II SA/Kr 258/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] D. J. sprawy ze skargi M. B., E. K., J. B., A. R., K. S., J. B., M. B., Ł. B. i K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2016 r. Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. K., J. B. A. R. , K. S., M. B., K. B., J. B., M. B.,L. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...], którą organ ten orzekł o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...] i [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...], obr. [...], b. dz. adm. [...], wszczętego na wniosek: E. K., J. B., A. R., L B., M. B., J. B., K. S., M. B. i K. B. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 października 2002 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku: A. R., R. B., W. B. i E. K., orzeczono o odmowie zwrotu części działek: nr [...], nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid[...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...], poł. w obr. [...], b. dz. adm. [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. przed 1 stycznia 1998 r., nieruchomość została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej, a prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej. W dacie orzekania działki: nr [...], objęta księgą wieczystą nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]; nr [...], objęta księgą wieczystą nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]; nr [...], objęta księgą wieczystą nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] – stanowiły własność Gminy [...] i pozostawały w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Prawo użytkowania wieczystego w stosunku do działki nr [...], odpowiadającej objętej wnioskiem o zwrot części działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], zostało ujawnione w księdze wieczystej nr [...] w dniu 20 października 1991 r., na podstawie aktu notarialnego – umowy użytkowania wieczystego z dnia [...] września 1991 r. Rep. A II nr [...]. Natomiast prawo użytkowania wieczystego w stosunku do działki nr [...], odpowiadającej objętej wnioskiem o zwrot części działki nr [...] oraz działce nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], zostało ujawnione w dniu 30 września 1991 r. w księdze wieczystej nr [...], na podstawie aktu notarialnego – umowy użytkowania wieczystego z dnia [...] września 1991 r. Rep. A II nr [...]. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] A. R., R. B., W. B. i E. K. wnieśli odwołanie do Wojewody [...], który ostateczną decyzją z dnia 4 grudnia 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Wojewody [...] nie została zaskarżona do sądu administracyjnego ani też nie została wzruszona w wewnątrzadministracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt [...], spadek po R. B., zmarłym w dniu 10 czerwca 2005 r., nabyli: żona J. B. w 1/3 cz., syn B. B. w 1/3 cz., wnuk L. B. w 1/9 cz., wnuk M. B. w 1/9 cz. oraz wnuk J. B. w 1/9 cz. Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w K. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...], spadek po W. B., zmarłej w dniu 31 sierpnia 2008 r., nabyła w całości córka E. K. Pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. E. K., J. B. A. R. i B. B. ponowili wniosek o zwrot wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...] obr. [...] dz. adm. [...] a do wniosku o zwrot tej nieruchomości dołączyli się: J. B., M. B. i L. B., składając stosowne oświadczenia z dnia 25 stycznia 2010 r. Decyzją z dnia 22 lutego 2011 r., nr [...], Starosta [...] orzekł o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu działki nr [...] oraz części działek: nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...], poł. w obr. [...], b. dz. adm. [...]. Pismami z dnia 27 czerwca 2014 r. i z dnia 19 stycznia 2015 r. E. K., J. B., A. R., B. B., L. B., M. B. i J. B. po raz kolejny wystąpili o zwrot działek nr [...], nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki[...], poł. w obr. [...] b. dz. adm. [...]. Decyzją z dnia 30 marca 2015 r. Starosta [...] orzekł o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...], poł. w obr. [...], b. dz. adm. [...], wszczętego na wniosek E. K., J. B., A. R., L. B., M. B., J. B. i B. B. Odwołanie od tej decyzji wnieśli: B. B., A. R., J. B., E. K., M. B.,L. B., J. B. Na skutek tego odwołania decyzją z dnia 18 kwietnia 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia 30 marca 2015 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenie. Powodem rozstrzygnięcia kasacyjnego było to, że decyzja organu pierwszej instancji była skierowana do B. B., który przed jej wydaniem zmarł (organ odwoławczy ustalił, że podstawie notarialnie sporządzonego aktu poświadczenia dziedziczenia Rep A Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. spadek po B. B. nabyli: M. B., K. S. i K. B. po 1/3 cz.). Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że błędnie zidentyfikowano obecnego użytkownika wieczystego działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] – na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami – orzekł o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...] i [...], poł. w obr. [...].jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...], obr. [...], b. dz. adm. [...], wszczętego na wniosek: E. K., J. B., A. R., L. B., M. B., J. B., K. S., M. B. i K. B. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że sprawa zwrotu działek: nr [...], nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...], poł. w obr. [...], b. dz. adm. [...], została już prawomocnie rozstrzygnięta decyzją Wojewody [...] z dnia 4 grudnia 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 października 2002 r. nr [...]