II SA/Kr 261/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi A.M. , S.M. , na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją z 9 stycznia 2004 r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., znak: [...]., wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 ustawy z 7 VII 1994 r Prawo budowlane oraz art. 104 kpa odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty [...] zlokalizowanej na działkach nr ewid. gr. [...] i [...] położonych we wsi Z. gmina W.. Decyzję tę, po rozpatrzeniu odwołania T. O., uchylił [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 30 marca 2004r, znak. [...] przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego powstał zupełnie inny obiekt budowlany niż przewidywało zgłoszenie, zatem w sprawie winno być prowadzone postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a nadto należy ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie z uwzględnieniem obecnie obowiązujących przepisów prawa ( dnia 11 VII 2003 r weszła w życie ustawa z 27 III 2003 r o zmianie ustawy- prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw -Dz.U. Nr 80 poz. 718). Decyzja ta została zaskarżona przez E. W. (inwestora) i Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w sprawie II SA/Kr 721/04 - skargę oddalił. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z 5 IV 2005 r, znak [...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.Nr 207, póz. 2016 z 2003 r z późn. zm.) oraz art. 105 i 104 kpa umorzono postępowanie administracyjne w sprawie legalności istnienia wiaty [...], zlokalizowanej na działce nr ewid. gr. [...] i [...] w miejscowości Z., stanowiącej własność E. W., z powodu braku w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przymiotu strony skarżącej- Pana T. O.. Powołano się na art. 61 § 1 oraz art. 28 kpa stwierdzając, że pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego. Na gruncie przepisów prawa budowlanego taką normą jest art. 5 ust. 1 pkt 9 zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Za stronę prowadzonego postępowania może być uznany podmiot w sytuacji, gdy prowadzone roboty lub wybudowany obiekt budowlany narusza jego interes. Powołując się na wyniki prowadzonego postępowania, a zwłaszcza oględziny przedmiotowej wiaty i ustalenia co do jej odległości od granicy posesji T. O. stwierdzono, iż wiata w żaden sposób nie oddziałuje i nie ogranicza możliwości korzystania z działki sąsiedniej, należącej do T. O.. A zatem nie ma on interesu prawnego w prowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w O. sprawie administracyjnej dotyczącej legalności wybudowania przedmiotowej wiaty. Odwołanie od tej decyzji złożył T. O., podnosząc, że sprawa ciągnie się już od roku 1997r, kiedy odbyła się pierwsza wizja lokalna, zakwestionował stwierdzenie organu, że obiekt nie stwarza uciążliwości dla sąsiadów podnosząc, iż duża połać dachu przedmiotowego obiektu nachylona jest w stronę jego działki i powoduje spływanie na nią wód deszczowych. Na dach wiaty została też skierowana rura spustowa z dachu budynku E. W.. Zdaniem odwołującego się organ zamiast skoncentrować się na zbadaniu legalności przedmiotowej wiaty, skoncentrował się na wyeliminowaniu go ze sprawy. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 6 IV 2009r , znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 VII 1994 r Prawo budowlane /Dz.U. z 2006 r, Nr 156, póz. 1118 z późn zm./utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. O., wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji twierdząc, iż zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 7 października 2009r. sygn. IISA/Kr 1007 /09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje organów obu instancji. W dniu 3 czerwca 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (zwany dalej PINB) wydał decyzję znak [...] w której nakazał E. W. rozbiórkę przedmiotowej wiaty. W uzasadnieniu podniósł, że ustalono, że inwestor wykonał obiekt o innych wymiarach i w innym miejscu w stosunku do zgłoszenia z 1997r. Podniósł, że na czas dokonanego zgłoszenia ustawa Prawo budowlane nakładała obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku budowy wiaty, obiekt zatem powstał samowolnie, a przyjęty został zgłoszeniem (nie złożono sprzeciwu), gdyż miał być to w założeniu obiekt czasowy - na czas realizacji robót budowlanych przy budynku mieszkalnym. PINB stwierdził ponadto, że obiekt ten zakwalifikować należy jako szczególny rodzaj obiektu budowlanego (budowlę). Ustalił – na podstawie wyników prowadzonego postępowania - że obiekt ten użytkowany jest do przechowywania w nim sprzętu gospodarstwa domowego a także do parkowania w nim maszyn rolniczych np. traktora. Organ I Instancji uznał zatem że obiekt ten, spełniający funkcję użytkową budynku gospodarczego oraz garażu, zakwalifikować należy jako budowlę spełniającą w pełni funkcje użytkową budynku. Wypełniając zatem dyspozycję zawartą w art. 48 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, stwierdzono, że zasadnym jest sprawdzenie prawidłowości lokalizacji przedmiotowego obiektu. Wobec powyższego PINB zwrócił się z pytaniem do Urzędu Gminy w W. o przeznaczeniu terenu w planach zagospodarowania przestrzennego tj. działek nr: [...], [...], [...]. W odpowiedzi Urząd Gminy w W. wydał zaświadczenie z dnia 4 lutego 2011r. w którym stwierdził, że ww. działki położone są na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych na Rysunku planu symbolem V 6MN z podstawowym przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem w granicach działki budowlanej możliwości lokalizacji budynków gospodarczych i garaży. PINB ustalił też, że obecna lokalizacja obiektu stanowiącego przedmiot postępowania jest niezgodna z odległościami od granicy przewidzianymi §12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz U. Nr 75, poz. 690 z późn.zm) w związku z czym stan taki narusza przepisy techmczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa, gdyż doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa wiąże się z jego przestawieniem, na co wymagane jest pozwolenie na budowę. Skoro zaś nie jest spełniony choćby jeden z warunków o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – obiekt nie może zostać zalegalizowany a musi zostać wydany nakaz rozbiórki. Odwołanie od tej decyzji złożył E. W. podnosząc, że organ I instancji nie wskazał konkretnie, w jakim zakresie obecna lokalizacja przedmiotowego obiektu jest niezgodna z odległościami od granicy przewidzianymi §12 w/w Rozporządzenia. Ponadto podniósł, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję opierając rozstrzygnięcie o stan faktyczny na dzień przeprowadzenia ostatniej kontroli w dniu 09.06.2010 roku a więc nie zbadał czy stan faktyczny na dzień wydania zaskarżonej decyzji jest zgodny ze stanem faktycznym na dzień ostatniej kontroli. Zakwestionował też ustaloną przez Organ I Instancji odległość wiaty od działki oraz wymiary wiaty, co zdaniem odwołującego może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 13 grudnia 2011.r znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I Instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest legalność budowy obiektu o wymiarach ( 9,77 m x 4 m ) wraz z wylewką betonową, zlokalizowaną na działce ewid. nr [...] położonej w granicy z działką ew. nr [...] i [...] w Z., przy ul. [...]. Jak ustalił, z dokumentacji dotyczącej zgłoszenia wynika, że przedmiotem budowy miała być wiata o powierzchni zabudowy 30 m2 ( 6m x5 m), o konstrukcji stalowej, jako obiekt czasowy, nie związany trwale z gruntem - magazyn materiałów wykończeniowych przy realizacji budynku mieszkalnego (budowla składająca się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach, nie obudowana ścianami ze wszystkich stron, na których budowę wystarczające jest dokonanie zgłoszenia ), ze spadkiem dachu w stronę działki inwestora. Podzielił ustalenia organu I instancji, że dla wykazania legalności budowy brak jest możliwości skutecznego powoływania się przez inwestorów na fakt dokonania w 1997r. zgłoszenia budowy wiaty o konstrukcji [...] na okres czasowy (do czasu zakończenia budowy budynku mieszkalnego, po spełnieniu tej roli wiata miała zostać rozebrana) skoro faktycznie, (jak wynika z ustaleń w protokołach kontroli przeprowadzonych w dniach 22.08.2002 r.,09.02.2005 r. oraz w dniu 09.06.2010 r.) wybudowany został obiekt o innych wymiarach ( 9,77 m x 4 m ) wraz z wylewką betonową (a zatem trwale związany z gruntem), bez zachowania odległości od granicy sąsiednich działek, ze spadkiem dachu skierowanym w stronę działek nr [...] i [...], z przeznaczeniem obiektu na cele gospodarczo - garażowe, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ ustalił też, że nieskuteczne jest złożone przez inwestora jednostronne oświadczenie z dnia 17.07.1997r., o zamiarze prowadzenia budowy wiaty w granicy. Jak wynika ze zgromadzonych dowodów oświadczenie to zostało złożone po ustaleniu warunków budowy tymczasowej wiaty w trybie zgłoszeniowym i nie było przedmiotem analizy uprawnionego organu a ponadto - P. K. B. jest jedynie jednym z