II SA/Kr 2600/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006 r. sprawy ze skargi J.G. i B.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących J.G. i B.G. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE. Decyzją z dnia [...].12.1997r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na podstawie art. 5 ust. l, art. 66 pkt 3, art. 84 ust. 2 i art. 87 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz." .414 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 kpa nakazał inwestorowi J.G. wykonanie przy budynku gospodarczym położonym w M. na dz. "1" przy ul. M. zabezpieczenia drewnianych elementów budynku atestowanym środkiem ognioodpornym, obudowanie ścian budynku i wrót dwoma warstwami suchego tynku typ. GKF o odporności ogniowej 60 min., w terminie do 30 kwietnia 1998r.. w celu doprowadzenie wiaty do stanu zgodnego z przepisami. Powyższe decyzja została utrzymana w mocy wydaną z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia [...].03.1998r. znak [...], zaś po jej zaskarżeniu, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 29.11.2000r. sygn. akt II S.A./Kr 785/98 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa z uwagi na brak wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji oraz oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjętego stanu faktycznego oraz odniesienia się do zarzutów odwołania, co skutkowało brakiem możliwości oceny jej zasadności, a takimi uchybieniami dotknięta jest także decyzja organu pomimo pełniejszego uzasadnienia. Podniesiono również, że przedmiotowa wiata została wybudowana po dokonaniu przez inwestora w dniu 6.08.1996r. zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W zgłoszeniu tym inwestor wskazał, że zamierza budować obiekt przy istniejącym budynku garażowym w granicy z działką sąsiednią. W takim przypadku organ winien był rozważyć możliwość wniesienia sprzeciwu, lub nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego, gdyż usytuowanie obiektu sprzeczne jest z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, póz. 140). Przy zawiadomieniu inwestor nie przedłożył zgody właścicieli działki sąsiedniej na budowę w granicy, a z akt administracyjnych nie wynika, aby takie usytuowanie dopuszczone było w postanowieniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zbadał również organ pierwszej instancji czy planowana inwestycja, usytuowana bezpośrednio przy istniejących budynkach gospodarczych, nie będzie stwarzać zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, co zresztą zostało w toku postępowania administracyjnego stwierdzone przez organu Straży Pożarnej. Wyżej wskazane uchybienia popełnione w toku postępowania uchybienia musiały jak podano wyroku skutkować uchyleniem obu decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w M. wydał decyzje z dnia [...].10.2001r. znak [...], w której na podstawie art.51 ust. l pkt 2 i ust.4 , art. 80 ust. 2 pkt. l, w związku z art. 83 ust. l ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 kpa nakazał inwestorowi dostarczenie ekspertyzy opracowanej przez uprawnionego rzeczoznawcę, lub opinię Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w M. w sprawie zgodności lokalizacji wiaty i materiałów użytych do jej budowy z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Kolejną decyzją z dnia [...].12.2001r. znak [...], na podstawie art. 66 pkt. 113, oraz art. 80 ust. 2 pkt. l, w związku z art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 106 póz. 1126 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nakazał inwestorowi J.G. wykonanie zabezpieczenia istniejące odeskowanie środkami ognioochronnymi, a od wewnątrz wykonanie dodatkowe ściany z np. płyt suchego tynku ognioochronnego typ GKF 2* 72.5 mm, a także wykonanie zewnętrznej ściany wiaty z bloczków gazobetonowych, pianobetonowych lub z cegły o grubości 12 cm - w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych tj. wiaty gospodarczej wybudowanej na działce nr "1" obr. [...] w M. do stanu zgodnego z prawem, W uzasadnieniu decyzji podano, że J.G. w dniu 07.08.1996r. zgłosił w Urzędzie Rejonowym w M. zamiar wybudowania wiaty gospodarczej na działce nr "1" zlokalizowanej przy ul. M. w M. Roboty budowlane zostały zakończone 27.11.1997r., przy czym w międzyczasie na skutek interwencji Państwa G. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie zgodności zrealizowanej inwestycji z warunkami zgłoszenia robót nie wymagających pozwolenia na budowę, jak również przepisami określającymi warunki techniczne jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano dalej na wynik postępowania w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnieniu wyroku z dnia 29.11.2000r. sygn. akt II S.A./Kr785/98, gdzie wskazano na uchybienia postępowania dowodowego, a w szczególności zaś brak ustaleń co do dopuszczalności usytuowania wiaty w granicy z sąsiednią działką w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz oceny stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Jak wyjaśniono przy ponownym rozpatrzeniu sprawy kwestie były przedmiotem uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego a M., który w oparciu o przedłożone do akt sprawy zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy M. z dnia 07.12.2001 roku, znak [...] i opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych ustalił, następujące okoliczności. Istniejąca wiata gospodarcza została wybudowana zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jej powierzchnia nie przekracza dopuszczalnej normy, zarówno przedmiotowa wiata wzniesiona na działce nr "1" jak i zlokalizowane na sąsiednich działkach nr "2" i "3" niektóre z obiektów usytuowane są bez zachowania wymaganej odległości od granicy, co wynika z przedstawionej opinii i stanowiącą do niej załącznik mapa. W świetle tych okoliczności Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. uznał, że z uwagi na wzajemne usytuowanie obiektów w granicy działek oraz sposób wykorzystania do składowania siana, słomy itp. oraz stan techniczny wiaty wykonanej z materiału łatwopalnego, zachodzi konieczność wykonania ścian w klasie odporności ogniowej 60 minut, z zaleceniami rzeczoznawcy, celem dostosowania przedmiotowej wiaty do wymagań ochrony przeciwpożarowej. Wnosząc w terminie odwołanie od decyzji odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].12.2001 r. znak [...] J.G. i B.G. domagali się jej zmiany przez nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie oraz ,naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na trąc rozstrzygnięcia. Skarżący wskazywali, że J.G. rozpoczął roboty przy wznoszeniu rzeczonego obiektu gospodarczego (stodoły) bez uzyskania pozwolenia na budowę. Lokalizacja stodoły, jako obiektu drewnianego, stwarza zagrożenie pożarowe, co jest ryzykiem dla życia ludzkiego i mierna w znacznych rozmiarach z uwagi na sąsiadująca zabudowę mieszkalną. Organ pierwszej instancji celowo wprowadza w błędny "wiata", chociaż obiekt ten jest stodołą, co ma znaczenie dla sprawy. Nadto nakazane decyzją roboty nie usuną istniejącego obiektywnie zagrożenia pożarowego skoro obiekt zlokalizowany jest w ten sposób, że narusza granicę nieruchomości stron bowiem odeskowanie stodoły znajduje się już na naszej posesji skarżących. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez należytego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności (art. 7 i 77 kpa). Z opinii urbanistycznej z dnia 28.11.2001 r. wynika, że przedmiotowa stodoła zlokalizowana jest na terenie, który nie przewiduje tego rodzaju zabudowy, czego dowodem jest kopia opinii. Odmienne stanowisko organu pierwszej instancji nie zostało należycie umotywowane i brak jest w tym względzie dokumentu właściwego organu, a przynajmniej o jego istnieniu stron nie zawiadomiono (art. 10 § l kpa). Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił sprzeczności między opinią, wydaną przez Rejonową Komendę Straży Pożarnej w M. dnia 14.5.1997r. a opinią prywatną z listopada 2001 r., złożoną do akt przez J.G., która to opinia została odwołującym się doręczona bez załącznika graficznego (mapy), co uniemożliwia skarżącym zajęcie bardziej sprecyzowanego stanowiska i obrony swoich praw (art. 9 kpa). Posłużenie się opinią rzeczoznawcy ds. pożarowych nie czyni zadość wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego co do dowodu z opinii biegłego, który mając stosowne kwalifikacje winien wypowiedzieć się w niniejszej sprawie (art. 84 kpa). Skarżący wskazywali także, iż jeśli faktycznie istniejące już legalnie obiekty budowlane są położone względem siebie i granic nieruchomości bardzo blisko, co samo przez się stwarza już poważne zagrożenie pożarowe - to lokalizowanie dodatkowego obiektu, drewnianej stodoły, zagrożenie to potęguje i czyni o wiele bardziej realnym. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji brak jest ustosunkowania się do tej okoliczności i do wymienionych sprzeczności, brak udokumentowania co do przeznaczenia terenu, na którym zlokalizowano sporną stodołę, pominięto wyjaśnienie, iż zabudowania skarżących wzniesione zostały przed kilkudziesięciu laty, jak również nie wyznaczono w niej terminu wykonania nakazanych robót oraz nie sprecyzowano sposobu i technologii wykonania prac, co umożliwia egzekwowanie decyzji. Decyzją z dnia [...].08.2002r. znak [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...].08.2002r. znak [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § l pkt l kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), po rozpatrzeniu odwołania J. i B. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 10.12,2001r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ drugiej instancji uwzględniając dotychczasowy przebieg postępowania stwierdził, iż kwestionowana w odwołaniu decyzja została wydana prawidłowo. Jak wyjaśnił przedmiotowa sprawa dotyczy budowy wiaty gospodarczej o powierzchni mniejszej niż 35 m kw., na podstawie przyjętego przez właściwy organ zgłoszenia zamiaru budowy inwestycji, a wobec braku sprzeciwu Urzędu Rejonowego realizacja obiektu nastąpiła zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, a dwukrotne oględziny przeprowadzone potwierdziły zgodność przedmiotowego budynku ze zgłoszeniem. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zaleceniami zawartymi wyroku NSA z dnia 29.11.2000r. sygn. akt II SA/Kr 785/98, analiza sprawy dotyczyła szczególnie zgodności realizowanej wiaty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Materiał dowodowy został rozszerzony o protokół z przeprowadzonych oględzin, zaświadczenie o przeznaczeniu działki, opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych, która zawiera zalecenia zabezpieczenia istniejącej wiaty w taki sposób, aby przepisy przeciwpożarowe były spełnione. Znajdujące się w aktach zaświadczenie o przeznaczeniu działki Urzędu Miasta i Gminy w M. wykazało, że istniejąca wiata położona na działce nr "1" obr. [...] w M. została wybudowana zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - obszar B.03.MN w M. Natomiast ze względu na zalecenia zawarte w opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych prawidłowe było wydanie skarżonej decyzji w celu podniesienia odporności ogniowej obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. prawidłowo zastosował tryb postępowania z art. 66 ust. l i 3 ustawy Prawo budowlane, który ma na celu utrzymanie substancji budowlanej w należytym stanie, przy czym przepis art. 66 nie daje podstawy do określenia terminu wykonania prac jako elementu orzeczenia (por. wyroki NSA z 3.0.1996r. S.A./Gd/2336/95; ONSA 1998, Nr 2, póz. 49 i z 22.3.1999 r. IV S.A. 68/97). Uznając za bezzasadne zarzuty odwołania wskazano ponownie, że inwestor zrealizował przedmiotowy obiekt po zgłoszeniu do właściwego organu, który nie wyraził sprzeciwu wobec zgłoszenia, a zatem inwestycja została zrealizowana zgodnie z ustawą Prawo budowlane. Nie ma zatem podstaw do nakazania rozbiórki wiaty, gdyż tylko w przypadku realizacji bez zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu lub bez pozwolenia na budowę można zastosować art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione do weryfikacji stanowiska organów administracji architektoniczno - budowlanej. Natomiast kwestionowanie nałożonych obowiązków w skarżonej decyzji z uwagi na brak zapewnienia w ten sposób bezpieczeństwa pożarowego nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Opinia sporządzona przez biegłego nie pozostaje w sprzeczności z opinią Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 14.05.1997r., które rozstrzyga kwestię prawidłowości lokalizacji przedmiotowej wiaty, a nie sposób jej zabezpieczenia przed zagrożeniem pożarowym dla budynków będących w jej pobliżu, natomiast sposób zabezpieczenia przeciwpożarowego tego obiektu jest spójny z pismem Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 3.06.1997r. skierowanym do J.G. W piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. przekazującego akta sprawy zawarta jest informacja, z której wynika, iż B.G. pięciokrotnie zapoznawał się przed wydaniem przedmiotowej decyzji z całym materiałem dowodowym i miał możliwość dokonać odrysu załącznika graficznego do opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a zarzut, że skarżona decyzja nie zakreśla terminu wykonania wyszczególnionych robót budowlanych przez