II SA/Kr 260/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 listopada 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Starosty Krakowskiego Nr [...] z dnia 27 lutego 2020 r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi – Firma A w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy (3 bliźniaki A-C), z instalacjami wewnętrznymi w budynkach: (wod.-kan., gaz, c.o. i elekt.), z zewnętrznymi inst. elekt., od budynku do skrzynki przyłączeniowej), zewnętrznymi inst. gazowymi, budową murów oporowych oraz budową dojazdu, dojść i parkingów na działce budowlanej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Bibice, gmina Zielonki – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta Krakowski decyzją z dnia 15 grudnia 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy (3 bliźniaki A-C), z instalacjami wewnętrznymi w budynkach: (wod.-kan., c.o. i elekt.) z zewnętrznymi inst. elekt, (od budynku do skrzynki przyłączeniowej), zewnętrznymi inst. gazowymi, budowa drogi wewnętrznej, miejsc postojowych, kanalizacji deszczowej i zbiornika szczelnego na wody opadowe na działce budowlanej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz budowa zjazdu indywidualnego z działki nr [...] (ul. Zbożowa) na działki nr [...] i [...] wraz z przebudową ul. [...] (dz. [...]) w miejscowości Bibice, gmina Zielonki. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 24 marca 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 15 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 686/17, uchylił obie powyższe decyzje – zarówno decyzję Starosty Krakowskiego, jak i decyzję Wojewody Małopolskiego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał w szczególności, że brak jest w istocie zaznaczenia granic zagospodarowania całego terenu inwestycji, aczkolwiek zrazem ocenił, iż pojęcie "terenu inwestycji" zostało przez organy prawidłowo zinterpretowane. Sąd uznał, że nie ma nieprawidłowości (niegodności z planem), gdy chodzi o liczbę miejsc postojowych tudzież zaprojektowanej drogi. W ocenie Sądu naówczas przedłożony projekt nie spełniał warunków przewidzianych dla zabudowy jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej i tym samym naruszał przewidziany w relewantnych planach miejscowych zakaz "lokalizacji zabudowy w układzie szeregowym z wyjątkiem terenów dla których taki rodzaj zabudowy został określony jako przeznaczenie podstawowe" (§ 11 ust.1 pkt 8). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Krakowski decyzją Nr [...] z dnia 27 lutego 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Inwestora: Firma A w K. obejmujące inwestycję pn.: "Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy (3 bliźniaki A-C), z instalacjami wewnętrznymi w budynkach: (wod.-kan., gaz, c.o. i elekt.), z zewnętrznymi inst. elekt, od budynku do skrzynki przyłączeniowej), zewnętrznymi inst. gazowymi, budową murów oporowych oraz budową dojazdu, dojść i parkingów na działce budowlanej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Bibice, gmina Zielonki". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że projektowana inwestycja (co wykazano w projekcie architektoniczno-budowlanym) składa się z sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie bliźniaczej, a w każdym budynku wydzielono dwa lokale mieszkalne; do każdego budynku zaprojektowano jedno wspólne wejście. Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. P.. Na skutek tego odwołania Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 27 listopada 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty Krakowskiego w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron – i wskazał, że inwestor, kierując się uwagami i wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 686/17, dokonał zmian w stosunku do pierwotnie przedstawionego projektu, co pozwoliło na potwierdzenie i uwidocznienie cech zabudowy bliźniaczej. Przeprojektowane zostały osobne wejścia do lokali mieszkalnych i zastąpiono je jednym, wspólnym wejściem do części budynku z dwoma lokalami mieszkalnymi, stanowiącej połowę bliźniaka. Ta połowa budynku bliźniaczego posiada jeden wspólny wiatrołap, z którego prowadzą wejścia do poszczególnych lokali mieszkalnych. Dwa budynki bliźniacze stykają się ścianami oddzielonymi dylatacją. Lokale mieszkalne w obrębie jednego budynku (połowy bliźniaka) konstrukcyjnie stanowią całość i posiadają jedno, wspólne wejście z zewnątrz. W ocenie organu odwoławczego, podobnie jak i Starosty Krakowskiego, projektowane osiedle składa się z sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie bliźniaczej, a w każdym budynku wydzielono dwa lokale mieszkalne. Dalej organ odwoławczy zauważył, że inwestor przedstawił projekt zagospodarowania terenu wykonany na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na mapie tej zaznaczone zostały granice zagospodarowania całego terenu inwestycji, czyli działki budowlanej składającej się z działek o nr [...], [...], [...], [...], [...]. Przedstawiona została inwentaryzacja stanu istniejącego oraz dziennik budowy wykazujący wykonanie fundamentów i ścian zewnętrznych parterów budynków na podstawie decyzji Staroty Krakowskiego z dnia 15 grudnia 2016 r., znak: [...] Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez pojęcie zabudowy jednorodzinnej należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Z kolei budynkiem jednorodzinnym stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ani ze wskazanych powyżej przepisów, ani z obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie wynika, aby istniał zakaz lokalizowania na jednej działce budowlanej kilku budynków o takim samym charakterze. Zagęszczenie projektowanej zabudowy regulowane jest określonymi w planach wskaźnikami zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Projektowana inwestycja znajduje się, zgodnie z obowiązującą Uchwałą Nr XXXI1/127/2005 Rady Gminy Zielonki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 05 w granicach administracyjnych miejscowości Bibice, w terenie oznaczonym symbolem 05.MN.3 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przeznaczeniem podstawowym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę oraz w części – w terenie oznaczonym symbolem 05.ZO.8 – tereny zieleni nieurządzonej, oraz, zgodnie z Uchwałą Rady Gminy Zielonki Nr XXXI/112/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 33 w granicach administracyjnych miejscowości Bibice rejon Pod Lasem – w terenie oznaczonym symbolem 33.MN.3 – tereny zabudowy jednorodzinnej z przeznaczeniem podstawowym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę, oraz częściowo w terenie oznaczonym symbolem KDD – tereny tras i urządzeń komunikacyjnych. Jak wynika z projektu na działce, której dotyczy inwestycja, znajdują się wybudowane w stanie surowym partery sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy, czyli trzy bliźniacze budynki, oznaczone na rysunku projektu zagospodarowania literami A, B, C. Przedmiotowa decyzja dotyczy faktycznie pozwolenia na kontynuację rozpoczętej budowy tych budynków. Wojewoda Małopolski zaznaczył, że Starosta Krakowski w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji przedstawił szczegółową analizę zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami planu – i potwierdził poprawność tej analizy. W ocenie Wojewody Małopolskiego, projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, potwierdzonej przez uprawnionego geodetę za zgodność z oryginałem. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, tom projektu został trwale zszyty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 30-32 proj. budowlanego, tom I). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (patrz opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia - karta 3). Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Do projektu budowlanego załączono, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 Pb, oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Obsługę komunikacyjną zapewni zjazd na działce nr [...] z ul. [...], zgodnie z decyzją z 17 czerwca 2019 r., znak: [...] Analizując projekt budowlany organ odwoławczy stwierdził, iż projektowane na terenie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Bibice, sześć budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dwoma lokalami każdy, zostało usytuowane zgodne z wymogami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda Małopolski ocenił, że Starosta Krakowski prawidłowo dokonał sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Pb – i dodał, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cyt. przepisu. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb. Pismem z dnia 1 lutego 2021 r. E. P. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z przepisem § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów prawa budowlanego oraz niezastosowanie bądź niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu rozporządzenia, a wszystko to poprzez powielenie błędów organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że organ administracyjny utrzymał w mocy obowiązującej decyzję organu I instancji o pozytywnym rozpoznaniu żądania inwestora w sprawie, pomimo iż nadal część rysunkowa złożonego w postępowaniu projektu zagospodarowania działki bądź terenu nie ma właściwie oznakowanego, zaznaczonego terenu inwestycji, 2) naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z przepisami § 11 ust. 1 pkt 8 obowiązujących na terenie tej inwestycji Miejscowych Planów Zagospodarowania Przestrzennego, objętych uchwałami Rady Gminy Zielonki nr XXXII/127/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. oraz nr XXXI/112/2005 z dnia 18 listopada 2005 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów prawa budowlanego oraz niezastosowanie bądź niewłaściwe zastosowanie powołanych regulacji planistycznych, a wszystko to poprzez powielenie błędów organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że organ administracyjny utrzymał w mocy obowiązującej decyzję organu I instancji, o pozytywnym rozpoznaniu żądania inwestora w sprawie, pomimo iż projektowana zabudowa ma charakter zabudowy w układzie szeregowym, a taka zabudowa na tym terenie jest niedozwolona, 3) naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z przepisami § 3 ust. 2 ppkt 3 wyżej powołanych Miejscowych Planów Zagospodarowania Przestrzennego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów prawa budowlanego oraz niezastosowanie bądź niewłaściwe zastosowanie powołanych regulacji planistycznych, a wszystko to poprzez powielenie błędów organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że organ administracyjny utrzymał w mocy obowiązującej decyzję organu I instancji, o pozytywnym rozpoznaniu żądania inwestora w sprawie, pomimo iż projektowana zabudowa pozostaje w sprzeczności z zaplanowaną na tym terenie zasadą ochrony poszanowania historycznego układu miejscowości Bibice, w tym łanowego układu tamtejszej zabudowy, 4) naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, a wszystko to poprzez powielenie