domniemanych spadkobierców jednej z działek, w granicy z którymi został zrealizowany obiekt, którego legalności dotyczy postępowanie. Ponadto wyjaśniono, że deklarowany w zgłoszeniu obiekt jako nie związany trwale z gruntem zaliczany jest do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych zdefiniowanych w przepisie art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane cyt: "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska." Zatem budowa tymczasowego obiektu budowlanego nie połączonego trwale z gruntem, który nie jest przeznaczony do przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 28 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Z powyższego wynika, że nawet w odniesieniu do obiektów nie związanych trwale z gruntem z uwagi na czasokres użytkowania (od 1997 r. do dnia wydania skarżonej decyzji), inwestorzy na podstawie cyt. przepisu byli zobowiązani do uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem dla usunięcia skutków samowoli prawidłowym było wdrożenie postępowania art.48 ustawy -Prawo budowlane. Organ odwoławczy za prawidłową uznał dokonaną przez organ I instancji kwalifikację wybudowanego obiektu jako budowli spełniającej w pełni funkcję użytkową budynku gospodarczego oraz garażu, do którego mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75.poz.690 z późn. zm.), w tym w zakresie zachowania odległości wznoszonych obiektów od granicy działki. Wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane przewidują możliwość zalegalizowania obiektu wzniesionego bez pozwolenia na budowę o ile nie występują negatywne przesłanki wymienione w cyt. wyżej przepisie art.48 ust.2. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził dalej, że PINB uznał, że wzniesiony obiekt położony w zachodniej granicy działki nr ew. gr. [...] przy granicy z działką ew.gr. [...], [...] jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast narusza przepisy techniczno - budowlane w sposób uniemożliwiający doprowadzenie go do stanu zgodnego z przepisami prawa - bez szczegółowego uzasadnienia. Zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Gminy w W. z dnia 04.02.2011 r. o przeznaczeniu terenu w planach zagospodarowania przestrzennego - działki nr : [...], [...], [...] położone są na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych na Rysunku planu symbolem V 6MN z podstawowym przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem w granicach działki budowlanej możliwości lokalizacji budynków gospodarczych i garaży. Odpowiedź ta zawierała informację o przeznaczeniu działki, nie zaś zaświadczenie o zgodności lokalizacji inwestycji z tym planem, a Organ I instancji nie poczynił ustaleń we własnym zakresie czy w planie tym przewidziane są odstępstwa od przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zachowania odległości wznoszonych obiektów od granicy działki. Dopuszczalne usytuowanie obiektów może bowiem wynikać z ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dalej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że w zależności od ustaleń w tym zakresie w decyzji należało odnieść się do uregulowania zagadnienia odległości dotyczących sytuowania obiektów przewidzianych w w/w Rozporządzeniu i skonkretyzowania normy prawnej, która została naruszona w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Tym samym Organ II Instancji za zasadny uznał zarzut odwołania, że w decyzji organ I inst. nie wskazał konkretnie, w jakim zakresie obecna lokalizacja przedmiotowego obiektu jest niezgodna z odległościami od granicy przewidzianymi § 12 w/w Rozporządzenia. Stwierdził też, że wydanie decyzji o nakazie rozbiórki , którą pozbawia się inwestorów możliwości podjęcia prowadzenia postępowania legalizacyjnego, bez skonkretyzowania naruszenia prawa, ze wskazaniem na konkretny przepis oraz bez przekonującego uzasadnienia stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej, prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej oraz zasad wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierują się organy administracyjne przy załatwieniu sprawy. Zatem podjęcie rozstrzygnięcia w tym zakresie uznano za przedwczesne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał też, że nieprawidłowości nie mogą zostać usunięte w postępowaniu odwoławczym, gdyż konkretyzowanie merytorycznej podstawy prawnej decyzji przez organ odwoławczy stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności polegającej na możliwości zapewnienia stronom by ich sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym. Ponadto WINB wskazał, że skarżona decyzja posiada również inne wady: 1. W decyzji wydanej na podstawie art. 48 ustawy - Prawo budowlane nakazującej rozbiórkę przedmiot rozbiórki winien być dokładnie określony w osnowie decyzji. 