. Przedmiotowa decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności i trwałości. Organ wyjaśnił nadto, że odnośna decyzja ostateczna dotyczy tego samego przedmiotu sprawy, tj. działek: nr [...] i nr [...] oraz części działki nr [...] (oznaczonej aktualnie jako działka nr [...]), poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...], poł. w obr. [...], b. dz. adm. [...]. Tożsamość przedmiotowa w niniejszej sprawie zachodzi pomimo podziału działki nr [...] na działki: nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], albowiem aktualnie orzeka się w stosunku do części działki nr [...], oznaczonej po podziale jako działka nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], natomiast decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 października 2002 r. utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 4 grudnia 2002 r. orzeczono o odmowie zwrotu działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej (nabytej) działki nr [...], poł. w obr. [...], b. dz. adm [...]. Przedmiot niniejszego postępowania zawiera się zatem w przedmiocie postępowania prowadzonego uprzednio przez Prezydenta Miasta [...] i Wojewodę [...]. Starosta [...] zwrócił też uwagę na tożsamość podmiotów występujących w sprawie, którymi w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 4 grudnia 2002 r. nr [...] byli: A. R., R. B., W. B.i E. K, jako wnioskodawcy oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], jako użytkownik wieczysty przedmiotowej nieruchomości, a w niniejszym postępowaniu wnioskodawcami są: J. B., J. B., M. B. i L. B., jako spadkobiercy R. B. ; E. K., która dodatkowo występuje jako spadkobierca W. B.; M. B., K. S. i K. B., jako spadkobiercy zmarłego w trakcie postępowania B. B., który był jednym ze spadkobierców po zmarłym R. B. Natomiast użytkownikiem wieczystym w zakresie dotyczącym działek: nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] jest "M." spółka z o.o. z siedzibą w [...], zaś użytkownikiem wieczystym działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], jest aktualnie D. M.. Podmioty te są nabywcami prawa użytkowania wieczystego przysługującego wcześniej Spółdzielni Mieszkaniowej [...], a przysługujące im prawo użytkowania wieczystego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości stanowi kontynuację prawa użytkowania wieczystego przysługującego wcześniej Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Organ pierwszej instancji zwrócił też uwagę na tożsamość podstawy prawnej rozstrzygnięcia, którą stanowi art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Działając na skutek odwołania E. K., J. B., A. R., K. S., M. B., K. B., J. B., M. B., L. B., Wojewoda [...] decyzją z dnia 20 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przedstawił ogół relewantnych okoliczności sprawy i sformułował argumentację w istocie zbieżną z tą, którą zaprezentował organ pierwszej instancji. W ocenie Wojewody [...], decyzję Starosty [...] należało utrzymać w mocy jako prawidłową. Pismem z dnia 1 lutego 2017 r. E. K., J. B. , A. R., K. S., M. B., K. B., J. B., M. B. i L. B. wnieśli skargę na powyższą decyzję Wojewody [...], zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 10, 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) naruszenie przepisów art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art.136 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez umorzenie postępowania w sytuacji braku podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący podnieśli, że przedmiotowa sprawa nie jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją o odmowie zwrotu nieruchomości. Nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa prowadzonych postępowań, albowiem inny jest krąg podmiotów występujących zarówno po stronie wnioskodawców (występują różni spadkobiercy poprzednich właścicieli), jak i po stronie użytkowników wieczystych. Taka sytuacja – zdaniem skarżących – powoduje konieczność rozpoznania wniosku złożonego w niniejszej sprawie, skoro krąg wnioskodawców jest inny, a zatem działanie organu narusza prawa strony do rozpoznania złożonego przez nią wniosku. Organ wydający decyzję – w ocenie skarżących – nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie zaskarżenia, a jedynie ponownie wyjaśnił, iż z uwagi na zawartą w art. 16 kpa zasadę trwałości decyzji ostatecznej nie jest dopuszczalne ponowne rozpatrzenie sprawy pod względem przedmiotowym i podmiotowym, a co za tym idzie postępowanie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Twierdzenia organu, jakoby w niniejszej sprawie zachodziła tożsamość podmiotowa, albowiem postępowanie dotyczy następców prawnych stron postępowania, nie jest zgodne z obowiązującym stanem prawnym. Nie można bowiem powodować negatywnych skutków prawnych dla strony, która nie ze swej winy nie brała udziału w postępowaniu. Sytuacja ta dotyczy spadkobierców R. B. Organ nie wypowiedział się w kwestii, w jaki zatem sposób mają oni dochodzić swoich praw. Również po stronie użytkowników wieczystych nie zachodzi tożsamość podmiotów. Odnośnie tożsamości przedmiotowej sprawy, skarżący wskazali, iż nie polegają na prawdzie ustalenia, jakoby nieruchomość powstała z podziału innej nieruchomości będącej przedmiotem uprzednio wydanej decyzji, była tożsama z nieruchomością poprzednią. W tym przypadku nie możemy bowiem mówić o żadnej sukcesji prawnej, ale o zupełnie innej nieruchomości, co czyni zaskarżaną decyzją wadliwą. W ocenie skarżących, organ nie dokonał żadnych ustaleń dotyczących tego, czy cel, na który przedmiotowe nieruchomości zostały wywłaszczone, został zrealizowany, wskazując, iż z uwagi na zastosowanie