błędów organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że organ administracyjny utrzymał w mocy obowiązującej decyzję organu I instancji, o pozytywnym rozpoznaniu żądania inwestora w sprawie, a organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań wcześniej orzekającego w tym postępowaniu Sądu administracyjnego, 5) w związku z powyższymi zarzutami – również naruszenie przepisów art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie bądź niewłaściwe zastosowanie, a wszystko to poprzez powielenie błędów organu I instancji, przy czym to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na tym, że organ administracyjny utrzymał w mocy obowiązującej decyzję organu I instancji, o pozytywnym rozpoznaniu żądania inwestora w sprawie, a organ I instancji naruszył obowiązek strzeżenia praworządności, nie dokonał wszelkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, a także nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.", przy czym w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie przepisów tej ustawy sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (...), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa zasadniczo odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, aczkolwiek nie zwalnia to całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowalnymi – zwłaszcza w zakresie, w jakim chodzi nie tyle o wiedzę fachową, ile o zastosowanie owych przepisów. W niniejszej sprawie taka weryfikacja została w właściwym zakresie dokonana. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącego również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda Małopolski trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwałą Nr XXXII/127/2005 Rady Gminy Zielonki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 05 w granicach administracyjnych miejscowości Bibice (teren oznaczony symbolem 05.MN.3 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przeznaczeniem podstawowym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę i – w części – teren oznaczony symbolem 05.ZO.8 – tereny zieleni nieurządzonej) oraz uchwałą Rady Gminy Zielonki Nr XXXI/112/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 33 w granicach administracyjnych miejscowości Bibice rejon Pod Lasem (teren oznaczony symbolem 33.MN.3 – tereny zabudowy jednorodzinnej z przeznaczeniem podstawowym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną obejmującą istniejącą i nową zabudowę i – w części –teren oznaczony symbolem KDD – tereny tras i urządzeń komunikacyjnych). Dotyczy to w szczególności przeznaczenia trenu, wskaźnika zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, formy architektonicznej budynków oraz liczby miejsc postojowych. Nie ma podstaw do kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; w szczególności usytuowanie budynków nie narusza postanowień § 12 wspomnianego rozporządzenia. Przedmiotowa inwestycja nie narusza wymagań ochrony środowiska; nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sformułowane w skardze zarzuty Sąd uznał za niezasadne. W tym kontekście przede wszystkim trzeba zauważyć, że – jak podkreślił organ odwoławczy – przeprojektowane zostały osobne wejścia do lokali mieszkalnych i zastąpiono je jednym, wspólnym wejściem do części budynku z dwoma lokalami mieszkalnymi, stanowiącej połowę bliźniaka. Ta połowa budynku bliźniaczego posiada jeden wspólny wiatrołap, z którego prowadzą wejścia do poszczególnych lokali mieszkalnych. Dwa budynki bliźniacze stykają się ścianami oddzielonymi dylatacją. Lokale mieszkalne w obrębie jednego budynku (połowy bliźniaka) konstrukcyjnie stanowią całość i posiadają jedno, wspólne wejście z zewnątrz. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że tak zaprojektowana inwestycja ma znamiona osiedla składającego się z sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie bliźniaczej, a w każdym budynku wydzielono dwa lokale mieszkalne. Taka kwalifikacja nie jest sprzeczna z oceną prawną zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 686/17 – tym bardziej, że Sąd podkreślał znaczenie naówczas zaprojektowanych odrębnych wejść. Zarzut naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z przepisami § 3 ust. 2 pkt 3 odnośnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego był już rozważany w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2017 r. i został uznany za niezasadny. Nie ma podstaw, by twierdzić, że przedmiotowa inwestycja ingeruje w historyczny przebieg ulic wsi Bibice. Jak wskazał Sąd we wspomnianym wyroku, zaprojektowana droga stanowi jedynie układ komunikacyjny w postaci ciągu pieszo jezdnego i dojazdów do poszczególnych budynków zgodnie z dyspozycją § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ma więc i w tym względzie zarzucanej przez skarżącego niezgodności projektu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Konstatując powyższe, wypada dodać, że wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym, zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2001 r., IV SA 4044/01). Wbrew zarzutowi sformułowanemu w skardze, na przedstawionym przez inwestora rysunku projektu zagospodarowania terenu zostały wrysowane i oznaczone literami A, B, C, D granice całego terenu inwestycji, składającego się z działek o nr [...], [...], [...], [...], [...]. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, toteż nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustanowione przepisami prawa procesowego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.