2. Ustalenia stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu dotyczyły również wybudowanej pod wiatą "piwnicy", która to sprawa nie została w tej sprawie przeanalizowana, tak w zakresie legalności budowy jak i spełnienia warunków w zakresie zachowania odległości od granicy sąsiednich działek. 3. Oświadczenie inwestora zawarte w odwołaniu a dotyczące oparcia decyzji o stan faktyczny ustalony podczas oględzin w dniu [...].06.2010 r. bez sprawdzenia ,czy stan faktyczny na dzień wydania decyzji jest identyczny – może wskazywać na dokonanie przez inwestora kolejnej samowolnej zmiany w obiekcie będącym przedmiotem postępowania i wymaga sprawdzenia dla ustalenia aktualnego stanu obiektu. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. M. oraz A. M. działająca przez pełnomocnika W. O.. W skardze opisano dotychczasową, czternastoletnią już historię przedmiotowej sprawy, podniesiono, że decyzja PINB jest prawidłowa, że wiata powinna być rozebrana już w 2001r. bo od tego czasu zakończyły się roboty budowlane przy domu (od tego czasu E. W. w nim zamieszkuje), że WINB nadmiernie komplikuje sprawę oczywistej od kilkunastu lat samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a decyzja organu II Instancji jest prawidłowa. Niewątpliwie – po raz trzeci rozpatrując sprawę – organy administracyjne obu instancji doszły ostatecznie do prawidłowego wniosku i dokonały prawidłowych ustaleń, że obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę a zatem jest wzniesiony samowolnie. Prawidłowo też zakwalifikowano sposób postępowania z tego rodzaju samowolą budowlaną, opierając rozstrzygnięcie na art. 48 ustawy prawo budowlane. Jednakże zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami ustawy prawo budowlane, przed nakazaniem rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany zbadać możliwość legalizacji obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. w niniejszej sprawie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Jeżeli inwestor samowoli budowlanej nie spełni tych wymagań – wówczas możliwe jest wydanie nakazu rozbiórki. Jeżeli zaś w wyznaczonym terminie stosowne dokumenty zostaną przedłożone, wówczas organ po dokonaniu stosownych ustaleń wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Z powyższego wynika, że w pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego jest obowiązany w niniejszej sprawie zbadać dwie przesłanki: 1. zgodność samowolnie wzniesionej budowli z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz 2. czy samowolnie wzniesiona budowla nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie postępowanie dowodowe w tym zakresie zostało przeprowadzone zbyt powierzchownie, co słusznie wytknął organ II Instancji. W szczególności pozyskane zaświadczenie z Urzędu Gminy w W. w związku z jego treścią jest niewystarczające do ustalenia kwestii zgodności (lub jej braku ) posadowionej samowolnie budowli z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie nie powinno bowiem dotyczyć przeznaczenia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ale zgodności samowolnie zrealizowanej budowy z ustaleniami tego planu. Jeżeli zaś organ otrzymał zaświadczenie o treści niewystarczającej, obowiązany był samodzielnie ustalić kwestię zgodności (lub jej braku ) z miejscowym planem posługując się stosowną uchwała Rady Gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Również ustalenia dotyczące naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są niewystarczające. W sprawie istnieje konieczność dokonania precyzyjnych pomiarów posadowienia samowolnie wzniesionej budowli na działce w szczególności w stosunku do granic z działkami sąsiednimi– jeżeli w ocenie organu zajdzie taka potrzeba, to pomiarów można dokonać z udziałem biegłego geodety, tak aby ostatecznie usunąć wszelkie wątpliwości w tej sprawie występujące . Organ II instancji ma również rację wskazując, że PINB nie rozważył w ogóle kwestii podpiwniczenia znajdującego się pod budynkiem, który to istniejący stan faktyczny opisywany jest w protokołach z oględzin zarówno z 2005r jak i 2010r. Z wszystkich wyżej wymieniony względów decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jest prawidłowa i odpowiada prawu a zatem na zasadzie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- skargę należało oddalić.