II SA/Kr 2630/03

Sygn. akt. II SA /Kr 2630 / 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr. / Sędziowie : NSA Izabela Dobosz AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004r. sprawy ze skargi J. G. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu nieuwzględnionego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. - skargę oddala - UZASADNIEME Na podstawie uchwały Rady Gminy w J. z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 5 czerwca 2003 r. do 20 czerwca 2003 r. W dniu 14 lipca 2003 r. pismo nazwane "protestem", dotyczące powyższego projektu, skierował do Wójta Gminy w J. J.G. zam. w J., przy ul. W. Napisał on, że prosi o przywrócenie przeznaczenia budowlanego jego działce nr [...] i o przesunięcie planowanej drogi szybkiego ruchu tak, aby nie stwarzała ona przeszkód przy zabudowie działki. Pismo J.G. uznano za zarzut i Rada Gminy J. uchwałą z dnia 22 września 2003 r. Nr [...] odrzuciła ten zarzut w części dotyczącej przebiegu drogi na części niebudowlanej działki nr [...]. W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że działka zainteresowanego położona jest w terenie otwartym, w obrębie zwartych kompleksów rolnych i ma kształt prostokąta o wymiarach 40x370 m. W przygotowanym projekcie planu obszar tej działki został określony częściowo jako pas terenu rezerwowanego dla przebiegu drogi KGP (obwodnica J.), a częściowo jako teren rolny RP z zakazem zabudowy. Częściowe uwzględnienie zarzutu polega na tym, że w pasie 60-metrowym, najbardziej zbliżonym do zabudowy wsi wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej i usług MU, a na pozostałej części działki utrzymano dotychczasowe jej przeznaczenie. Napisano dalej, że projekt planu musiał uwzględniać uwarunkowania dotyczące przebiegu drogi krajowej, które istniały od wielu lat i były akceptowane także przez organy administracji rządowej. Właściciele gruntów byli świadomi tego stanu rzeczy. Projekt planu wprowadza tylko dla tej drogi rozwiązania bardziej szczegółowe do tych, które istniały od lat. Przeanalizowano przebieg drogi przez każdą działkę i uznano, że nie ma rozwiązań alternatywnych, choć w stosunku do rozwiązań proponowanych poprzednio, zmniejszono szerokość pasa rezerwowanego pod drogę, przyjmując rozwiązanie optymalne. Nie było możliwości przeprowadzenia tej drogi bez naruszania prawa własności. W uzasadnieniu prawnym powołano przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie. Wskazano, że odrzucając zarzut Rada Gminy nie działała dowolnie, ani nie nadużyła swoich uprawnień planistycznych. W dniu 11 listopada 2003 r. J.G. skierował na powyższą uchwałę "odwołanie" do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podniósł on, że działkę nr [...] otrzymał po scaleniu gruntów na cele budowlane i w 1982 r. otrzymał pozwolenie na budowę, z której czasowo zrezygnował. Skarżący wywodzi także, że zaplanowaną drogę można przesunąć, gdyż dookoła jest pusta przestrzeń. W odpowiedzi na skargę Gmina J. wniosła o jej oddalenie. Powtórzono tu poprzednią argumentację i wytłumaczono, że część działki nr [...] ma przeznaczenie budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania. W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Dokładnie opisano położenie działki skarżącego. Wyjaśniono, że działka J.G. tylko w części została przeznaczona pod drogę, która nie będzie stwarzała przeszkód w zabudowie części pozostałej. Na tym właśnie polegało częściowe uwzględnienie zarzutu. Wytłumaczono, że każdy wariant przebiegu drogi musi naruszyć czyjąś własność i wybrano rozwiązanie optymalne, najmniej szkodzące właścicielom. Właściciele byli zresztą świadomi tego, że droga krajowa będzie przebudowywana. Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.