inwestora jest niesłuszny gdyż zastosowany art. 66 nie przewiduje takiej możliwości Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2002r. znak [...] J.G. i B.G. domagali się uchylenia powyższej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji, jak również zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucamy, że została wydana z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które rzutowało na jej treść, a to art. 7 i 77 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących ustalenia, czy plan miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym powstała sporna wiata, przewidywał możliwość zbudowania takiego obiektu oraz poprzez zaniechanie wyjaśnienia, jaka zabudowa istnieje już na działce inwestora "1" w bezpośrednim sąsiedztwie spornej wiaty, a także zaniechanie wyjaśnienia prawidłowości jej lokalizacji względem prawnych granic nieruchomości inwestora i skarżących, jak również naruszenie art. 10 § l w zw. z art. 84 kpa, przez uniemożliwienie skarżącym udziału w oględzinach spornej wiaty, przeprowadzonych przez rzeczoznawcę S.B. w listopadzie 2001 r. J.G. i B.G. zarzucali nadto naruszenie prawa materialnego została tj. § 12 ust. 5 rozporządzenia o warunkach technicznych, z uwagi na fakt, iż okap ściany zachodniej spornej wiaty położony jest na działce skarżących, a także §12 ust. 6 i 8 w zw. z § 270 tego rozporządzenia wobec usytuowania wiaty w kolizji z normami dotyczącymi zachowania wymaganych odległości 1,5 m od granic i istniejących obiektów budowlanych, jak też niezgodności z ustaleniami planu miejscowego, bez zgody wyżej wymienionych na taką lokalizacje obiektu, jak również art. 39 ust. 2 p. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym w zw. z art. 29 ust. l Prawa budowlanego przez zaniechanie zastosowania tych przepisów w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżący zarzucali także naruszenie art. 30 ustawy o NSA podając, że organy orzekające w sprawie nie zastosowały się do oceny prawnej, wyrażonej w wyroku z dnia 29.11.2000 sygn. IISA/Kr 785/98. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wnosiło jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego. Wobec treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 29.11.2000r. sygn. akt II SA/Kr 785/98 obejmuje ona aktualnie rozstrzygnięcia zapadłe po dacie jego wydania oraz następuje z uwzględnieniem wiążącego charakteru oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu tego orzeczenia (art. 153 ppsa oraz art. 30 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm., uchylonej z dniem 1.01.2004r.). Uwzględniając treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu niniejszego postępowania, niektóre zarzut skargi w tym dotyczący niewykonania przez organ pierwszej i drugiej instancji zaleceń wynikających z wyroku z dnia 29.11.2000r. sygn. akt II S.A./Kr 785/98 należy uznać za trafny. Uchylając wydane niniejszej sprawie decyzje Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wskazał w pierwszej kolejności na naruszenie przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 107 § 3 kpa w stopniu uniemożliwiającym kontrolę zasadności wydanych decyzji, zaś dalsze ogólne rozważania naprowadzają na konieczność uwzględnienia w toku prowadzonego w przedmiotowej sprawie ponownie postępowania kwestii prawidłowości i skuteczności dokonanego przez inwestora zgłoszenia przystąpienia do wykonania obiektu budowlanego, oraz w przypadku odpowiedzi pozytywnej, jego wykonania zgodnie z tym zgłoszeniem oraz przepisami prawa. Prowadząc ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie wyjaśnił jednakże dotąd wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej kwalifikacji stanu faktycznego sprawy, w sposób umożliwiający jego ocenę z uwzględnieniem odpowiednie normy prawnej, także co do -stosowania art. 48, zaś organ drugiej instancji nie uzupełnił zgromadzonego materiału. W szczególności sporządzone w toku postępowania protokoły oględzin nie zawierają dokładnego opisu nieruchomości inwestora ł zrealizowanego przez niego na działce nr "1" obr. [...] w M. obiektu, a w aktach brak innych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że jest to obiekt gospodarczy związanych z produkcją rolną lub uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, parterowy, powierzchni zabudowy do 35 m2 rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. W uzasadnieniu obu decyzji brak dokładnych ustaleń i rozważań dotyczących