art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ nie ma konieczności zajmowania tematem celu inwestycji. Tymczasem, abstrahując od zastosowania przepisu art. 229 ugn, organ wydający decyzję ma obowiązek poczynić ustalenia we wszystkich kwestiach, których domaga sią skarżący. Brak odniesienia sią do wniosków skarżącego powoduje, iż zaskarżona decyzja wymyka sią kontroli instancyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z wyżej wskazanymi kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzja odmowna, mimo swojej specyfiki, nie ma wyłącznie znaczenia procesowego, lecz jest aktem administracyjnym o charakterze materialnym, wydawanym w wyniku czynności jurysdykcyjnych i rozstrzygającym sprawę co do istoty (por. J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 147); zawiera autorytatywne stwierdzenie organu administracji co do normy indywidualnej, tyle że jest ono ujęte negatywnie i oznacza, iż sytuacja prawna określonego podmiotu nie może być ukształtowana zgodnie z jego żądaniem. Decyzja odmowna tworzy, podobnie jak decyzja pozytywna, stan rzeczy osądzonej, a jej trwałość jest chroniona zasadą wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. (por. T. Woś, Moc wiążąca aktów administracyjnych w czasie, Warszawa 1978, s. 151-152). Zasada ta stanowi zatem przeszkodę do ponownego rozstrzygania określonej sprawy także wówczas, gdy uprzednio została ona rozstrzygnięta w sposób negatywny. Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Najogólniej rzecz ujmując, bezprzedmiotowość postępowania występuje w sytuacji braku sprawy administracyjnej, innymi słowy, w obliczu braku możliwości konkretyzacji – pozytywnej lub negatywnej – wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego. Stosunek procesowy, jako w założeniu wtórny, nie ma wtedy racji bytu. Brak sprawy administracyjnej może w szczególności wynikać z tego, że w ogóle nie ma normy kompetencyjnej przewidującej możliwość wydania decyzji określonego typu, albo z tego, że taka norma kompetencyjna wprawdzie istnieje, ale organ już uprzednio uczynił z niej użytek. Ten drugi przypadek wiąże się właśnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnej, a także z zasadą ne bis in idem, której przestrzeganie jest obwarowane sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe, kluczowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma kwestia, czy potencjalny przedmiot orzekania, ukształtowany wnioskami skarżących z dnia 27 czerwca 2014 r. i z dnia 19 stycznia 2015 r., był tożsamy ze sprawą administracyjną, rozstrzygniętą ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 4 grudnia 2002 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 21 października 2002 r. nr [...]. Organ przyjął, że ich tożsamość zachodzi, a Sąd zarówno tę ocenę, jak i argumentację sformułowaną na jej poparcie w decyzjach obu instancji – podziela. Tożsamość sprawy administracyjnej jest zasadniczo pochodną identyczności jej podmiotów, przedmiotu oraz podstawy prawnej (choć ten ostatni element bywa niekiedy podawany w wątpliwość). Gdy chodzi o identyczność podmiotów, organy obu instancji zasadnie przyjęły, że jest ona zachowana – po stronie wnioskodawców – gdy w miejsce osób występujących z żądaniem zwrotu nieruchomości po raz pierwszy wstąpili ich następcy prawni; jednocześnie to następstwo prawne zostało w zgromadzonym materiale dowodowym należycie wykazane i szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji. Podobnie należy ocenić znaczenie następstwa prawnego po stronie użytkowników wieczystych przedmiotowej nieruchomości – również ono nie prowadzi do powstania nowej sprawy. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że również przedmiot postępowania pozostaje identyczny. Dotyczy to nie tylko działek nr [...], nr [...], ale także działki nr [...], która – jak wykazano w toku postępowania – powstała z podziału działki nr [...] (a o tej ostatniej traktuje sentencja ostatecznej decyzji z dnia 4 grudnia 2002 r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 21 października 2002 r.). Zachowana jest także identyczność podstawy prawnej, jako że w obu przypadkach stanowi ją art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz.U. 2016 poz. 2147), zgodnie z którym roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Zarzuty sformułowane w skardze Sąd uznał za niezasadne. Jakkolwiek wynika to już z powyższych rozważań, należy podkreślić, że ani występowanie w postępowaniu dalszych spadkobierców poprzednich właścicieli, ani następstwo prawne po stronie użytkowników wieczystych nie powoduje powstania nowej sprawy. Spadkobiercy R. B. z oczywistych względów nie mogli brać udziału w postępowaniu toczącym się w 2002 roku, skoro uczestniczył w nim sam R. B. (jest on pośród adresatów decyzji odmownej). Natomiast w obecnym postępowaniu spadkobiercy R. B. uczestniczyli. Nie można też zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby nie zachodziła tożsamość przedmiotu postępowania, tj. nieruchomości, której dotyczy żądanie. Tej tożsamości nie znosi w szczególności podział czy też zmienione oznaczenie jednej z działek. Nie jest zasadne twierdzenie, że "organ wydający decyzją ma obowiązek poczynić ustalenia we wszystkich kwestiach, których domaga sią skarżący". Organ ma obowiązek poczynić ustalenia co do tych okoliczności, które są prawnie relewantne i które determinują rozstrzygnięcie. W niniejszym postępowaniu badanie celu wywłaszczenia tudzież jego realizacji nie było potrzebne ani nawet dopuszczalne. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 10, 77 k.p.a. ani art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art.136 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.