II SA/Kr 260/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z.M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 grudnia 2011 r.; znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...].12.2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. z dnia [...].11.2011 r. nakładające na skarżącego Z.M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości l tyś. zł., z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 9.08.2011 r. tj. od "wykonania wzmocnienia i zabezpieczenia budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w Ł. poprzez zrealizowanie robót określonych w ekspertyzie technicznej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. A.G. polegających na zabezpieczeniu podnóża skarpy na działkach nr [...] i [...] oraz ukształtowaniu nachylenia skarpy na działkach nr [...] i[...] , tak aby jej nachylenie wynosiło max 25 w rejonie zabezpieczenia gabionów". Nadto organ nałożył obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej w kwocie 68 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skarżący Z.M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na uzasadnienie tego wniosku podał, że nie posiada żadnych środków do życia i pozostaje na utrzymaniu żony. Podniósł także, że został pozbawiony renty inwalidzkiej, natomiast z uwagi na stan zdrowia i liczne schorzenia m.in. zwyrodnienie stawu biodrowego i wadę wzroku nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej. Nadto z uwagi na wadliwy sposób wykonania prac określonych w decyzji z dnia 19.10.2010 r. pozostaje w sporze w ich wykonawcą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § l i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.; dalej ustawa ta powoływana jest jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu objętego skargą, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołane wyżej przepisy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą, musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Analiza występujących w sprawie okoliczności, zarówno powołanych w skardze przez stronę skarżącą, jak również wynikających z akt sprawy prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest, w niniejszym przypadku zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Chodzi tutaj o wskazywaną w skardze okoliczność przystąpienia już przez skarżącego do wykonywania obowiązku nałożonego na niego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. z dnia [...].10.2010 r. (znak: [...]) oraz podnoszoną ciężką sytuacją bytową skarżącego. Na tę ostatnią okoliczność zwrócił uwagę już organ pierwszej instancji, który w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia podkreślił, że przy wymiarze grzywny kierował się m.in. trudną sytuacją finansową Z.M. . Zdaniem sądu, przedstawione okoliczności sprawy nakazują przyjąć, że wykonanie przez niego obowiązku polegającego na uiszczeniu wymierzonej mu grzywny w celu przymuszenia do wykonania opisanego wyżej obowiązku, przed merytorycznym rozpoznaniem złożonej do sądu skargi, uprawdopodabnia zaistnienie przesłanki koniecznej do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, wniosek skarżącego należało uwzględnić, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą wydania orzeczenia co do samej skargi.