lokalizacji przedmiotowego budynku w relacji do granicy z sąsiednią działką nr "2", a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz pisma zawierające zarzuty stron, wykazują odmienności. I tak z protokołów oględzin zdaje się wynikać, że obiekt zrealizowano zgodnie ze zgłoszeniem w granicy działki, czemu przeczy rysunek na mapie sytuacyjno - wysokościowej stanowiącej załącznik opinii w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej do lokalizacji wiaty ( szopy ) gospodarczej, sporządzonej przez rzeczoznawcę d)s zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. mgr inż. S.B. z listopada 2001 r., gdzie obiekt zaznaczono w pewnej odległości od linii granicznej . Zgodnie z podnoszonymi w toku postępowania zarzutami skarżących obiekt zrealizowano w części na ich nieruchomości, przy czym do tych zarzutów nie odniosły się organy pierwszej drugiej instancji, nie rozważając także, czy wzniesienie drewnianego budynku gospodarczego odpowiada zgłoszonemu zamiarowi wybudowania wiaty. Nawet przy braku podstaw do stosowania tego art. 48 Prawa budowlanego wobec uznania, że realizacja przedmiotowego obiektu odpowiada zgłoszenia, w toku postępowania należało ustalić czy jest ona zgodna z obowiązującym przepisami prawa. Na taki obowiązek wskazuje uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 29.11.2000r. sygn. akt II S.A./Kr 785/98, przy czym stosowne ustalenia w sposób niewadliwy nie zostały dotąd poczynione przez organy pierwszej i drugiej instancji. I tak skorzystanie w toku postępowania z zaświadczenia z dnia 7.12.2001r. o przeznaczeniu działki, wydanego przez Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Gminu w M. znak [...] nie zwalniało organów nadzoru budowlanego od poczynienia w tym zakresie własnych, szerszych ustaleń. Ponadto pomimo powołania się przez skarżących w odwołaniu na treść opinii urbanistycznej z dnia 28.11.2001r. mającej potwierdzać, że przedmiotowa stodoła zlokalizowana jest na terenie nie przewidującym tego rodzaju zabudowy, której brak w aktach sprawy , organ drugiej instancji nie odniósł się do wskazanego w odwołaniu zarzutu, co narusza jego obowiązki wynikające art. 7 kpa i 77 kpa, także regulację zawartą w art. 107 § 3 kpa. W tym ostatnim zakresie wskazać należy wskazać również, że podstawa prawna decyzji organu pierwszej i drugiej instancji jest niepełna, bowiem nie w skazano w niej konkretnych przepisów, które zostały uwzględnione przy badaniu do wymagań w zakresie usytuowania obiektu i ochrony przeciwpożarowej. Nie zostało także wyjaśniona podstawa prawna rozstrzygnięcia jaką stanowił art. 66 pkt. l i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 z późniejszymi zmianami), w kontekście uprzedniego wydania przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 i ust.4 tej ustawy ostatecznej decyzji z dnia [...].10.2001r. znak [...], co rzutuje bezpośredni na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, czyniąc je dowolnym. Budzi poważne zastrzeżenia brak w aktach administracyjnych dokumentów pozwalających na ustalenia pełnego kręgu stron postępowania, w tym współwłaściciela działki nr "1" obr. [...] w M., który jak się wydaje w postępowaniu nie brał udziału pomimo, iż jak wynika z oświadczenia J.G. zawartego w protokole oględzin dnia 21.09.2001r. przedmiotowa działka stanowi współwłasność dwóch braci. Powyższe braki świadczą o nienależytym wykonaniu w toku postępowania obowiązków wynikających z art. 61 § 4 kpa w zw. z art.28 kpa. Wskazane naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a przypadku wadliwości w ustaleniu stron postępowania stwarzać podstawę do jego wznowienia na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa, uzasadniają uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie i uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § l pkt l b-c p.p.s.a. już na podstawie części podnoszonych w niej zarzutów oraz wytkniętych z urzędu wadliwości. Zważywszy iż stwierdzenie naruszenia prawa materialnego jako w myśl art. 145 § l pkt l a ppsa odrębna podstawa do uchylenia decyzji może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego maj ą znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, poza rozważaniami pozostają pozostałe nawiązujące do tychże kwestii zarzuty skargi, których analiza jest przedwczesna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc z podstawę art. 145 § l pkt l b-c p.p.s.a. oraz odnośnie kosztów postępowania art. 200 p.p.s.a.