz okres ważności decyzji. Z powyższego wynika więc, że linie rozgraniczające teren inwestycji powinny być określone w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Załącznik graficzny, co do zasady, nie wyznacza dokładnej lokalizacji konkretnej inwestycji ani jej dokładnego usytuowania, a wskazuje linie w ramach których inwestor musi "zmieścić się" z planowaną inwestycją. W załączniku graficznym do decyzji z dnia 22.11.2000 r. nie określono linii rozgraniczających teren inwestycji (budowy garażu [...] oraz wykonania zjazdu z ul. [...] do przedmiotowej działki). Na mapie zaznaczono bowiem jedynie granice działki inwestora i projektowane usytuowanie garażu (w odległości 1,5 m od granicy działki). Stwierdzić zatem pozostaje, że szczegółowe usytuowanie projektowanego obiektu w załączniku graficznym decyzji wykraczało poza kompetencje organu. Takie ustalenia mogłyby być dokonywane przez organ orzekający o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko wówczas, gdyby wynikało to z ustaleń obowiązującego dla danego obszaru planu zagospodarowania przestrzennego lub z przepisów ogólnych (art. 42 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), co jednak w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Oznacza to, że decyzja wydana została z naruszeniem art.42 ust.1 pkt 6 ustawy. Nadto, skoro zaskarżona decyzja (w części tekstowej) obejmuje również wykonanie zjazdu z ul. [...], załącznik graficzny jest sprzeczny z jej treścią, gdyż nie obejmuje tej części zamierzenia. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podnieść należy, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 u.z.p.) może następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem celem decyzji, która zapada w tym postępowaniu, jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego (przepisami szczególnymi), to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Z żadnego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego podstawą decyzji, nie wynika, aby usytuowanie wjazdu na działkę inwestora od ul. [...] byłoby sprzeczne z tym planem. Dlatego też zarzuty skarżącego uznać należy za niezasadne, jako odnoszące się wyłącznie do interesu faktycznego strony, a nie wskazujące na naruszenie zaskarżoną decyzją jego interesu prawnego. Dostrzegając jednakże z urzędu wyżej wskazane wady decyzji, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i art.135 p.p.s. oraz art.152 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.