II SA/Kr 263/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 4 stycznia 2024 r. znak: SKO.OŚ/4170/56/2023 w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzewa. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącego B. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 23 listopada 2023 r: znak: RR.ZOŚ.6131.2.198.2023 Burmistrz N. W. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru skarżącego usunięcia 12 drzew (grab pospolity - 5 . szt., dąb szypułkowy - 5 szt., wiśnia ptasia - 1 szt., brzoza brodawkowata - 1 szt), rosnących na działce ewidencyjnej numer [...] w miejscowości K., uznając, iż podczas oględzin ustalono, że przedmiotowe drzewa rosną na skarpie wzdłuż działki nr [...] (która stanowi drogę i jest w zarządzie Gminy N. W.), dodatkowo od strony działki nr [...]. Nie stwierdzono, aby przedmiotowe drzewa rosły na działce nr [...]. Podczas oględzin nie stwierdzono słupków granicznych pomiędzy nieruchomościami. Skarżący złożył odwołanie podnosząc, iż działka nr [...] stanowi jego własność, gdyż weszła w skład działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 4 stycznia 2024 r. nr SKO.OŚ/4170/56/2023, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, stwierdzając, iż zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew może złożyć wyłącznie właściciel. Drzewa wnioskowane do usunięcia nie rosną na działce nr [...]. Są one usytuowane na skarpie wzdłuż drogi (działka nr [...]), po stronie jednak działki nr [...]. Skoro zatem nie wykazano, że owe drzewa rosną na działce nr [...], organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę i wniósł sprzeciw od zgłoszenia o zamiarze usunięcia drzew. Z treści Księgi Wieczystej Nr [...] wynika, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...]. Brak jest jakiejkolwiek informacji o tym, że działka nr [...] stanowi jego własność. Także dokumenty przedstawione przez odwołującego nie potwierdzają jego argumentów. Nawet jeżeliby przyznać, że parcela gruntowa nr [...] wchodziłaby w skład innej nieruchomości, to należy wskazać, że prawo własności do tej nieruchomości mają też inne osoby. Ponadto podczas oględzin nie można było stwierdzić, na której konkretni działce rosną sporne drzewa wnioskowane do usunięcia. Powyższą decyzję wnioskodawca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając, że nie ustalono w sposób pewny na jakiej działce rosną drzewa, ani kto jest właścicielem nieruchomości, na której rosną wnioskowane do usunięcia drzewa. W szczególności skarżący podkreślił, że zarówno SKO, jak Burmistrz N. W. błędnie ustalił, iż ww. drzewa rosną na działce nr [...] w miejscowości Ł. D., gdy w rzeczywistości rosną one na działce numer [...], ale w miejscowości K.. Obydwa organy ustaliły, iż zgłosił wycinkę 11 drzew, gdy w rzeczywistości zwrócił się o wycinkę 12 drzew (organy błędnie wskazują, iż na jego działce rosną 4 graby pospolite, gdy w rzeczywistości rośnie 5 grabów pospolitych). Raz organy twierdzą, że drzewa te rosną na jego działce (nr [...]), innym razem piszą, że nie można ustalić na czyjej działce one rosną (brak konsekwencji, brak spójności). Takie działania i ustalenia stoją w całkowitej sprzeczności z art. 7,77 i 107 kpa, a także z zasadą budowania zaufania obywatela do władzy - ponieważ albo nie da się ustalić na jakiej działce rosną drzewa albo da się ustalić na jakiej działce rosną i stwierdzenie że nie rosną one na działce należącej do wnioskodawcy (alternatywa rozłączna). Organy jednocześnie twierdzą, iż nie da się ustalić czy drzewa rosną na działce należącej do skarżącego bo granice są sporne, nie ma znaków granicznych, a jednocześnie ustaliły organy, że nie rosną one na działce należącej do skarżącego. Skarżący podkreślił brak logiki w tym rozumowaniu, wnosząc o uchylnie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. – w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że uchylenie zaskarżonej decyzji w żadnym zakresie nie przesądza przyszłego rozstrzygnięcia, a jest wynikiem niewystarczającego zebrania przez organ materiału dowodowego i przyjęcia jako podstawa rozstrzygnięcia ustaleń, które nie mają uzasadnienia w dotychczas zebranym materiale dowodowym. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia na jakiej działce ewidencyjnej rosną wnioskowane do usunięcia drzewa. Skarżący podaje, że jest to działka nr [...] w miejscowości K., stanowiąca jego własność. Organ wskazał natomiast, że przedmiotowe drzewa rosną na skarpie wzdłuż działki nr [...] (która stanowi drogę i jest w zarządzie Gminy N. W.), dodatkowo od strony działki nr [...]. Co w tym zakresie istotne, skarżący podaje, że działka o nr [...] w tym miejscu nie istnieje, a teren wskazany przez organ jako ta działka, to teren jego działki o nr [...]. Biorąc pod uwagę, że przedmiotowe drzewa rosną przy granicy z działką o nr [...], istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest przede wszystkim to, czy działka o nr [...] w ogóle istnieje i gdzie się znajduje. Jeśli działka ta istnieje i znajduje się w miejscu wskazanym przez organ, wniesienie sprzeciwu należy uznać za uzasadnione. Jeśli natomiast działka ta nie istnieje w ogóle lub w tym miejscu, a działka nr [...] bezpośrednio graniczy z działką [...], dla prawidłowego rozstrzygnięcia koniecznym jest precyzyjne ustalenie usytuowania przedmiotowych drzew, co ewentualnie będzie obowiązkiem organu w ponownym postępowaniu. Odnosząc się do dotychczas zebranego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że nie wynika z niego, że aktualnie działka o nr [...] w ogóle istnieje i że jest usytuowana w tym miejscu, które wskazuje organ. Same wydruki z systemu informacji przestrzennej nie mogą bowiem stanowić w tym zakresie wystarczającego dowodu. Dlatego w ponownym postępowaniu organ winien zgromadzić materiały, mogące stanowić dowód na istnienie działki nr [...] i jej usytuowanie, jak wypis i wyrys z ewidencji gruntów, co nie powinno stanowić istotnego problemu, skoro wg ustaleń organu, działka ta stanowi drogę, będącą w zarządzie Gminy N. W.. Ponownie rozpoznając sprawę organ wnikliwie i starannie przeanalizuje przy tym zebrany materiał dowodowy, albowiem ma rację skarżący, że zaskarżona decyzja zawiera ustalenia, które nie odpowiadają stanowi faktycznemu wynikającemu z akt administracyjnych. Skarżący zgłaszał zamiar usunięcia 12 drzew, położonych na działce nr [...] w miejscowości K., a nie Ł. D.. Z akt administracyjnych (k. 45) wynika przy tym, że działka nr [...] znajduje się w miejscowości K., a nie Ł. D., a skarżący jest jej jedynym właścicielem. Dlatego w ponownym postępowaniu organ zastosuje się do powyżej wskazanych wytycznych i stosownie do dokonanych ustaleń rozstrzygnie sprawę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł. tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi.